Tuesday, April 6, 2021

Η τρίτη κάθαρση


Share/Bookmark

Εάν η ΕΛΑΣ υπό τον κ. Χρυσοχοΐδη εξιχνιάσει και τεκμηριώσει τη δολοφονία της Μαρφίν, θα είναι η τρίτη κάθαρση της Ελληνικής κοινωνίας που εν πολλοίς θα χρωστάμε στην υπομονή και μεθοδικότητα του συγκεκριμένου υπουργού, όπως και του κ. Δένδια.

Η πρώτη υπήρξε η 17 Νοέμβρη, που απομυθοποίησε τους μικρομεσαίους ασυνάρτητους κομφορμιστές μικροαστούς- μικροκλέφτες που φοβόντουσαν την γκρίνια της γυναικούλας τους και καθάριζαν όποιον πέρναγε, ανώμαλα παπαδοπαίδια που βρίσκονταν πίσω από τον μύθο των Ρομπέν του ... αντιιμπεριαλισμού, με μυαλό και συγκρότηση επιπέδου αποτυχημένου ισλαμιστή.

Η δεύτερη κάθαρση υπήρξε η εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής και η απομυθοποίηση των ούγκανων που νόμιζαν πως υπεράσπιζαν την εθνική καθαρότητα κρίνοντας εξ ιδίων (!) δηλαδή των λιγότερο εξελιγμένων πρωτευόντων ανθρωποειδών, των βλακών που κινούνται εγγύτερα στις ενστικτώδεις αντιδράσεις του φόβου του ζωικού βασιλείου για τα πράγματα που αδυνατούν να κατανοήσουν λόγω βλακείας. Τρέφονται από μίσος και τεστοστερόνη, η οποία μετατρέπεται σε πανικό μόλις αισθανθούν τον κίνδυνο απέναντι σε ανώτερες διάνοιες σκεπτόμενων ανθρώπων και νόμων, που μόνο με το ένστικτο της καχυποψίας απέναντι στο άγνωστο κι ακατανόητο μπορούν να προσεγγίσουν.

Η τρίτη κάθαρση θα είναι ετούτη: ας δούμε τι άλλο συγγενές είδος χιμπατζήδων (ζητώ εκ προοιμίου συγγνώμη από τα προγονικά μας θηλαστικά) θα αποκαλύψει, που χρόνια αναπαράγεται και καταστρέφει σαν κακό σπυρί, σαν μύκητας, σαπίζει σκοτώνει κι αποσυνθέτει το δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Και οι τρεις τύποι, οι τρεις αυτές ζωικές μορφές, συναντιώνται σε κάθε κοινωνία. Είναι φυσική η ύπαρξή τους. Δεν καταλήγουν πάντοτε καρκινικά και βίαια αποστήματα. Συνήθως, σε κανονικές συνθήκες, μένουν στο καφενείο ή στη μετριότητα. Μπορεί ακόμη να ενσωματωθούν και να ζήσουν ως κανονικοί άνθρωποι. Δεν είμαστε όλοι ιδιοφυΐες ούτε και πρέπει. Χρειάζεται λίγο στοργή και καλοσύνη, την οποία προφανώς έχουν στερηθεί, για να αποδεχθούν τον εαυτό τους, να ξεπεράσουν τη δύσκολη εφηβεία τους και καθένας τις ατέλειές του. Να βρουν νόημα στη στοργική καθημερινότητα της ζωής.

Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι η αποκάλυψη του πνευματικού μεγέθους, των χαρακτηριστικών, της παθογένειας των εγκληματιών. Του κοινωνικού περίγυρου που τους εκκόλαψε και της ψυχής τους. Να αποκτήσουν επιτέλους, όπως και οι προηγούμενοι, ορατό πρόσωπο.

Η απομυθοποίηση. Η κάθαρση.

Εικόνα μας είναι, καμωμένη από τα υλικά της άγνοιας και του φόβου της αλήθειας εντός κι εκτός μας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Σχετικός σύνδεσμος:




Saturday, March 13, 2021

Ψηφιακοί νομάδες και ψηφιακοί ληστές


Share/Bookmark

Η Ελλάδα σωστά επιδιώκει την προσέλκυση νέων κατοίκων κι επιχειρήσεων από την Ευρώπη, είτε δικών της πρώην κατοίκων που την εγκατέλειψαν, είτε νέων που θα έλθουν, ώστε να αυξήσει την παραγωγική της βάση. Είτε ακόμη να κρατήσει αυτούς που έχει. Είναι ο μόνος τρόπος να αυξηθεί ο παραγωγικός πληθυσμός πρακτικά. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να είναι ανταγωνιστική στα κόστη, στην ποιότητα και επάρκεια βασικών υπηρεσιών. Μια τέτοια βασική υπηρεσία είναι η Δημόσια Υγεία. Άλλη η ασφάλεια. Είναι ακόμη το κόστος και η ποιότητα του συστήματος μεταφορών, τραίνα, μετρό. αεροδρόμια, δρόμοι και αυτοκινητόδρομοι. Όχι απλά η ποιότητα ούτε μόνο η τιμή. Αλλά καλή ποιότητα σε χαμηλό κόστος για τον χρήστη. Η περίφημη σχέση κόστους ποιότητας.

Δεν θα μιλήσουμε γι' αυτές.

Αλλά για μια βασική υπηρεσία που έχει γίνει σημαία για την ανάπτυξη: τις επικοινωνίες. Το κόστος, η ευελιξία και η ποιότητα των ψηφιακών υπηρεσιών και τηλεφωνίας. Με δυο λόγια, το κόστος μιας σύνδεσης στο διαδίκτυο, η ταχύτητα, η ευελιξία της αγοράς στα συμβόλαια.

Ειδικά διότι, ανάμεσα σε αυτούς που η χώρα προσπαθεί να προσελκύσει, σίγουρα βασική ομάδα είναι όσοι η εργασία τους και η επικοινωνία είναι ψηφιακή και μπορούν να εργάζονται από το σπίτι ή οπουδήποτε. Όμως και γενικότερα, οποιαδήποτε εργασία και να κάνει κανείς, εάν αντιμετωπίζει συγκριτικά υψηλότερο κόστος, δεσμεύσεις και χαμηλότερη ποιότητα ψηφιακών υπηρεσιών και τηλεφωνίας, αποτελεί βασικό εμπόδιο για την προσέλκυση ανθρώπων και επιχειρήσεων. Σημαντικό συγκριτικό μειονέκτημα σε σχέση με άμεσα ανταγωνιστικές οικονομίες.

Δεν θα κάνω τη σύγκριση με τις οικονομίες της Βόρειας Ευρώπης και τις Σκανδιναβικές χώρες. Αλλά με την Ισπανία.

Πριν μόλις 5-6 χρόνια το κόστος και οι διαδικασίες σύνδεσης σε σταθερό δίκτυο και της κινητής τηλεφωνίας ήταν σχετικά ψηλό στη χώρα αυτή. Λίγες μεγάλες εταιρείες, movistar (ο αντίστοιχος πρώην Ισπανικός ΟΤΕ), vodafone, orange, διαφέντευαν ολιγοπωλιακά την αγορά. Οι ίδιες που δημιουργούσαν προσκόμματα στην εύκολη πρόσβαση νέων κατοίκων στα δίκτυα, που μπορεί να ήταν και πελάτες τους σε άλλη χώρα, και την είσοδο ανταγωνισμού. Ώστε να διασφαλίσουν υψηλά περιθώρια κέρδους σε βάρος του καταναλωτή. Με διοικητικά κόλπα και συντονισμένες πολιτικές τιμών και δεσμεύσεων.

Πριν 5 χρόνια κυριαρχούσαν τα 12μηνα συμβόλαια, τουλάχιστον για το ίντερνετ στην οικία, και διάφορες πονηρές δεσμεύσεις. Η κινητή μόνο από ένα ή δυο εναλλακτικούς παρόχους ήταν κακής ποιότητας. Κατέληγε κάποιος, για να έχει κινητό και διαδίκτυο συν τηλεφωνική γραμμή στο σπίτι, να πρέπει να δαπανά περίπου 70-90 ευρώ τον μήνα για κανονική χρήση. Κάθε χρόνο παζάρευε πάλι τις εκπτώσεις. Το σέρβις ήταν μέτριο.

Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Επεκτάθηκε παντού η οπτική ίνα. Στις μεγάλες και μικρές πόλεις στο σύνολο της επικράτειας σχεδόν και σε μεγάλο μέρος των χωριών.

Ταυτόχρονα, εισήλθαν στην αγορά δεκάδες νέοι πάροχοι κινητής και σταθερής σύνδεσης, οι οποίοι ανέπτυξαν νέα πακέτα και υπηρεσίες νοικιάζοντας τα δίκτυα των τριών μεγάλων, που άρχισαν να ξεφυσάνε από τον ανταγωνισμό.

Τέλος, η χαριστική βολή: αποσυνδέθηκε η ύπαρξη σταθερού τηλεφώνου από τη σύνδεση στο διαδίκτυο, οπότε το κόστος για τον πάροχο και τον χρήστη μειώθηκε και ο ανταγωνισμός αυξήθηκε κατακόρυφα Μέσα στα τελευταία δυο χρόνια έγινε αισθητή η διαφορά.

Το αποτέλεσμα σήμερα.

- Σχεδόν όλα τα συμβόλαια κινητής τηλεφωνίας με προπληρωμή ή με συμβόλαιο κυμαίνονται από 9 μέχρι 15 ευρώ τον μήνα, με απεριόριστες κλήσεις σε σταθερά και κινητά , ενώ τα GB αυξήθηκαν σημαντικά. Χαρακτηριστικά η ίδια Vodafone που πουλάει και στην Ελλάδα, πωλεί στην Ισπανία καρτοκινητό, με 15€ τον μήνα, με απεριόριστες κλήσεις σε εθνικά κινητά και σταθερά, 300 λεπτά διεθνείς κλήσεις σε πολλούς προορισμούς, Ευρώπη+, 25GB data. Άλλα έχουν ακόμη χαμηλότερες τιμές.

- Οι απεριόριστες κλήσεις που προσφέρουν όλα τα κινητά σε εθνικά κινητά και σταθερά, όπως και η κυρίαρχη πλέον χρήση του whatsup και viber για κλήσεις, επικοινωνία, μηνύματα κλπ, έκαναν άχρηστη την ύπαρξη αριθμού σταθερού τηλεφώνου.

- Οι standard συνδέσεις που προφέρονται για ίντερνετ είναι πλέον οπτική ίνα από 100 - 600 Mps, πραγματικά, download και upload. Τα 100, σημειωτέον, είναι υπεραρκετά για ένα μέσο νοικοκυριό 3-4 ατόμων που κατεβάζουν ταινίες, βλέπουν netflix, εργάζονται από το σπίτι και τα παιδιά παίζουν παιχνίδια. Κυλάει.

- Το κόστος και οι όροι άλλαξαν. Ο καταναλωτής ζητά κινητικότητα και αποφεύγει τα συμβόλαια. Οι μεγάλοι άρχισαν να υποχωρούν. Με συνδεδεμένο το 99% του πληθυσμού ως τα 55, το 90% από 55-64 και το 70% από 65-74, η κατανομή της πίτας μεταξύ παρόχων άλλαξε άρδην.

Οι πάροχοι είναι πλέον πάνω από 60 (η λίστα εδώ comparaiso.es/companias) και οι 3 μεγάλοι παρελθόν. Όπως και η υποχρέωση παραμονής.

Το κόστος μιας σύνδεσης (πρόσφατη) 100mps, οπτική ίνα (χωρίς σταθερό τηλέφωνο) + κινητό με απεριόριστες κλήσεις σε εθνικά σταθερά και κινητά με 15GB τον μήνα, που μεταφέρονται στον επόμενο αν δεν καταναλωθούν, χωρίς υποχρέωση παραμονής (3 μήνες μόνο για το σταθερό), χωρίς κόστος εγκατάστασης και ρούτερ, με μόνη υποχρέωση επιστροφής του ρούτερ, ανέρχεται σε 31 ευρώ τον μήνα. Με 600mps internet στα 37. Η εγκατάσταση ή αλλαγή σε 2-3 μέρες. Και λόγω της κινητικότητας κατεβαίνει. Παρασκευή έκανα online την αίτηση για συμβόλαιο με νέο πάροχο, Σάββατο ήρθε ο τεχνικός και συνέδεσε το ίντερνετ, Δευτέρα με κούριερ και κόστος του παρόχου η νέα sim στο σπίτι και η μεταφορά έγινε.

Ένας "ψηφιακός νομάδας" ή ένα νοικοκυριό ή μια επιχείρηση, κοιτώντας τα αντίστοιχα τιμολόγια και παρόχους στην Ελλάδα, θα δει δεσμεύσεις 24 (!) μηνών, κόστη εγκατάστασης, ταχύτητες από 24 ως 100mps το πολύ αν είσαι τυχερός, που δεν είναι και πραγματικά, κινητό με περιορισμούς 300 λεπτά και 300 για τα δίκτυα του παρόχου, με 2-3 GB τον μήνα. Και ελάχιστο κόστος γι' αυτά γύρω στα 30 με 40 ευρώ τον μήνα.

Θα δει ακόμη 4 μόνο τροφαντούς παρόχους (hapitel.gr) που νέμονται μια πίτα 11 εκατομμυρίων κατοίκων έναντι 60 ανταγωνιστικών παρόχων για μια πίτα 45 εκατομμυρίων. Που αν παρατηρήσει κανείς λεπτομερώς, δεν μπορεί να αποφύγει τη διαπίστωση ότι διατηρούν συντονισμένες τις τιμές και προσφορές τους και την ποιότητα των υπηρεσιών τους σε ένα βασικό πλέον παραγωγικό αγαθό: την επικοινωνία και σύνδεση στο διαδίκτυο.

Τι θα διαλέγατε αν είσαστε "ψηφιακός νομάδας" ή επιχείρηση ή νοικοκυριό;

Η διαπίστωση είναι απλή.

Πέρα από τα λόγια, για να γίνει πραγματικά ανταγωνιστική η Ελληνική οικονομία για ανθρώπους κι επιχειρήσεις, να κρατήσει και να προσελκύσει νέους, χρειάζεται δυναμική διαρθρωτική παρέμβαση στις υποδομές και υπηρεσίες. Ειδικά στις επικοινωνίες, η ολιγοπωλιακή κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ ήταν μια βελτίωση έναντι του αργοκίνητου και πανάκριβου κρατικού μονοπωλίου, αλλά μετά από 30 χρόνια εξάντλησε τα όριά της. Το σύστημα δεν επενδύει επαρκώς, δεν βελτιώνει εγκαίρως τις υπηρεσίες και εισπράττει ολιγοπωλιακά κέρδη.

Η απάντηση είναι προφανής: διασφαλίστε τον ανταγωνισμό παντού. Ώστε να γίνουν επενδύσεις. Με άρση εμποδίων, τεχνικές και διοικητικές ρυθμίσεις, οικονομικά κίνητρα και αντικίνητρα, ενίσχυση της κινητικότητας των καταναλωτών και ελαστικότητας των συμβολαίων.

Αλλιώς προκοπή δεν θα υπάρξει.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Saturday, February 27, 2021

Κυριολεξία ή θάνατος


Share/Bookmark


Ο Humpty Dumpty στη φυλακή
Η κυριολεξία φωτίζει. Ειδικά όταν διατυπώνονται ερωτήματα.
Γι' αυτό μάλλον την απεχθανόμαστε σκοπίμως.

Το ερώτημα δεν είναι αν "ένας άνθρωπος μπορεί να ΠΕΘΑΝΕΙ στη φυλακή". Αυτό θα ήταν αν ο άνθρωπος ήταν ασθενής με νόσο θανατηφόρο σε προχωρημένο στάδιο ή υπερήλικας κοντά στο τέλος. Αυτά τα έχει προβλέψει ο νόμος.

Ούτε αν "ένας άνθρωπος μπορεί να ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΕΙ στη φυλακή". Αυτό θα ήταν εάν κάποιος τον τάιζε δηλητήριο ή τον βασάνιζε ή τον εξέθετε σε άμεσο θανάσιμο κίνδυνο σκοπίμως. Η απάντηση είναι σαφής: όχι, για κανένα λόγο, κανείς και ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να δολοφονείται πουθενά, και μάλιστα όταν είναι αδύναμος να αμυνθεί, έχει στερηθεί την ελευθερία του και βρίσκεται στην ευθύνη του κράτους, αυτό έχει την πλήρη ευθύνη της προστασίας της ζωής του από κάθε απειλή.

Το σωστό ερώτημα όμως εν προκειμένω, όταν κάποιος επιλέγει να πεθάνει αρνούμενος την τροφή για οποιονδήποτε λόγο, είναι "Ένας άνθρωπος μπορεί να ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ στη φυλακή;"

Η απάντηση, εάν τεθεί το κυριολεκτικό ερώτημα, ενδεχομένως προκύπτει διαφορετική. Το ηθικό δίλημμα σε σχέση με το δικαίωμα στην αυτοκτονία ενός ανθρώπου που έχει τα λογικά του και πλήρη συνείδηση δεν έχει εύκολη απάντηση. Ούτε συμφωνούμε όλοι. Είναι ανοιχτό.

Η δική μου απάντηση είναι πως ακόμη και ο χειρότερος εγκληματίας, όπως και κάθε άνθρωπος, έχει το δικαίωμα να βάλει τέλος στη ζωή του εάν κρίνει πως δεν αξίζει πλέον να τη ζει. Εντός ή εκτός φυλακής.

Είτε γιατί πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή, είτε γιατί θέλει να γίνει ήρωας, είτε γιατί κρίνει ότι δεν του προσφέρει καμία χαρά πλέον, εφόσον ο κόσμος δεν είναι όπως αυτός τον φαντάστηκε και δεν συμμορφώνεται με τη θέλησή του.

Ηθική υποχρέωση των οικείων του, κάθε πολίτη και του κράτους είναι να αποτρέψει όσο μπορεί κάθε άνθρωπο να το κάνει εν θερμώ, σε μια κακή στιγμή, να του προσφέρει ψυχολογική στήριξη, να το ξανασκεφτεί. Δεν δικαιούται όμως να του αφαιρέσει τη δυνατότητα, εφόσον έχει πλήρη συνείδηση, να θέσει τέλος στη ζωή του.

Ούτε δικαιούται να προσαρμόσει τον κόσμο στη θέληση του αυτόχειρα, εάν αυτό τίθεται ως προϋπόθεση για να ζήσει. Έτσι θα διέπραττε δυο κακά: μια αδικία κι ένα νέο έγκλημα. Η αδικία θα ήταν προς όσους δεν απειλούν να αυτοκτονήσουν για να επιτύχουν τον σκοπό τους και δεν τον πετυχαίνουν. Το έγκλημα θα ήταν ότι θα πολλαπλασιάζονταν οι εργαλειακές απόπειρες αυτοκτονίας και κάποιες θα ήταν, έστω και αθέλητα, επιτυχείς.

Κατανοώ όμως ότι υπάρχει και η άλλη απάντηση. Με τα δικά της επιχειρήματα. Ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να θέσει τέλος στη ζωή του όποτε θέλει. Στον χριστιανισμό η αυτοχειρία θεωρείται αμαρτία, για παράδειγμα, και μάλιστα κολάσιμη.

Πρακτικά όμως είναι αδύνατο να εφαρμοστεί. Αν κάποιος θέλει να δραπετεύσει από τον κόσμο αυτόν και το έχει συνειδητά αποφασίσει, θα το κάνει αργά ή γρήγορα. Είτε είναι ελεύθερος είτε είναι φυλακισμένος. Δεν νομίζω ότι στην καταδίκη οποιουδήποτε είναι σωστό να περιλαμβάνεται η στέρηση αυτού του βασικού δικαιώματος κάθε ανθρώπου.

Μπορεί να μην μπορεί να δραπετεύσει κανείς από τη φυλακή ή από το σώμα του, αν έχει μείνει ανάπηρος, για παράδειγμα, όμως να δραπετεύσει από τον κόσμο δεν πιστεύω ότι μπορεί κανείς να του στερήσει το δικαίωμα.

Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, εάν το ερώτημα που θέτει η περίπτωση του γνωστού κρατούμενου τεθεί κυριολεκτικά κι όχι μελοδραματικά κι αόριστα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Εικόνα: ο Humpty Dumpty, φανταστικός χαρακτήρας από το βιβλίο του Lewis Carroll "Through the Looking-Glass".
"Οι λέξεις σημαίνουν αυτό που εγώ θέλω να σημαίνουν", έλεγε.



Δείτε ακόμη:





Tuesday, February 23, 2021

Μια έκκληση ΠΡΟΣ τον "άνθρωπο Κουφοντίνα"


Share/Bookmark

Όλοι αυτοί που δήθεν ανησυχούν για τη ζωή του Κουφοντίνα, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, πρόσωπα που ασκούν εργολαβικά δια της βίας την υπεράσπισή του, αν νοιάζονταν αληθινά για τη ζωή του, θα ήταν κάθε μέρα έξω από τη φυλακή ή το νοσοκομείο, πιέζοντάς τον και στηρίζοντάς τον συναισθηματικά ως άνθρωπο, όπως λένε, να διακόψει την αυτοκτονία του. Αν ήθελαν να τον σώσουν, θα τον είχαν πείσει να σταματήσει. Ή θα το προσπαθούσαν. Και να ζητήσει χάρη και μετατροπή της ποινής του μετ' έμπρακτης μεταμέλειας, όπως του δίνει δικαίωμα το Σύνταγμα, από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Όμως όχι. Δεν το κάνουν, γιατί ποσώς τους ενδιαφέρει ο "άνθρωπος Κουφοντίνας" και η ζωή του. Υποκρίνονται ότι ζητούν από την υπόλοιπη κοινωνία που υπήρξε θύμα του, από τον νόμο, να κάνει εξαίρεση για έναν κρατούμενο.
Μισούν το κράτος δικαίου και αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή ακόμη περισσότερο.
Αν μου βρείτε έστω μερικές λέξεις από τη συντριπτική πλειοψηφία τους με μια έκκληση προς τον Κουφοντίνα να διακόψει την απεργία του, με μια πράξη προς αυτή την κατεύθυνση και να βρεθεί μια λύση στο πλαίσιο του νόμου, θα εκλπαγώ.
Όπως κάθε καθωσπρέπει "αριστερός" θέλουν θύματα, μάρτυρες, μερικούς ηλίθιους ή αρκετά φανατικούς και τον προτρέπουν σε αυτό.
Όταν οι κήρυκες του μίσους στέλνουν τον κάθε φανατικό Κουφοντίνα, τον κάθε ισλαμιστή, τον κάθε φτωχό τω πνεύματι λούμπεν χρυσαυγίτη να σκοτώνει, διεκδικούν εξουσία επί όλων των άλλων. Ο "ηρωικός" θάνατός τους, όπως πιστεύουν, δικαιώνει τη δική τους διεκδίκηση, τη ζωή τους, αυτή του μίσους.
Γι' αυτό δεν θα προσπαθήσουν ποτέ να τον σώσουν ειλικρινά, να τον πείσουν να μην πεθάνει. Με επιχειρήματα που ίσως άκουγε. Θα κάνουν οτιδήποτε για να τον οδηγήσουν σε αυτό το τέλος.
Είναι οι ηθικοί αυτουργοί και των εγκλημάτων και της αυτοκτονίας του.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Saturday, February 20, 2021

Sex and the City: Ποιος φοβάται τον καθρέφτη του;


Share/Bookmark

Τόσον καιρό με τις καταγγελίες που άνοιξαν ένα σοβαρό ζήτημα, ακούσατε καμία σοβαρή πρόταση; κάτι πέρα από κυνήγι μαγισσών και σούπα-μούπες σε ένα μόνο επαγγελματικό χώρο;

Γιατί επικεντρώνεται στο θέατρο που προσφέρεται λόγω επωνυμίας για κλειδαρότρυπα από τον όχλο, ενώ η οικονομική ισχύς και εξουσία είναι ελάχιστη και, από τη φύση του, οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό έχουν καλύτερη εκπαίδευση στη σωματική και ψυχική αντοχή, στα ακραία πάθη που πρόκειται να υποδυθούν σωματικά και ψυχικά; Αλλά και έντονους μεταξύ τους ανταγωνισμούς κι έχθρες, όπως παντού.
Γιατί δεν ακούγεται τίποτα για την καφετέρια της γειτονιάς, το γραφείο, την εφορία, την ενορία, την πολεοδομία, τη βιομηχανία, τα ξενοδοχεία, την εργατική τάξη, στα χωράφια, στις αγροτικές εργασίες; Εκεί που υπάρχει και χρήμα κι εξουσία και ατιμωρησία;
Ακούσατε κανέναν να προτείνει δομές ψυχολογικής, νομικής και οικονομικής υποστήριξης, που να μπορούν να προσφύγουν θύματα βιασμών, (εκ)βιασμών, αποπλάνησης, ενδοοικογενειακής βίας;
Οι οποίες υπάρχουν σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Όπου μπορούν να προσφύγουν τα θύματα αρχικά, εκτός οικογένειας και αστυνομίας. Για να λάβουν αφενός ψυχολογική στήριξη και αφετέρου να γίνει μια πρώτη διάκριση εάν πρόκειται για αδίκημα, βιασμό, αποπλάνηση, εκβιασμό ή για οποιαδήποτε άλλη παθογένεια, ή ακόμη για στόχευση ιδιοτελή ή παθολογική προσωπική του προσφεύγοντος, εκβιάζοντας κάποιον με εξουσία αντίστροφα.
Και στη συνέχεια να καθοδηγήσουν και στηρίξουν τα θύματα ανάλογα, με διακριτικότητα, αποτελεσματικότητα και επαγγελματισμό. Και να προστατεύσουν τη ζωή των φερόμενων θυτών μέχρι να υπάρξουν επαρκή τεκμήρια για παράνομη συμπεριφορά.
Δεν είναι τα σόσιαλ μίντια και τα κανάλια οι δομές αυτές. Αυτά είναι ο όχλος. Ούτε επουλώνουν πραγματικά τραύματα, ούτε διακριβώνουν την αλήθεια, ούτε προστατεύουν ζωές από εκβιασμούς.
Αν κάποιος/α σήμερα εκβιαστεί ή βιαστεί από τον/την προϊστάμενο ή έχοντα εξουσία πάνω του, πού θα πάει; Σε ποιον ειδικό; Πόσο μάλλον αν είναι αδύναμος οικονομικά η ψυχολογικά. Προσέχω τις λέξεις, εκβιαστεί ή βιαστεί, το να υπάρξει συναλλαγή αμοιβαίας συναίνεσης είναι άλλο ζήτημα, ευρύτερης κουλτούρας. Όπως ακριβώς και οι γάμοι συμφέροντος.
Αν ένα παιδί με ψυχολογικά προβλήματα και ελάχιστους φραγμούς καταγγείλει εκδικητικά τον καθηγητή του για ασέλγεια, πώς θα διευκρινιστεί αν είναι αληθές ή όχι με διακριτικότητα; Και στη συνέχεια να ληφθούν μέτρα διοικητικά, νομικά. Το ίδιο όμως παιδί μπορεί να κάνει bullying σε συμμαθητές του, μπορεί απλώς να εκδικείται μια κακή βαθμολογία. Πραγματική περίπτωση από στενή φίλη, διευθύντρια μεγάλου λυκείου στη Βαρκελώνη: κοπέλας που κατήγγειλε καθηγητή, η ζωή του οποίου και η επαγγελματική του εξέλιξη καταστράφηκε για δύο χρόνια, μέχρι που οι έρευνες ψυχολόγων και δικαστών κατέληξαν σε ομολογία της κοπέλας ότι ήταν εκδικητικό ψέμα.
Εάν ένας ανήλικος έχει πραγματικό θέμα, πού θα πάει; Πολύ δύσκολο να μιλήσει στην οικογένεια. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια γραμμή τηλεφωνική στήριξης, με ψυχολόγους, νομικούς, η οποία να μπορεί να τον/την καθοδηγήσει και στηρίξει ψυχολογικά και με διακριτικότητα και να έχει διαφημιστεί ανάλογα;
Ποιος συζητά όλα αυτά με νηφαλιότητα στην αρένα της κλειδαρότρυπας, που τα φερόμενα εγκλήματα της ιδιωτικής ζωής κάποιων γίνονται κομματικά εργαλεία, που υπουργοί παίζουν τον ρόλο δικαστών και που σε λίγο, θυμηθείτε το, στη χώρα της γραφειοκρατίας όποιος λαμβάνει αποφάσεις θα αναγκαστεί να ζητάει και πιστοποιητικό έντιμου σεξουαλικού βίου ή υπεύθυνη δήλωση του e-gov; Και να κάνει σχετική προανάκριση όταν παίρνει συνέντευξη.
Ποιον ωφελεί πάλι η μπάλα στην εξέδρα για ένα πρόβλημα πραγματικό, μιας κοινωνίας, πολλών κοινωνιών, που αρνούνται να κοιτάξουν τον καθρέφτη τους σε κάθε δουλειά, σε κάθε σχέση, σε κάθε γειτονιά; Απ' το χωριό ως τα σαλόνια και τα γραφεία του χρήματος και της εξουσίας;
Ποιον ωφελεί τόση φοβική υποκρισία;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος






Thursday, February 18, 2021

Ο Ρούντολφ Ες και ένας Έλληνας τρομοκράτης


Share/Bookmark
"Ο Ρούντολφ Ες, κορυφαίο στέλεχος, υπαρχηγός του ναζιστικού κόμματος, αμέσως μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης οδηγήθηκε στη Συμμαχική Φυλακή Εγκληματιών Πολέμου στο Δυτικό Βερολίνο- Σπάνταου, όπου θα αυτοκτονήσει 41 χρόνια αργότερα. Αντιμέτωπος με τις σκληρότητες των στρατοπέδων συγκεντρώσεως κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Ες δεν φάνηκε ιδιαίτερα ταραγμένος. Η τελευταία του δήλωση στη δίκη ήταν η εξής:
«Δεν υπερασπίζομαι ενάντια σε κατηγόρους, στους οποίους δεν δίνω το δικαίωμα να κατηγορήσουν εμένα και τους συμπατριώτες μου. Δεν ασχολούμαι με κατηγορίες, οι οποίες αποτελούν θέματα εσωτερικά των Γερμανών και επομένως δεν αφορούν τους ξένους. Δεν προβάλλω καμία αντίρρηση ενάντια στις εκφράσεις, οι οποίες στρέφονται κατά της τιμής μου και της τιμής ολόκληρου του γερμανικού λαού. Αντιθέτως, θεωρώ τις κατηγορίες αυτές των αντιπάλων μου τιμή. Είχα την τύχη να δράσω πολλά χρόνια της ζωής μου κάτω από την ηγεσία του μεγαλύτερου γιου που έβγαλε ο λαός μου στα χίλια χρόνια της ιστορίας του. Ακόμη και αν μπορούσα, δεν θα ήθελα να σβήσω τα χρόνια αυτά από την ύπαρξή μου. Είμαι ευτυχισμένος γνωρίζοντας ότι εκπλήρωσα την υποχρέωσή μου απέναντι στο λαό μου, την υποχρέωση μου ως Γερμανός, εθνικοσοσιαλιστής και πιστός σύντροφος του ηγέτη μου. Δεν μετανοώ για τίποτα. Εάν βρισκόμουν πάλι στην αρχή, θα ενεργούσα πάλι καθώς ενέργησα, ακόμα κι αν ήξερα, ότι στο τέλος θα βρω τον θάνατο στις φλόγες. Δεν έχει σημασία τι θα κάνουν οι άνθρωποι, αφού κάποτε θα βρεθώ μπροστά στο δικαστήριο της αιωνιότητας. Μόνο απέναντί του θα λαμβάνω ευθύνη, και ξέρω πως θα αθωωθώ.»
Τη δήλωση αυτή δεν την ανακάλεσε ποτέ.
Από το 1966, που οι Μπάλντουρ φον Σίραχ και Άλμπερτ Σπέερ ολοκλήρωσαν την έκτιση της ποινής τους και εγκατέλειψαν το Σπάνταου, ο Ες παρέμεινε ο μόνος κρατούμενος σε ολόκληρη τη φυλακή από το 1966 μέχρι τον θάνατό του το 1987.
Στις 17 Αυγούστου 1987, σύμφωνα με τις αρχές της φυλακής, ο Ες αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας ένα καλώδιο που είχε δέσει στο χερούλι του παραθύρου του." (Πηγή wiki)

Νομίζω πως είναι απολύτως συνεπές με τη φιλελεύθερη αντίληψη ότι ένας εγκληματίας, οποιοσδήποτε, είναι ελεύθερος να αυτοκτονήσει (ή να κόψει το αυτί του αν θέλει) προκειμένου, όπως πιθανότατα νομίζει, να ηρωοποιηθεί παραμένοντας συνεπής στις εγκληματικές απόψεις του, προβάλλοντας οποιαδήποτε απαίτηση.
Το κράτος δικαίου δεν έχει το δικαίωμα να κάνει διακρίσεις έναντι άλλων εγκληματιών ανάλογα με τη δυνατότητά τους να απειλούν να αυτοκτονήσουν ή να ακρωτηριαστούν και να το διαπράξουν. Μια τέτοια διάκριση θα έδινε, πιστεύω, τη βάση να διεκδικήσουν όλοι αυτή την ευνοϊκή διακριτική συμπεριφορά του κράτους, με την ίδια μέθοδο. Ηθικά, ενδεχομένως και νομικά, με σχετικές προσφυγές. Θα ήμουν μαζί τους σε αυτή την περίπτωση. Νομίζω πως θα είχαν δίκιο.
Δεν έχει επίσης κανένα δικαίωμα για οποιονδήποτε λόγο, δημοσίας τάξεως ή άλλον, να τον εμποδίσει δια της βίας να αυτοκτονήσει ή να κάνει κακό στον εαυτό του, παρά μόνον εάν αυτό γίνεται εν βρασμώ ψυχής ή έχει παρουσιάσει ψυχικές διαταραχές τέτοιες που να έχει το ακαταλόγιστο. Αυτά τα γνωματεύουν οι αρμόδιοι επιστήμονες ψυχίατροι.
Εάν οι αυτοκαταστροφικές πράξεις του είναι απόρροια λογικής, δεν έχει κανένα δικαίωμα το κράτος να παρέμβει στην ελεύθερη βούληση του ατόμου να μην επιθυμεί να ζήσει στις συνθήκες και τον χώρο που ζουν οι συγκρατούμενοί του με παρεμφερή εγκλήματα και να βάλει τέρμα στη ζωή του, με τον τρόπο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως αξιοπρεπή ή συνεπή. Είναι σεβασμός προς την ελεύθερη θέλησή του.
Ο ίδιος ο εγκληματίας στην Ελλάδα, ο Κουφοντίνας εν προκειμένω, διαθέτει μια επιπλέον δυνατότητα που του δίνει μεγαλόψυχα το κράτος δικαίου και το Σύνταγμα, την οποία ο εν λόγω εν δυνάμει αυτόχειρας δεν έχει ακόμη ασκήσει: έχει το δικαίωμα να ζητήσει Χάρη από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και μετατροπή της ποινής του σε κάτι που ενδεχόμενα ο ίδιος θα θεωρούσε ανεκτό για να συνεχίσει να έχει νόημα η ζωή του.
Φυσικά, κάτι τέτοιο για να εξεταστεί έστω θα προϋπέθετε καταρχάς τη μεταμέλειά του για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει και την έμπρακτη αποκήρυξη της βίας με λόγο και έργο.
Πώς θα σας φαινόταν εάν ο αμετανόητος Ρούντολφ Ες, ο μοναδικός τελευταίος κρατούμενος της φυλακής Σπαντάου του Βερολίνου, είχε κάνει απεργία πείνας ζητώντας, για παράδειγμα, να αλλάξουν οι συνθήκες κράτησής του και να επικοινωνεί με τον κόσμο ή με συγκρατούμενους και είχε βρεθεί κάποιος τρόπος η Δημοκρατία να το κάνει αποδεκτό για να μην γίνει ήρωας των ηττημένων ναζί;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Wednesday, February 17, 2021

100 χρόνια τσαπατσουλιάς και η Μήδεια


Share/Bookmark

Δεν ξέρω αν θα προτιμούσατε στ' αλήθεια να υπογειοποιούσε τα καλώδια του ρεύματος ο ΔΕΔΔΗΕ. Παρότι, φυσικά, είναι σωστότερο αισθητικά, λειτουργικά και από πλευράς ασφαλείας. Να προσέχετε τι εύχεστε και να ξέρετε τις συνέπειες και το κόστος.

Σε πόλεις όμως που πρώτα κατασκεύαζαν τα σπίτια όπως-όπως, χωρίς σχέδιο και υποδομές, και μετά τα δίκτυα επί κοντά 100 χρόνια, ένα μικρό μέρος του δικτύου καθενός είναι χαρτογραφημένο με ακρίβεια. Τηλεφωνία, δίκτυα νερού και συνδέσεις ως επί το πλείστον άγνωστα, αποχέτευσης, γκάζι τελευταία. Κάθε φορά που περνάει ένα ή χαλάει και πρέπει να βρεθεί να φτιαχτεί, κόβονται αλλά 2-3. Τα συνεργεία πάνε ψάχνοντας. Η ΕΥΔΑΠ μόνο δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου της. Τα συνεργεία καθενός σκάβουν σαν αρχαιολόγοι: σε στρώματα, μην χτυπήσουν τα δίκτυα κάποιου άλλου. Και πολλές φορές δεν το αποφεύγουν.

Εξ ου και το ράβε-ξήλωνε, διαρροές, διακοπές κάθε που περνάει κάποια νέα γραμμή.

Ένα έθνος-αντιπαροχή, που κατασκεύαζε αυθαιρέτως και καταπατώντας σχέδια και μη σχέδια, συνοικίες ολάκερες, χωρίς να προπληρώνει τον σχεδιασμό και τα δίκτυα, που έφτιαξε πόλεις 4-5 εκατομμυρίων για 100 χρόνια τσαπατσουλιάς, δεν μπορεί να παραπονιέται γιατί του κόπηκε το ρεύμα με μια κακοκαιρία. Πρέπει να επενδύσει άλλη μια γενιά υπομονής στις διακοπές και πολλά πολλά λεφτά για να αποκτήσει ασφαλή υπόγεια δίκτυα χαρτογραφημένα πλήρως ψηφιακά.

Μάλλον να ευχαριστεί την τύχη που του κόβεται το ρεύμα ή το νερό πού και πού, με καμιά κακοκαιρία κάθε δέκα χρόνια.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος