O tempora o mores!

Το θέμα με την αμορφωσιά, την προκατάληψη και το ασύστολο ψέμα δεν είναι ότι υπάρχουν. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Είναι ότι στον καιρό μας, μετά από πολλά χρόνια, απέκτησαν ισότιμο βήμα.

Δεν είναι ότι εκφράζονται ελεύθερα. Πάντα εκφράζονταν ελεύθερα. Τουλάχιστον στις Δημοκρατίες.

Είναι ότι εκφράζονται ανενδοίαστα, χωρίς συνείδηση της κατωτερότητάς τους, χωρίς ενοχή, χωρίς συστολή. Είναι πως από πρόβλημα προς αντιμετώπιση, που όσοι το αντιμετωπίζουν το διαισθάνονται και ντρέπονται γι' αυτό, έγιναν ισότιμη κανονικότητα που, όσοι την εντοπίζουν, την εκφράζουν, σαν αντισυστημικό λόγο ή επαναστατική μπαρούφα.

Είναι πως άνοιξαν και πάλι οι πύλες της κολάσεως που είχαν μισοκλείσει και βγήκαν τα αρχαία δαιμόνια.

Η ελληνική φαρσοκωμωδία υπήρξε ο πρόλογος αυτού που συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου ο Πρόεδρος αποκαλείται πλέον ανοιχτά ηλίθιος, μωρός, καθ' έξιν ψεύτης από τους πιο στενούς συνεργάτες και στελέχη του, που του λένε ότι θα καταλήξει να του φορέσουν έναν πορτοκαλί ζουρλομανδύα, γιατί είναι ανίκανος να πει μια αλήθεια, όπως του είπε ο δικηγόρος του. Που κλέβουν τα έγγραφα από το γραφείο του πριν τα υπογράψει, για να προστατεύσουν τη χώρα τους και τον κόσμο, πριν αποσύρει τα μυστικά αντιπυραυλικά συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης από τη νότια Κορέα.

Και προσπαθούν ανώτατα στελέχη του να καθησυχάσουν τους Αμερικανούς και τους φίλους, και να αποτρέψουν τους εχθρούς, λέγοντας ότι κάνουν αντίσταση στην τρέλα και πως υπάρχουν ενήλικοι στο δωμάτιο.

Όλα αυτά αποκαλύπτει, αφενός, ο παλαίμαχος ανεξάρτητος δημοσιογράφος που αποκάλυψε και το watergate, Woodward, με δυο Πούλιτζερ και επιβεβαιωμένες αποκαλύψεις στο βιογραφικό του και για Δημοκρατικούς και για Ρεπουμπλικάνους Προέδρους, στο νέο του βιβλίο "Fear: Trump in the White House", μετά από εκατοντάδες συνεντεύξεις με ανώτατα στελέχη του Λευκού Οίκου και άλλο υλικό.

Και τα επιβεβαιώνει, αφετέρου, με ανώνυμο πρωτοσέλιδο στους NYT, ανώτατο στέλεχος της Διοίκησης Τραμπ. Που δηλώνει ότι οι σοβαροί κάνουν "αντίσταση" για να προστατεύσουν τη χώρα και πως συζητήθηκε ακόμη και η προσφυγή στο άρθρο 25 του Συντάγματος, για την αντικατάσταση του Προέδρου με απόφαση της Κυβέρνησής του και επικύρωση από το Κογκρέσο.

Πρωτόγνωρα και όμως εξίσου παλιά πράγματα. Τάζησαν και στην Αθήνα, και στη Ρώμη, και αλλού πολλές φορές έκτοτε οι άνθρωποι.

O tempora o mores!

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 

cnn.com/Trump sees treason from within

Οι ιερόδουλες και η υφυπουργός

Οδός Ιάσονος, Αθήνα

Οι ιερόδουλες (και οι ιερόδουλοι) ασκούν ένα από τα αρχαιότερα επαγγέλματα, ή καλύτερα λειτουργήματα, στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και από τα πλέον δύσκολα. Δυστυχώς, συχνά σε συνθήκες απάνθρωπες ή βίαιες. Υπηρετούν μια ανθρώπινη φυσική ανάγκη, ένα ισχυρό ένστικτο όπως αυτό της τροφής, που σε διαφορετική περίπτωση, αν έμενε ανικανοποίητο, θα δημιουργούσε ή θα όξυνε σοβαρά προβλήματα σε πάρα πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούν να το καλύψουν. Κατάθλιψη, ψυχολογικές διαταραχές, ενδοοικογενειακή βία, βιασμοί, επιθετικότητα.

Για πολλά δύσκολα χρόνια, ειδικά οι ιερόδουλες, είχαν αναλάβει και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και ενηλικίωση των νέων, ρόλο που ήταν ανίκανη να παίξει η Ελληνική οικογένεια και το σχολείο, λόγω του πουριτανισμού και της γενικευμένης κοινωνικής υποκρισίας.

Όταν στα χρόνια μετά τον πόλεμο ξεκίνησε η βίαιη μαζική αστικοποίηση και τις απέκλεισαν από τις νέες πολυτελείς πολυκατοικίες, που αντικαθιστούσαν καταστροφικά τα αρχιτεκτονικά στολίδια της παλιάς Αθήνας, που τα σάρωσε η αντιπαροχή και η ανυπαρξία κρατικής προστασίας, εκείνες κατέφυγαν στα εγκαταλειμμένα νεοκλασικά, στα κοσμήματα της art nouveau και του εκλεκτικισμού. Τους έδωσαν δεύτερη ζωή και προορισμό, σε δεκάδες γειτονιές, στον Βοτανικό, στην Αθηνάς, στο Μεταξουργείο, την Κυψέλη, την Φυλής.... Εκεί από όπου εξορίζονται και πάλι για να αναδειχθούν πλέον και να μοσχοπουληθούν τα κοσμήματα που αυτές διέσωσαν, με το κορμί τους κυριολεκτικά.

Κατά κάποιον τρόπο, εκτός από τον ανδρισμό του ρωμέϊκου, εκτός από πάρα πολλούς γάμους που θα διαλύονταν χωρίς τις υπηρεσίες τους, τους χρωστάμε και σημαντικό μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που διαφορετικά θα είχαμε αφανίσει ανέμελοι.

Τους αξίζει ευγνωμοσύνη και σεβασμός!

Το να αποκαλεί κανείς "πουτανάκι" το κάθε τυχάρπαστο τσόκαρο που έγινε (όπως ακριβώς πολλές και πολλοί άλλοι στο παρελθόν και ακόμη περισσότερες και περισσότεροι στο παρόν) υφυπουργίσκος του τίποτα, τις προσβάλλει βάναυσα.

Δεν επιτρέπεται. Ας τις σεβαστούμε!

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Σχετικοί σύνδεσμοι:
katoptra.blogspot.com, Ένας περίπατος στο Μεταξουργείο
Οδός Ιάσονος, Αθήνα

Ο Εμφύλιος

Η επέτειος της νίκης του Εθνικού Στρατού επί του ΔΣΕ, με την οποία έκλεισε το πιο επώδυνο μέρος της νέας Ελληνικής Ιστορίας, δεν πρέπει να είναι ούτε μέρα πανηγυρισμών ούτε θλίψης.

Πρέπει να είναι, εφτά δεκαετίες μετά, μέρα ήπιου αναστοχασμού και ψύχραιμης αναδίφησης της ιστορίας.

Ο Εμφύλιος, όπως κάθε εμφύλιος, πέρα από τη μακροϊστορική και γεωπολιτική του διάσταση, άφησε το βαθύτερο κοινωνικό και ψυχολογικό αποτύπωμα στη συνείδηση των γενιών που ακολούθησαν.

Κρατική και παρακρατική βία, μαρτυρολόγιο, εκκαθάριση εκ των έσω της μιας παράταξης από τα πιο φωτισμένα μυαλά της, συσκότιση των εγκλημάτων των πιο σκοτεινών στοιχείων και από την πλευρά των νικητών και από αυτή των ηττημένων.

Περιέχει αμέτρητα ανθρώπινα δράματα που έπληξαν και την τελευταία Ελληνική οικογένεια, την τερατογένεση της αστυφιλίας και την άναρχη μεγέθυνση της πρωτεύουσας, κυρίως, και των αστικών κέντρων, την εγκατάλειψη της υπαίθρου.

Περιέχει ακόμη την ευνουχισμένη δυνατότητα φυσικών πολιτικών εναλλαγών στην εξουσία ανάμεσα στις δυο - τρεις σύγχρονες παρατάξεις, που αναπόφευκτα οδήγησε στη χούντα.

Περιέχει την αγιοποίηση μαζί με το μίσος του ενός για τον άλλο, τη στρέβλωση της πολιτικής ζωής, με την άνοδο του λαϊκισμού, που οδήγησε σε αυτό που ζήσαμε αυτά τα χρόνια, από το '80 και μετά. Περιέχει ακόμη την άνοδο τυχάρπαστων και καιροσκόπων, που πλούτισαν εις βάρος των άλλων, σε θέσεις κρατικής εξουσίας από τη μια και τυχοδιωκτών φανατικών στην παρανομία από την άλλη.

Περιέχει ακόμη χιλιάδες πραγματικούς αγίους, ταπεινούς, ήρωες, ιδεολόγους και κυρίως Ανθρώπους, που έβαλαν την ανθρωπιά πάνω από το μίσος, πάνω από τα γρανάζια της ιστορίας, και από την μια και από την άλλη πλευρά. Περιέχει και γενναιότητα, αυταπάρνηση, υπέρβαση.

Όλα τούτα ήρθε ο καιρός να τα θυμηθούμε, να τα ξεθάψουμε από την ιστορία και το εθνικό ασυνείδητο. Να τα πούμε. Να τα μιλήσουμε ανοιχτά, με τρόπο συστηματικό κι επίπονο. Να ανοίξουμε τους τάφους της συνείδησής μας. Να ακούσουμε τον άλλο, τις αληθινές, ανθρώπινες ιστορίες, ελπίδες, φρούδες βεβαιότητες και ασταθείς πίστεις.

Όχι για να μαλώσουμε πια αλλά για να αντικρίσουμε κατάματα αυτό που μας στοιχειώνει τόσα χρόνια, το άρρητο, το ανείπωτο, που δικαιολογεί μια διεστραμμένη μυθολογία, που έγινε γενικευμένη αρρωστημένη ιδεολογία και σκέπασε τα πάντα, τα αληθινά προβλήματα, τις πραγματικές προοπτικές του κάθε σήμερα έκτοτε. Να τα ερμηνεύσουμε, να τα κατανοήσουμε. Να απασφαλίσουμε το σεντούκι του μίσους που "δικαιολογεί" υποσυνείδητα όλα τα άλλα και να αφήσουμε το περιεχόμενό του να εξατμιστεί, να μείνει μόνο γραμμένο ως οριστική μνήμη.

Να συμφιλιωθούμε ο καθείς με τον εαυτό του και τα δικά του λάθη, να φωτίσει τις μνήμες του με το φως της άλλης πλευράς, να διακρίνει τον πυρήνα της αλήθειας (τόσο δύσκολο!) για να μπορέσει να το ξεπεράσει. Να τοποθετήσει τα φοβερά γεγονότα οριστικά στο παρελθόν, εκεί που αντικειμενικά και αναπόδραστα ανήκουν, και θα μείνουν για πάντα, απαράλλαχτα, συντελεσμένα και πλήρη.

Να τα αποσυσχετίσει από το παρόν με τις προκλήσεις και τις καινοτομίες του, εντελώς άλλες, εντελώς νέες.

Όλα τούτα είναι αναγκαία για να μπορέσουμε να διώξουμε το στοιχειό που μας βαραίνει και μας στρεβλώνει, που θολώνει την εικόνα. Για να βγούμε από τα αέναα πολιτικά μας αδιέξοδα, μόνο αυτός είναι ο δρόμος και ο τρόπος.

Και ήρθε πια η ώρα να τον πάρουμε.

Για να βγούμε από την πόρτα που μπήκαμε στο αδιέξοδο, εξερευνώντας κάθε γωνιά μνήμης, και κλείνοντάς την μετά πίσω μας οριστικά, στα βιβλία της μεγάλης και της μικρής μας ατομικής, οικογενειακής ιστορίας, συμφιλιωμένοι με την ιδέα πως ό,τι έγινε, έγινε, και σήμερα είμαστε άλλοι σε άλλον κόσμο. 

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

 Δείτε ακόμη: 

 Ghost Village - Shadows of the Civil War.

εικόνα: "Η απελπισία", του Edvard Munch

Η ευθύνη

Η ευθύνη της κυβέρνησης (και όχι μόνον αυτής της κυβέρνησης) δεν είναι ότι δεν κήρυξε και δεν επέβαλε έγκαιρα την εκκένωση του οικισμού, ότι δεν έστειλε έγκαιρα το λιμενικό, ότι δεν έδρασε ορθολογικά βάσει σχεδίου.

Είναι ότι δεν υπάρχει ΕΝΑΣ (1) άνθρωπος με την ευθύνη να συντονίσει, να αποφασίσει την εκκένωση, να στείλει το λιμενικό, το ναυτικό, την αστυνομία, όλες τις δυνάμεις του κράτους, να εφαρμόσει ένα σχέδιο.

ΕΝΑΣ. Που έχει την ευθύνη. Το σύνολο της ευθύνης και της εξουσίας. Όχι δύο, ούτε πέντε, ούτε εκατό. Ένας άνθρωπος, σε μια θέση, επαγγελματίας, ειδικός, της διοίκησης, που σε περίπτωση κρίσης έχει την εξουσία και την υποχρέωση, αποφασίζει άμεσα και δίνει εντολές στο επιτελείο του και στις δυνάμεις του κράτους χωρίς να μπλέκουν οι υπουργοί κι οι δήμαρχοι στα πόδια του. Και δίνει λόγο όταν τελειώσει η κρίση.

Η ευθύνη της κυβέρνησης, των κομμάτων, των βουλευτών είναι ότι απολύτως συνειδητά, συστηματικά, μεθοδικά, για να προστατέψουν και να βολέψουν τους δικούς τους, φρόντισαν να καταργήσουν το κράτος. Φρόντισαν (και πέτυχαν) να ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ.

Αυτή λοιπόν, για κάθε έναν νεκρό, για κάθε έναν πληγωμένο, είναι ΟΛΗ, μα ΟΛΗ, δική τους.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Η σωτήρια αρχαία μας θάλασσα

"Φέρτε μου τη θάλασσα
 να την προσκυνήσω,
 φέρτε μου τον ήλιο της
 να προσευχηθώ..."
  Νίκος Γκάτσος

Δεν θέλω καθόλου να σχολιάσω ή να κρίνω εν θερμώ τα γεγονότα και τους υπευθύνους. Δεν είναι σωστό. Όχι μόνο ηθικά και συναισθηματικά, αλλά οδηγεί και σε λαθεμένα συμπεράσματα. Από τη φόρτιση και τη συμπάθεια για τους πληγέντες, τον θυμό, την αδυναμία. Δεν είναι ούτε η ώρα ούτε ο τόπος.

Ένα μόνο θα ήθελα να πω. Μια εικόνα που μου έφερε μια σκέψη: τους ανθρώπους που προστρέχανε ενστικτωδώς στις παραλίες, στην αγκαλιά της θάλασσας για σωτηρία, κι αυτή τους την προσέφερε.

Μούρθε στον νου όλη η ιστορία των Ελλήνων από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Όποτε τα 'φερνε η μοίρα τους δύσκολα στη στεριά, το στερνό αποκούμπι, η διαφυγή, η σωτηρία, η αναγέννηση ήταν πάντοτε η θάλασσα.

Όταν γέμιζαν οι πόλεις τους κι αυξάνανε, δεν κατακτούσαν αλλά αποκλιμάκωναν τους εμφυλίους φεύγοντας κι αποικίζοντας τη Μεσόγειο απ' άκρη σ' άκρη. Στην Τροία ο μεγάλος τους φόβος ήταν μην τους κάψουν τα καράβια. Οι Αθηναίοι που εγκατέλειψαν αυτοβούλως τις εστίες και τα ιερά τους να καούν στα χέρια των Περσών για να τους συντρίψουν στη Σαλαμίνα, οι έμποροι και οι ναυτικοί από τη Μαύρη Θάλασσα ως την Αίγυπτο και τ' Αλγέρι στη Βυζαντινή κι Οθωμανική περίοδο. Τις πιο δύσκολες ώρες , οι καπεταναίοι της Επανάστασης κι ακόμη η σωτηρία τους στο Ναυαρίνο από τη θάλασσα ήρθε, οι πιο μαύρες στιγμές στη Σμύρνη και στο Κορδελιό, κι οι πιο ελπιδοφόρες του νέου που κοιτά το πέλαγος, το τραγουδά κι ανοίγει ο ορίζοντας του μυαλού του, να το κατακτήσει σαν τη ζωή...

Το οριστικό καταφύγιο του Ρωμιού, εκεί που προστρέχει και προσκυνά τις άγιες Μαρίνες και τις γοργόνες τις θαλασσινές, όταν παρακμάζει βολεμένος στις στεριές, όταν χάνει τον ορίζοντα, όταν τον βρίσκουν συμφορές, όταν τον ζώνουν οι φλόγες, οι μικρές ετούτες ή οι μεγάλες της ιστορίας. 

Το στοιχείο και το στοιχειό που τον τρώγει, τον σώζει, τον κάνει να ονειρεύεται, τον ξαναγεννά, η μεγάλη μήτρα της Μεσογείου και οι μικρές αγκαλιές, κάθε κόλπος και μια μάνα, μια διαφυγή, μια σωτηρία, ένα απρόβλεπτο όνειρο, καμιά φορά τον καταπίνει, τις πιο πολλές τον σώζει και τον ξαναγεννά κάπου αλλού, κάπως αλλιώς.

Αυτά τα παμπάλαια μούρθαν στον νου με τούτες τις εικόνες των καταδιωγμένων από τις φλόγες, που προσέτρεξαν στις αρχαίες παραλίες της Αττικής γης.

Ευλογημένες νάναι! και να βοηθήσουν τους επιζώντες να θάψουν και να θρηνήσουν τους νεκρούς τους και τα χαμένα και να ξανασταθούν στα πόδια τους. Όπως πάντοτε.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Οι ιπτάμενος γάιδαρος και το μπλε φλαμίνγκο

To ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει δυο αναπηρίες. Που αποτυπώνονται και στην πρόσφατη δημοσκόπηση.

Έχει ένα ανάπηρο και πεπαλαιωμένο σοσιαλιστικό κόμμα, που δεν κατόρθωσε να ανανεωθεί κάπως. Να γίνει ρηξικέλευθο και αντιεθνικιστικό στα σύγχρονα κοινωνικά θέματα και να προτάσσει ορθολογικά την αλληλεγγύη στα οικονομικά.

Η δεύτερη είναι εξίσου σοβαρή. Δεν κατόρθωσε να παραγάγει ένα φιλελεύθερο ευρωπαϊκό κόμμα, ανοιχτό και πρωτοπόρο στα κοινωνικά θέματα, που να προτάσσει την επιδίωξη ίσων ευκαιριών για όλους σε όλες τις αγορές, ώστε να αυξηθεί ο ανταγωνισμός και η καινοτομία. Στην αγορά εργασίας, μέσω της παιδείας και της έρευνας, στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, με άνοιγμα όλων των αγορών, στήριξη των νεοεισερχομένων και αποφασιστική καταπολέμηση των ολιγοπωλιακών πρακτικών. Και πολιτικές αλληλεγγύης που, μέσω της ασφάλειας στην αποτυχία, ενισχύουν την τόλμη και την καινοτομία.

Το αποτέλεσμα είναι αφενός η κυριαρχία ενός ανορθολογικού μορφώματος στα αριστερά, ενός συναισθηματικού πολτού, που έχει ιδιοποιηθεί τα προοδευτικά κοινωνικά αιτήματα και τα μαγαρίζει εκλογικίζοντας. Κι ενός συντηρητικού κόμματος στα δεξιά, που πασχίζει να ανανεωθεί χωρίς να τα καταφέρνει μες στον βαθύ δυϊσμό του, συντηρητικό και φιλελεύθερο. Δεν συνάδουν. Παραμένει αντιφατικό, και γι' αυτό πιθανότατα αναποτελεσματικό. Ευελπιστεί να κερδίσει, ως συνήθως, περισσότερο από απόρριψη, παρά από ορθολογική προσδοκία.

Επειδή ο γάιδαρος δεν πέταξε. Όχι διότι μάθαμε πως δεν πετάει, ποτέ, πουθενά και για κανέναν λόγο.

Αλλά αν δεν έχεις αληθινά πουλιά να προτείνεις, που πάνε ψηλά και μακριά, αετούς, πελαργούς, έστω κανένα φλαμίνγκο, κανέναν τσαλαπετεινό βρε αδελφέ, τότε σου φτάνει κι αυτό. Που δεν πέταξε ο γάιδαρος του άλλου. Πού ξέρεις, τελικά; ο δικός σου μπορεί και να πετάξει. Έστω και σαν χίμαιρα.

Καλές δημοσκοπήσεις!

ΓΙώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Ευρωπαϊκή στρατιωτική πρωτοβουλία

Υπό Γαλλικό συντονισμό συγκροτήθηκε, εκτός μηχανισμών της ΕΕ, ένας νέος Ευρωπαϊκός στρατιωτικός βραχίονας, όπως δημοσιεύεται στον Διεθνή τύπο. Αυτό κατέστη αναγκαίο γιατί, αφενός, κάποιες χώρες εντός ΕΕ παραμένουν αρκετά επιφυλακτικές ως προς την στρατιωτική ενοποίηση της Ευρώπης και, αφετέρου, γιατί, όπως ισχυρίζονται (δικαίως) οι Γάλλοι, οι αποφάσεις με τους υφιστάμενους μηχανισμούς της PESCO (κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική) είναι αργές και αναποτελεσματικές.

Ο νέος μηχανισμός έχει κύριο σκοπό την ταχεία αντίδραση σε εξωτερικές κρίσεις που απαιτούν την παρέμβαση της Ευρώπης, όπως για παράδειγμα συνέβη στο Μάλι. Στην πραγματικότητα, όλοι γνωρίζουν πως η άμυνα και η διαπραγματευτική ισχύς κάθε χώρας ξεχωριστά, της Ευρώπης και της Ελλάδας, εξαρτάται από την ικανότητα να έχει στρατιωτική παρουσία εκτός των συνόρων της, να δομεί συμμαχίες και να είναι παρούσα σε κρίσεις. Καμία Ευρωπαϊκή χώρα μόνη της πλέον δεν έχει επαρκές μέγεθος και πόρους για να το εξασφαλίσει.

Εκτός της Γαλλίας, στη νέα δύναμη συμμετέχουν η Ισπανία, η Γερμανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, και ακόμη η Μεγάλη Βρετανία (που έτσι παραμένει συνδεδεμένη αμυντικά με την Ευρώπη) και μικρές χώρες, η Δανία, η Πορτογαλία, η Εσθονία (με σημαντική συνεισφορά στην κυβερνοάμυνα η τελευταία)

Η νέα δύναμη θα παραμείνει κοντά στην ΕΕ και συντονισμένη με αυτήν, και ενδεχόμενα κάποια στιγμή θα ενσωματωθεί.

Απουσιάζει φυσικά η Ελλάδα, καθώς τα αμυντικά ζητήματα, και μάλιστα πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να της εξασφαλίσουν προνομιακές σχέσεις και αντίστοιχες απαιτήσεις εφόσον συνεισφέρει, δεν φαίνεται να την απασχολούν ιδιαιτέρως. Τάχει λυμένα τα θέματά της και η συζήτηση περί άμυνας περιορίζεται στα μίλια των νησιών και σε "μολών λαβέ" εσωτερικής κατανάλωσης. Lose - lose αντίληψη.


Υ.Γ. Παράπλευρη διαπίστωση: Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία έχουν Υπουργούς Άμυνας γυναίκες. Έτσι, με φυσικότητα. Και τα αεροπλάνα δεν πέφτουν, ούτε ο ουρανός να μας πλακώσει. Οι Έλληνες έναν μπούμπη κι έναν απόστρατο της πολιτικής αερολογίας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος