Άει σιχτίρ πια, μπαϊλντίσαμε!

Κάθεστε σε μια εξοχική ταβέρνα στη Σίκινο με την παρέα σας 4 άτομα, 2 άλλους Έλληνες που γνωρίσατε εκεί και άλλους 2 νεαρούς Βέλγους. Τρώτε κι έρχεται η ώρα να πληρώσετε, 18 ευρώ το άτομο, σύνολο 144 ευρώ.

Θέλετε να κεράσετε τη φίλη σας και κάποιος από την παρέα θέλει επίσης να κεράσει έναν άλλον.

Η πληρωμή κατά Βαρουφάκη:

Πρώτη εκδοχή: Αφού κάνετε τους υπολογισμούς βγάζετε και ακουμπάτε 6 κάρτες σαν περίστροφα στο τραπέζι και ο ταβερνιάρης που τρέχει σαν τρελός έρχεται με το μηχάνημα και περιμένει να περάσει η κάθε μία, ανάλογα τη σύνδεση κάνει από 10-20 δευτερόλεπτα ως 1 λεπτό για να γίνει η κάθε πληρωμή.

Δεύτερη εκδοχή: Κάποιοι δεν έχουν καν κάρτα. Είτε από τους Έλληνες είτε από τους ξένους. Βγάζουν να πληρώσουν με χρήματα. Τους λέει ο ταβερνιάρης (σε όποια γλώσσα μπορούν να συνεννοηθούν) ότι θα τους χρεώσει 0,54 ευρώ παραπάνω, στη δική τους ξεχωριστή απόδειξη, για κάποιον ακατανόητο γι' αυτούς λόγο, που επιχειρεί απελπισμένα να εξηγήσει με τη δέουσα πειστικότητα. Κόβει 6 διαφορετικές αποδείξεις (4 των 18 και δυο των 36 ευρώ), άλλες με αυξημένο ΦΠΑ κι άλλες χωρίς.

Τρίτη εκδοχή: Κάποιος πληρώνει για λογαριασμό όλων και του δίνουν τα λεφτά που δεν ξέρει τι να κάνει αφού δεν θα μπορεί να τα χαλάσει. Κι επιπλέον έρχεται η εφορία και του λέει αργότερα: "μεγάλε, τεκμήριο! πού τα βρήκες τα φράγκα;"

Όλα αυτά ενώ γύρω περιμένουν οι παραγγελίες, λιώνει ο κόσμος απ' τη ζέστη, άλλος ζητάει το φαγητό του, άλλος την μπύρα του, άλλος παγάκια, αλλού μαζεύουν τραπέζια κι άλλοι, άτυχοι κι αυτοί, τον λογαριασμό.

Τα παραπάνω επαναλαμβάνονται 3-4 φορές τη μέρα με διάφορες ευκαιρίες.

Η πληρωμή στην πραγματικότητα:

Το διασκεδάζετε δεόντως κι εσείς κι ο ταβερνιάρης κι οι αλλοδαποί φίλοι, που πρώτη φορά βλέπουν χώρα που δεν περνάει το χρήμα στις καθημερινές συναλλαγές και η πληρωμή σε ρευστό κοστίζει παραπάνω από την πληρωμή με κάρτα. Σε ορισμένες συμβαίνει το αντίθετο, διότι η κάρτα έχει και προμήθεια της τράπεζας και της εταιρείας που τη διαχειρίζεται, ενώ σε πολλά σημεία δεν γίνονται δεκτές κάρτες (είναι δικαίωμα του καταστηματάρχη να μην επιθυμεί να έχει κάρτα στο μαγαζί του και να μη χρεώνεται τραπεζικά έξοδα, οπότε αναρτά και ταμπελίτσα "δεν γίνονται δεκτές πιστωτικές κάρτες").

Εντέλει, λέτε στον ταβερνιάρη να σας σημειώσει το οφειλόμενο ποσό στο χάρτινο τραπεζομάντηλο και του αφήνετε και τον φόρο και τον ΦΠΑ φιλοδώρημα.

Σας κερνάει το καρπούζι και μια ρακή στην υγεία του Yanisss.

Οι ξένοι φίλοι σας μένουν με την απορία για την παράξενη αυτή χώρα που δεν περνάει το χρήμα στις καθημερινές συναλλαγές και σκέφτονται μήπως να πληρώνουν καλύτερα με κοχύλια εφεξής.

Ενώ εσείς, καρφώνοντας τα μάτια σας στο ατέλειωτο πέλαγο που απλώνεται προκλητικά ελεύθερο μπροστά σας και σας προσκαλεί για αλλού, φτύνετε προς το ρωμέικο κράτος ένα οθωμανοπρεπέστατο "άει σιχτίρ πια, μπαϊλντίσαμε με τη βλακεία του καθενός!".

Γιώργος Γιαννούλης-Γιαννουλόπουλος

Το δυσεξήγητο ξόρκι

Ο καιροσκόπος Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε να βάζει φασισταριά και θρησκόληπτους στις κυβερνήσεις του, κυρίως σε πόστα όπως το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, το Υπουργείο Άμυνας, αλλά όχι μόνο. Θυμηθείτε τον στρατηγό Δροσογιάννη και τις επιχειρήσεις "Αρετή", τον Παπαθεμελή με τις τζιχαντικές απαγορεύσεις και τα κλεισίματα των χώρων διασκέδασης και πάει λέγοντας. Συνήθιζε κι εκείνος, ο αρχηγός του ζιβάγκο και του Ένγκελς, να τρέχει μια στην Παναγία Σουμελά και μια στον Φλωρίνης Καντιώτη. Μέχρι που το χούι του 'γινε συνήθεια και παντρεύτηκε μια θρησκόληπτη αεροσυνοδό με προσωπικό αστρολόγο και κυβερνούσαν με τ' άστρα.

Όταν τα πράγματα ζόριζαν (δολοφονία Καλτεζά, κράξιμο κι αντιδράσεις, η 17 Νοέμβρη των επίσης θρησκόληπτων Ξηρών θέριζε και αλώνιζε), ενώ ο ίδιος έκλεινε το μάτι στα φασισταριά να μην ανησυχούν, πέταγε στο πόπολο ένα "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά" (λες κι αυτός ήταν κάτι άλλο από δεξιά καραμπινάτη). Κι από πάνω το αξεπέραστο "εγώ απλώς προεδρεύω". Κι όλα καλά, όλα ωραία.

Εκείνο που είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς είναι πώς λογικοί, εχέφρονες, προοδευτικοί, φιλελεύθεροι πολίτες απέφευγαν να συσχετίσουν τον αυταρχικό κι αμοραλιστή ηγέτη με τις επιλογές του. Λες και τους βαστούσε δεμένους ένα ξόρκι.

Δεν είναι ν' απορείς, λοιπόν, που ο κ. Τσίπρας, εξίσου καιροσκόπος και αμοραλιστής, αλλά πολύ λιγότερο έξυπνος και καλλιεργημένος, κάνει το ίδιο με τους κάθε λογής καμμένους, κοτζιάδες, μιχελογιαννάκηδες, σαμαράδες και τους μπαλτάκους, εντός κι εκτός του κόμματός του, μέσα κι απέναντι από την κυβέρνησή του, κι εξακολουθεί να τους ρίχνει το φταίξιμο και να τους κλείνει το μάτι ταυτόχρονα.

Αυτό που είναι δυσεξήγητο χωρίς τη βοήθεια της ψυχολογίας και της ιστορίας είναι που το ξόρκι φαίνεται να έχει ακόμη κάποιες αντοχές. Αν και μοιάζει πιο ξεφτισμένο, ξεθωριασμένο, ετοιμόρροπο. Σαν να λείπει κάποιος να του δώσει μια να γκρεμιστεί.

Γιώργος Γιαννούλης-Γιαννουλόπουλος

Η απρόσιτη κρυψώνα του έμπολα

Αυτός ο ιός, ο έμπολα, δεν παύει να εκπλήσσει το ανθρώπινο είδος με τρόπο απροσδόκητο. Όχι τόσο για το κακό που προκαλεί, αλλά για το πόσο μοιάζει με τις splatter b-movies με τα ζόμπι. 

Ανακαλύφθηκε ολοζώντανος στο εσωτερικό του ματιού ενός Αμερικανού γιατρού που επιβίωσε από την επαφή μαζί του, μήνες μετά την αποθεραπεία, έχοντας εξαφανιστεί πλήρως από το αίμα του, γράφει η el Pais. Ο γιατρός Ian Crozier μολύνθηκε στη γενναία προσπάθεια ελέγχου που κατέβαλαν αυτός και οι συνάδελφοί του στην Αφρική και υπήρξε από τους λίγους τυχερούς που επιβίωσαν. Το μάτι του παρουσίασε φλεγμονή και άλλαξε χρώμα. Παρότι το ανοσοποιητικό σύστημα του κ. Crozier κατόρθωσε να τον πολεμήσει οπουδήποτε φτάνει, ο ιός παρέμεινε δραστήριος σε ένα σημείο που ο οργανισμός δεν επιτρέπει σε όλα τα κύτταρα του ανοσοποιητικού να εισέλθουν, γιατί είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, ευάλωτο και εντελώς στεγανό: στο εσωτερικού του οφθαλμού. Τόσο ευαίσθητο που ο ίδιος ο οργανισμός προστατεύει την ιδιωτικότητά του από τη δική του αστυνομία, τη δική του εξουσία. 

Η παρουσία του έμπολα εκεί δεν συνεπάγεται παρουσία στα δάκρυα και δεν παρουσιάζει κίνδυνο μετάδοσης. Ο ιός παραμένει εσώκλειστος, εγκλωβισμένος αλλά αμετανόητα καταστροφικός, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση
  
Κάτι σαν την ιδεοληψία, τις ακλόνητες πίστεις, τον φανατισμό είναι τούτος ο ιός. Τον κυνηγάς, τον πολεμάς, κι ακόμη κι όταν νομίζεις ότι τον κατατρόπωσες, πως έγινες πολιτισμένος, φιλελεύθερος, λογικός, μετά από 60 εκατομμύρια νεκρούς στον τελευταίο πόλεμο και άλλα πολλά ακόμη στο αρχιπέλαγος των γκούλαγκ,  να σου τον εμφανίζεται κρυμμένος σε κάποιο σημείο που δεν το περιμένεις. Εκεί που δεν φτάνει το ανοσοποιητικό της Δημοκρατίας: ο νόμος και η παιδεία.

Θολώνει την όραση, αλλάζει χρώματα, μαύρο, πράσινο, κόκκινο, μπλε. Όχι μόνο στις συνήθεις εστίες του αλλά σε απρόσιτες γωνιές,  στις παρατάξεις, στα κόμματα, στις ομάδες, στις εκκλησιές, στα τζαμιά, στις συναγωγές,  στα σπίτια, στα μυαλά.  

Κατά βάση παραμένει ο ίδιος, αυτό που υπήρξε πάντα, το απόλυτο κακό. Η διεκδίκηση του κατώτερου, του πιο απολίτιστου στοιχείου του εαυτού μας, να κυριαρχήσει στο ανώτερο, να εξοντώσει την ελεύθερη σκέψη, την αναθεώρηση, τη βελτίωση, την αριστεία, σκοτώνοντας αυτό που ξεχώρισε τον Homo Sapiens από το ζωικό βασίλειο και τους Νεάντερταλ συγγενείς του και του έδωσε τη δυνατότητα να κυριαρχήσει πάνω τους και στον πλανήτη: την κοινωνικότητα, τη συμπόνοια, τον θαυμασμό και τη χαρά για την επιτυχία και τη γνώση,  για την αριστεία των άλλων. Από την οποία κερδίζει τελικά κάθε ένας σε αυτό που αποκαλούμε ανθρώπινη κοινότητα.  

Είναι η κατεξοχήν μορφή βίας αυτή. Η διεκδίκηση της εξουσίας από τους κάθε φορά πιο μέτριους, τυφλωμένους και αυτοκαταστροφικούς, που εντέλει αφανίζουν τον ξενιστή τους.

Γιώργος Γιαννούλης-Γιαννουλόπουλος

Το τέλος και η αρχή

Τώρα που και αυτή η κυβέρνηση φαίνεται πως πλησιάζει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, προς το προδιαγεγραμμένο τέλος της, σε ένα πυροτέχνημα γελοιότητας, καφενείου και εθνικιστικού παραληρήματος, θα το επαναλάβω κουραστικά και μονότονα με κίνδυνο να γίνω βαρετός:

Η χώρα δεν έχει πρόβλημα κυβέρνησης. Έχει πρόβλημα αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση (κάθε κυβέρνηση) τα καταφέρνει ή δεν τα καταφέρνει με την πραγματικότητα. Αν δεν τα καταφέρει, με τρόπο τραγικό ή λιγότερο επώδυνο καταρρέει και τη διαδέχεται κάτι άλλο. Το ίδιο, καλύτερο ή πολύ χειρότερο.

Οι άνθρωποι μπορεί να ψηφίσουν από οργή, φανατισμό, απελπισία, λογική ή έμπνευση.

Οι ψήφοι από φανατισμό θα παραμείνουν στους καταρρέοντες ακροδεξιούς και ακροαριστερούς.  Οι ψήφοι από λογική ίσως βρουν διέξοδο, όχι με ενθουσιασμό αλλά δια της εις άτοπον απαγωγής, στον σημερινό λόγο της ελάσσονος ή της μείζονος  αντιπολίτευσης. Δεν είναι όμως οι περισσότερες.

Οι ψήφοι της οργής όμως και της απελπισίας, του αδιεξόδου, της αδυναμίας ταύτισης, αυτές της μεσαίας τάξης, των ανέργων, που είναι εντελώς αποπροσανατολισμένες, είναι δύσκολα προβλέψιμες.

Ο ενθουσιασμός για ένα εμβληματικό κι απλό και ξεκάθαρο σχέδιο για τη χώρα, για τη ζωή τους, και ο έρωτας για τα πρόσωπα που το εκφράζουν είναι το μπαχαρικό που μετατρέπει την οργή και την απελπισία σε ελπίδα για τους πολλούς.

Το να μείνουμε Ευρώπη δεν φτάνει. Είναι εκβιαστικό και έτσι εκλαμβάνεται στην ουσία δίνοντας νόημα ύπαρξης στο αντίθετό του.

Το τι θα κάνουμε ως Ευρωπαίοι, τι θα παράγουμε, από τι θα ζούμε, πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τις ιδιαιτερότητές μας, την οργάνωση της ζωής μας,  τα κολλήματα και τα προτερήματά μας είναι το ζητούμενο. Πώς θα θέλαμε να είμαστε. Τα δυο τρία πρότυπά μας ενσαρκωμένα.

Να βρουν διέξοδο οι πολλοί, κοίτη τα ποτάμια, για να ξεσκαλώσουμε από αυτή την αιώνια μετάβαση.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Η Παναγία της Νίκης, ο Τσαρούχης και ο πόλεμος

Οι Τέσσερις εποχές ΙΙΙ

Μια αφήγηση του Γιάννη Τσαρούχη (αναδημοσίευση)

Τις τελευταίες μέρες του πολέμου της Αλβανίας, στο χωριό Κούτσι, την ώρα που παίρναμε συσσίτιο στα σκοτεινά ακούσαμε το εξής νέο:Η Παναγία παρουσιάστηκε σ' έναν ανθυπασπιστή και αυτός την εξέλαβε για Αλβανίδα, προφανώς κατάσκοπο, και πήγε να την πυροβολήσει με το ρεβόλβερ του. Αυτή σήκωσε την παλάμη της να τον σταματήσει και τού είπε: “Μη χτυπάς. Ένα έχω να σου πω: τη Λαμπρή θα είσαστε στα σπίτια σας”.

Αμέσως δόθηκε διαταγή να χτιστεί εκκλησία στο μέρος που παρουσιάστηκε η Παναγία, ή μάλλον να επισκευαστεί ένας γκρεμισμένος μύλος. Οι μύλοι όλοι στην Αλβανία είναι τετράγωνα κτίρια για καλαμπόκι. Μου πρότεινε ο διοικητής να κάνω τοιχογραφίες, αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Το μέρος αυτό εβάλλετο πολύ από τους Ιταλούς και εφοβόμουν. Δέχτηκα όμως να κάνω τέσσερις εικόνες για το τέμπλο, αν βρουν τέσσερις σανίδες. Μπογιές είχε μαζί του ο λοχαγός μου, ο μακαρίτης Γεωργόπουλος, με την ελπίδα ότι θα μπορέσω να κάνω σκηνές από μάχες. Αυτές οι μπογιές εχρησίμευσαν στην αρχή του πολέμου για να καμουφλαριστούν τα νίκελ του αυτοκινήτου του διοικητού. Κι αργότερα, για να κάνω μερικά πορτραίτα του λοχαγού αυτού, που ήταν φιλότεχνος και βιβλιόφιλος. Ύστερα από πολλές έρευνες βρέθηκε ένα καπάκι από κιβώτιο. Εκεί πάνω ζωγράφισα την “Παναγία της Νίκης”, έχοντας ως πρότυπο μια κακοζωγραφισμένη Παναγία που κυκλοφορούσε σε δελτάρια. Όταν τελείωσε, την εθαύμασαν όλοι οι στρατιώτες, και ένας λοχαγός με παζάρευε να του κάνω μια ίδια για την Κέρκυρα. Ο διοικητής του τάγματος έμενε μακριά από τα σπίτια που μέναμε εμείς, σε μια σκηνή καμουφλαρισμένη με κούμαρα. Ήταν μακριά η σκηνή του και έστειλε έναν μοτοσυκλετιστή, εξαιρετικά ωραίο και πολύ μάγκα, για να με κουβαλήσει εκεί που έμενε. Επήρα την εικόνα μαζί μου και καβάλησα τα καπούλια της μοτοσυκλέτας.

Καθώς πηγαίναμε στο διοικητή, έφραξαν σχεδόν το δρόμο στρατιώτες από την Άρτα, που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί και είχαν πληροφορηθεί για την ύπαρξη της εικόνας. Ήδη, το ταπεινό μου έργο, που δεν είχε στεγνώσει ακόμα, είχε αποκτήσει φήμη θαυματουργής εικόνας. Εκείνη την ώρα βάρεσε συναγερμός. Δηλαδή ένας στρατιώτης με μια σάλπιγγα τυλιγμένη σε ιμάντες από γκέτες από χακί ύφασμα, εσάλπισε. Εγώ και ο μοτοσυκλετιστής πέσαμε μπρούμυτα, σύμφωνα με τις διαταγές που είχαμε. Κανένας Αρτινός δεν έκανε το ίδιο. “Βρε συνάδελφε”, μου είπε ένας, “βαστάς την Παρθένα και φοβάσαι;” “Όχι, φίλε”, του απάντησα, “αλλά είμαι στρατιώτης και υπακούω στις διαταγές των ανωτέρων”. Όταν με είδε ο διοικητής με γένια και κακοτυλιγμένες γκέτες, μου είπε: “Έλληνας στρατιώτης είσαι εσύ ή Βούλγαρος αιχμάλωτος; Για να δούμε την εικόνα. Την έχεις κάνει άγρια την Παναγία, σαν Αρβανίτισσα. Και ο Χριστός είναι κι αυτός αγριωπός”.

Στρατιώτης χορεύει Ζεϊμπέκικο 

Για να τον θαμπώσω τού είπα κάτι από τους Ψαλμούς του Δαβίδ: “Ευλογητός ει Κύριε ο διδάσκων τας χείρας μου εις πόλεμον, τους δακτύλους μου εις παράταξιν”. “Βλέπω είσαι και θεοφοβούμενος”, μου απάντησε. Φώναξε τον κουρέα να με ξουρίσει και ένας στρατιώτης με βοήθησε να τυλίξω καλά τις γκέτες μου. Αισθανόμουνα σαν ηθοποιός του κινηματογράφου που τον ετοιμάζουν για γύρισμα. Και ο διοικητής είπε σε έναν ανθυπολοχαγό να μου βγάλει μια φωτογραφία με την εικόνα μαζί. “Τώρα που είναι αξιοπρεπής Έλληνας στρατιώτης”.

Όταν γύρισα μετά τον πόλεμο στην Αθήνα, μου παραδώσανε αυτή τη φωτογραφία και την έχω ακόμα. Η εικόνα παρίστανε την Παναγία με το Χριστό και στο κάτω μέρος τα θαύματά της. Αριστερά τον ανθυπασπιστή που πάει να πυροβολήσει την Παναγία και δεξιά τους στρατιώτες που πάνε να χτίσουν το μύλο για να τον κάνουνε εκκλησία. Την άλλη μέρα φύγαμε για τα Γιάννενα. Πάνω σ' ένα φορτηγό ήμαστε στριμωγμένοι και μερικοί τραγουδούσαν το “Έχε γεια καημένε κόσμε” και κανένα ταγκό της Βέμπο. Μερικοί απληροφόρητοι νόμιζαν ότι πανηγυρίζουμε και μας ρωτούσαν: “Επεσε το Τεπελένι;” Πριν φύγουμε ένας χωροφύλακας πήγε και παρέλαβε την εικόνα να την πάει στην εκκλησία που είχε ήδη χτιστεί. Ένας στρατιώτης που τον ήξερε μου είπε: “Αυτός δεν θα την πάει στην εκκλησία, θα την πάει στο σπίτι του να τη δώσει της μάνας του. Είναι πολύ θρήσκα κι αυτός ο ίδιος ανήκει σε θρησκευτική οργάνωση”. Δεν έμαθα ποτέ πού βρίσκεται αυτή η εικόνα. Άργε στο Κούτσι με τα δαντικά τοπία; Ή στο σπίτι του χωροφύλακα; Αγνοώ τελείως.

Αναδημοσίευση από: 

Μαρτυρία Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο του '40.

Από το βιβλίο Μαρτυρίες '40-'41, Κ. Χατζηπατέρα – Μ. Φαφαλιού.

Το ίδιο και στο κείμενο της Μαρίας Καραβία Ο Τσαρούχης με το χακί του '40 (τόμος -αφιέρωμα στον Γ. Τσαρούχη Ωσεί μύρα).

Όταν θα πας Αλέξη στο Καράκας, να μας φέρεις ένα κοκοράκι...

Ένα δικαστήριο της Βενεζουέλας αποφάσισε την επιβολή της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα σε 22 στελέχη του Τύπου, των αντικυβερνητικών εφημερίδων El Nacional, Tal Cual και του πρακτορείου ειδήσεων La Patilla, όπως αναφέρει σήμερα η El Pais. H απαγόρευση επιβλήθηκε μετά από μηνύσεις και αγωγές του Προέδρου του Κοινοβουλίου, Diosdado Cabellο, λόγω «δυσφήμησης για εμπλοκή του σε κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών»  από πληροφορίες της μεγάλης Ισπανικής εφημερίδας ABC που αναδημοσίευσαν , σύμφωνα με μαρτυρίες οικείων του πρώην Προέδρου Τσάβες.

Tο επίπεδο ζωής της κάποτε ευημερούσας και πλούσιας σε πετρέλαιο χώρας της Λατινικής Αμερικής καταρρέει. Χιλιάδες αντιφρονούντες υφίστανται την ειδική μεταχείριση του «φιλολαϊκού» και αντι-ιμπεριαλιστικού καθεστώτος του Προέδρου Μαδούρο, όπως και ο Δήμαρχος της πρωτεύουσας Καράκας, Antonio Ledezma, που παραμένει στη φυλακή μήνες τώρα, κατηγορούμενος για «προδοσία».

Στο τέλος της εβδομάδας αναμένεται να φτάσει στο Καράκας, ταξιδεύοντας με διπλωματικό διαβατήριο, ο σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας και δικηγόρος, Felipe Gonzalez, προκειμένου να συμμετάσχει στην υπεράσπιση του κατηγορουμένου Δημάρχου στο δικαστήριο, στη δίκη που ξεκινά. Η άφιξη του Felipe González στο Καράκας αναμένεται με πολύ ενδιαφέρον από τους πολίτες της χώρας και τη διεθνή κοινότητα, καθώς το καθεστώς τον έχει ανακηρύξει persona non grata και ενδεχόμενα να επιχειρήσει να εμποδίσει την είσοδό του στη χώρα. Τον Ισπανό πρώην Πρωθυπουργό και σημαντική Ευρωπαϊκή προσωπικότητα συνοδεύουν στο Καράκας οι πρώην Πρόεδροι της Κολομβίας, Andrés Pastrana, της Χιλής, Ricardo Lagos, και της Βραζιλίας, Fernando Henrique Cardoso, με την υποστήριξη των κυβερνήσεών τους, για να στηρίξουν τους φυλακισμένους αντιφρονούντες.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Τσίπρας το 2013 είχε χαρακτηρίσει μεγάλο ηγέτη και σπουδαίο επαναστάτη τον Πρόεδρο Τσάβες, προκάτοχο του Μαδούρο, που επέβαλε το εθνολαϊκίστικο καθεστώς, και συγκεκριμένα είπε πως «σε καιρούς δύσκολους έστρεψε τα φώτα της παγκόσμιας κοινότητας σε μία ολόκληρη ήπειρο, που αυτή τη φορά δεν ήταν πειραματόζωο βάρβαρων νεοφιλελεύθερων πολιτικών αλλά δημιουργικό εργαστήριο δημοκρατικής διακυβέρνησης και εθνικής ανεξαρτησίας». Και είχε σπεύσει στην κηδεία του εκλιπόντος μαζί με τους κ.κ. Κώστα Ήσυχο και Νίκο Παππά.

Και ο «Δημοκράτης» Πρόεδρος Μαδούρο, άμα τη εκλογή του Έλληνα Πρωθυπουργού τον περασμένο Φεβρουάριο, ανταπέδωσε δεόντως τη φιλοφρόνηση: «Κάλεσα τον Αλέξη Τσίπρα, τον σύντροφο Αλέξη, να μας επισκεφθεί το συντομότερο στη Βενεζουέλα", δήλωσε ο πρόεδρος Μαδούρο. Ο διάδοχος του Ούγκο Τσάβες ανέφερε ακόμα πως ο Έλληνας πρωθυπουργός "σχεδιάζει να έρθει στη Λατινική Αμερική". Αναφορά έκανε στις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα "εξαιτίας ενός πρωτόγονου νεοφιλελεύθερου συστήματος που έχει επιβληθεί". Στη σύντομη δήλωσή του ο Νικολάς Μαδούρο χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα "γενναίο νέο που έχει έρθει για να διασώσει την ένδοξη και μακρά ιστορία των Ελλήνων".

Μήπως να πάει κι ο δικός μας στο Καράκας; Να δούμε ποιανού το μέρος θα πάρει;

Και να μας φέρει ένα κοκοράκι, να μας ξυπνάει κάθε πρωί.


Γιώργος Γιαννούλης-Γιαννουλόπουλος

Μη θορυβείστε

Η ανθρωπότης, τα έθνη, ουδέποτε υπέστησαν κατακλυσμιαίες καταστροφές από τους διεφθαρμένους (καθότι παραμένουν έλλογοι, με ισχυρό ένστικτο επιβίωσης). Αντιθέτως, επλήγησαν σφόδρα από τους φανατικούς, υποστήριζε με τη συνήθη του κυνική μελαγχολία ο Emile Cioran.

Και από τους βλάκες, θα πρόσθετα εγώ, επήλθαν συμφορές. Ενίοτε δε, εάν η βλακεία συνυπάρξει στην εξουσία με τον φανατισμό αντάμα, το μείγμα είναι πιο καταστροφικό, πιο κακόγουστο και κάπως πιο πομπώδες.

Για τον λόγο αυτόν, σύντροφοι, μη φοβάστε εκείνους που διορίζουν και βολεύουν αξιοκρατικώς τα ξαδέλφια, τα ανήψια, τις μανάδες, τους παππούδες, τις προγιαγιάδες, τους συγγενείς, τους φίλους, τους εραστές, τις καθαρίστριες, τους δεητζήδες, τους ταξιτζήδες, τους περιπτεράδες, τους πελάτες τους όλους και τα αγέννητα παιδιά τους προκαταβολικά. Ιδίως δε, ησυχάστε εάν εισπράττουν και ποσοστό εις χρήμα ρευστό ή εις ψήφους. Διότι ποια άλλη μεγαλύτερη διαφθορά από αυτή, με τα λεφτά και τα χρέη των άλλων, των ανέργων και όσων έκαναν οικονομία ή προσπαθούν να ξεκινήσουν κάτι στη ζωή τους, να πληρώνεις τις ψήφους ακριβότερα από τον ίδιο τον μισθό (άντε και κάποια μπαξίσια) της θέσης που σου εξασφαλίζουν; Να κλέβεις πολλά καταστρέφοντας πολλούς για λογαριασμό πολλών κλεπταποδόχων για να κρατήσεις συγκριτικά λίγα.

Φαντάζεσθε ποτέ ότι θα διανοηθούν να τους πληρώσουν όλους τούτους με παλιόχαρτα; Θα πέσουν να τους φάνε.

Έτσι θα κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να τα βουτήξουν από τους ανέργους, τους απλήρωτους, τους απέλπιδες, να αφοπλίσουν το κράτος ζητιανεύοντας κι εκβιάζοντας την οικουμένη με ομήρους τους κατοίκους του, για να καταβάλουν τις δικές τους οφειλές στους πελάτες τους, όσο μπορούν και όσο πάει, σε νόμισμα σκληρό σαν το κεφάλι τους. Άλλως πως θα καταλήξουν παλουκωμένοι από τους ευεργετηθέντες.

Για τον λόγο αυτό μη θορυβείστε αν και όσο οι διεφθαρμένοι υπερτερούν των φανατικών. Όσο διορίζουν (ειδικά αν διορίζουν με 12%), όσο εξαγοράζουν ψήφους, όσο δημιουργούν πολλές προσωπικές υποχρεώσεις σε πολλούς, που πρέπει να καταβάλουν σε ευρώ. Οι πελάτες τους είναι εξίσου διεφθαρμένοι και θα τους κατασπαράξουν εάν τους απατήσουν. Κι εκείνοι το γνωρίζουν. Έτσι θα επιχειρήσουν οι διεφθαρμένοι να καθαρίσουν τους φανατικούς για να το αποφύγουν.

Να ανησυχείτε όταν οι φανατικοί παίρνουν το πάνω χέρι. Ή αν οι βλάκες υπερτερούν και στις δυο παρατάξεις, καθότι απρόβλεπτοι και άλογοι εξ ορισμού.

Αν αποφύγουμε αυτόν τον σκόπελο, αρχίζουν τα δύσκολα. Όταν οι πελάτες πάψουν να σιτίζονται διότι δεν μένει μια στην τσέπη κανενός κι οι ξένοι πάψουν να λυπούνται τους ομήρους (όλους εμάς), τότε οι αληθινά απελπισμένοι, αυτοί που δεν τους απομένει τίποτα, ούτε στον ήλιο μοίρα, καμιά ελπίδα, καμιά διέξοδος, χάνουν συνήθως τα λογικά τους και σαλεύουν. Τότε είναι που το πράγμα χοντραίνει, ραγίζει η ομερτά και οι πελάτες τους ακόμη τους εγκαταλείπουν αναζητώντας καταφύγιο όσο όσο.

Γι’ αυτό χαμογελάστε καλύτερα και γρηγορείτε. Αλλά μείνετε μακριά από τους διεφθαρμένους και τους διοριστές με ξένα κόλυβα. Μην τους ανέχεστε, μην τους χαρίζεστε, ούτε σ’ αυτούς ούτε στους προκατόχους τους, από τους οποίους έμαθαν –νομίζουν- τα κόλπα οι αφελείς. Ας βγάλουν άκρη μόνοι με τη φανατίλα, τα αποβράσματά τους.

Νάχει διέξοδο αλλού ο κόσμος.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

 Εικόνα: Ο Μοναχός Δίχως Πρόσωπο (The Faceless Monk), που μου εξιστορεί κατά καιρούς τα μελλούμενα και τις σοφίες του Θεού. Στον δρόμο για την Αγιοσύνη μάς ποστάρει κατά καιρούς τα μαντάτα του Κυρίου και τις βουλές του. Πού θα πάει, θα αγιάσει κι αυτός κάποτε.