Η λύση για τη ΔΕΗ είναι η κατάργηση της ΔΕΗ

Η λύση για τη ΔΕΗ είναι να μην τη βρει το κράτος τη λύση, αλλά να περιοριστεί στον ρόλο του ρυθμιστή. Να ιδιωτικοποιήσει όλες τις μονάδες παραγωγής, λιγνιτικές, αερίου, υδροηλεκτρικά, ΑΠΕ, σε όποια τιμή πιάσουν. Χωρίς καμία δέσμευση για τους εργαζόμενους, για τη χρησιμότητα, την επάρκεια και τις αμοιβές των οποίων θα αποφασίσουν οι νέοι ιδιοκτήτες. Αλλά με κριτήριο βασικό των προσφορών τις δεσμεύσεις επενδύσεων για εκσυγχρονισμό των μονάδων, ασφάλεια, επάρκεια, ρύπανση και μείωση κόστους παραγωγής.

Να επιχορηγεί το κράτος το ταμείο της ΔΕΗ με το κατά κεφαλήν ύψος επιχορήγησης των συνταξιούχων του ΙΚΑ, όχι με 600 εκατομμύρια τον χρόνο, και ας προσαρμόσει το ταμείο αντίστοιχα τις συντάξεις όπου και όπως νομίζει.

Από εκεί και πέρα, να πληρώνουν τον κανονικό φόρο στις λιγνιτικές, για τις εκπομπές CO2 και τον λιγνίτη στο κόστος του, μαζί με τα έργα αποκατάστασης και ανταποδοτικά οφέλη στο σύστημα υγείας στις περιοχές, μέχρι σταδιακά να αντικατασταθούν πλήρως οι μονάδες αυτές.

Διατήρηση του δικτύου διανομής στο δημόσιο και μετατροπή του σε δίκτυο διανομής και παραγωγής για κάθε ιδιώτη, μικρό ή μεγάλο, που θα μπορεί να πουλάει το ρεύμα που παράγει ακόμη και στη σκεπή του σπιτιού του συμψηφίζοντας στον λογαριασμό του .

Επένδυση δημόσια για διασύνδεση με τα ευρωπαϊκά δίκτυα, κυρίως κεντρικής Ευρώπης αλλά και των άλλων γειτονικών χώρων, για τη διοχέτευση της υπερπαραγωγής αιολικών ηλιακών σε αυτά και αγορά σε ώρες αιχμής από αυτά. Αποθήκευση ισχύος στα φράγματα .

Όσο για τα νησιά, δημόσια επένδυση για διασύνδεση στο δίκτυο όσων έχει νόημα οικονομικοτεχνικό.

Προκήρυξη δημόσια για προσφορές ιδιωτών παραγωγών, για την κάλυψη διαφοράς κόστους του ως τη μέση τιμή του κεντρικού δικτύου για τα υπόλοιπα νησιά, με κριτήριο τη φθηνότερη προσφορά. Όσα νησιά παράγουν παραπάνω ενέργεια με αιολικά / ηλιακά, θα έχουν ρεύμα κάτω από αυτήν την τιμή.

Με δυο λόγια, η κατάργηση της ΔΕΗ.

Πάμε στοίχημα ότι η προτεραιότητα θα είναι "να σωθεί η ΔΕΗ"; χωρίς κανείς να αναρωτηθεί γιατί πρέπει να σωθεί η ΔΕΗ σώνει και καλά;

Εις βάρος καταναλωτών (λογαριασμοί), πολιτών (περιβάλλοντος) και φορολογουμένων (φόροι για την ΔΕΗ). Και υπέρ πελατών και συντεχνιών;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Ιδού ο Πόντος, ιδού και το πήδημα

Αν, αντί να μοιρολογάμε διαρκώς για τις παλιές συμφορές σαν να ψάχνουμε δικαίωση στο παρελθόν, κάναμε την ίδια ή μεγαλύτερη ακόμη προσπάθεια στη διάσωση των πιο πολύτιμων που μας έμειναν ζωντανά, ο Ελληνισμός θα είχε εκτός από παρελθόν και μέλλον.

Ένα από αυτά τα πολύτιμα είναι η Ποντιακή γλώσσα, όχι διάλεκτος. Μια από τις λίγες Ελληνογενείς γλώσσες που εξελίχθηκαν ζωντανές ως τις μέρες μας. Με τεράστια γραπτή και προφορική παράδοση. Μουσική , δημοτική ποίηση, ρυθμούς, πολυμορφία, ένας ολόκληρος κόσμος, αυτός του Πόντου, από την αρχαιότητα, που σχεδόν τον σάρωσε η ιστορία, σε διάφορες εποχές, όμως αντιστάθηκε μέσα μας κι εκεί κι εδώ.

Μια από τις πρώτες προτεραιότητες του Υπουργείου Παιδείας θα έπρεπε να είναι η εισαγωγή της ποντιακής συμπληρωματικά στην εκπαίδευση εκεί που υπάρχουν μεγάλοι ποντιακής καταγωγής πληθυσμοί. Όπως και του Υπουργείου Πολιτισμού με έξυπνες πρωτοβουλίες και δράσεις. Η δημιουργία ψηφιοποιημένου thesaurus, αρχείων προσβάσιμων στους ερευνητές και το ευρύ κοινό, γενεαλογίες μνήμης και τεκμηρίων, οργάνωση φεστιβάλ με μίξη της παραδοσιακής μουσικής και χορών με νέα κινήματα και μουσικές, διαγωνισμοί και βραβεία.

Έξω από τις σκουριασμένες ακαδημαϊκές αίθουσες και μυαλά. Η μεταφορά καλών πρακτικών γλωσσών που διασώθηκαν και αναβίωσαν στην Ευρώπη και αλλού. Πρόσφατα είδα εξαιρετικές δουλειές στη Νότια Πολωνία, στο Μεξικό, στον Καναδά, με τη χρήση τεχνολογιών, παραστατικών τεχνών και μουσικής, κέντρων εκμάθησης, μουσείων, κέντρων μελετών.

Η Ε.Ε. επενδύει ως προτεραιότητα πλέον στην πολιτιστική ποικιλομορφία της και στη διατήρηση των γλωσσών και της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Αυτό είναι ο Ελληνισμός, αυτό είναι και η Ευρώπη.

Τα ποντιακά μπορούν και πρέπει να ξαναζήσουν. Θα μας κάνουν πιο πλούσιους. Από κάθε άποψη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Δείτε σχετικά:
Τhe revival of a second greek language

Ποντιακή διάλεκτος: Ένας Ιωνικός αντίλαλος από το παρελθόν

Οι ρατσιστικές ποσοστώσεις

Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, τίποτε που διαιωνίζει τις διακρίσεις περισσότερο από τις ποσοστώσεις με βάση τη φυλή, το φύλο, τον γενετήσιο προσανατολισμό, το θρήσκευμα, την αναπηρία.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ταλέντα και αδυναμίες. Σε κάποιες κατηγορίες εμφανίζονται συχνότερα κάποια ταλέντα και δεξιότητες, σε άλλες άλλα. Και σε κάποιες, κάποια είναι σπανιότερα.

Οι μαύροι είναι πολύ συχνότερα εξαιρετικοί δρομείς, υπάρχουν φυσικά και λευκοί εξαιρετικοί δρομείς. Στους πρώτους είναι συχνότερο. Φανταστείτε ένα σύστημα ποσοστώσεων στις εθνικές ομάδες δρομέων ή μπάσκετ. Ή ένα σύστημα ποσοστώσεων με βάση το φύλο στους οικοδόμους, σίγουρα υπάρχουν πολλές γυναίκες που έχουν τα προσόντα. Λιγότερες από τους άνδρες, όμως. Υπάρχουν εξαιρετικές γυναίκες οδηγοί, ταξιτζήδες, μαστόρισσες, επίσης στο συνεργείο που πάω το μηχανάκι μου, λαϊκά παιδιά, είναι η καλύτερη. Άνδρες νηπιαγωγοί, νοσοκόμοι, δάσκαλοι εξαιρετικοί.

Το πρόβλημα είναι οι διακρίσεις και τα στερεότυπα.

Και δεν λύνεται, αλλά ενισχύεται από τις ποσοστώσεις. Όταν για να επιδείξουμε επιφανειακή ισότητα διαλέγουμε με βάση το φύλο, για παράδειγμα. Το απέδειξε η προηγούμενη κυβέρνηση, που δυσφήμισε ανάμεσα στα άλλα τις ικανότητες των γυναικών, από τη Δούρου ως την Τασία, επιβεβαιώνοντας αδίκως το στερεότυπο που υποτίθεται θέλησε να διαλύσει.

Το πρόβλημα είναι ο αποκλεισμός. Όταν κάποιος δεν επιλέγεται, ενώ είναι ικανότερος για μια δουλειά, επί ίσοις όροις, αλλά αποκλείεται από κάποιον λιγότερο κατάλληλο ΕΠΕΙΔΗ είναι μαύρος, γυναίκα, άνδρας, λευκός, ομοφυλόφιλος, χριστιανός, μουσουλμάνος, έχει κάποια αναπηρία.

Είναι ακόμη ο διαρκής αποκλεισμός από τις ευκαιρίες, το να μην μπορεί να καλλιεργήσει τα ταλέντα και τις δεξιότητές του γιατί τα στερεότυπα και η κοινωνική οργάνωση δεν το επιτρέπουν: παιδικοί σταθμοί, ίσες υποχρεωτικές γονικές άδειες, πρόσβαση σε καλά σχολεία και παιδεία κάθε είδους με βάση τις ικανότητες και τη θέληση, μηχανισμοί και υποδομές υποστήριξης για όσους έχουν κάποια αναπηρία.

Σήμερα δύο από τις μεγάλες χώρες της Ευρώπης διοικούνται από γυναίκες, η ίδια η Επιτροπή επίσης σύντομα. Δύο χώρες έχουν ικανότατους πρωθυπουργούς ομοφυλόφιλους και παντρεμένους με τον σύντροφό τους, Λουξεμβούργο και Ιρλανδία. Ο δεύτερος μάλιστα καταγωγής ινδικής.

Είναι η πολιτική βάθους που απελευθερώνει τα ταλέντα, διαλύει τα κόμπλεξ, αποσυνθέτει τα στερεότυπα και προβάλλει θετικά ακομπλεξάριστα πρότυπα. Δια του θετικού παραδείγματος εξελίσσεται ο κόσμος. Όχι με τις ρατσιστικές στρεβλές ποσοστώσεις, που απλώς τα επιβεβαιώνουν.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Η "αποκλειστική" κρατική απάτη

Να καταργηθούν πλήρως οι αποκλειστικές/οι νοσοκόμες/οι!

Κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται καμιά αποκλειστική νοσοκόμα/ος και θα έπρεπε να απαγορεύονται πλήρως στα δημόσια νοσοκομεία. Στις περισσότερες πολιτισμένες χώρες με σοβαρό κοινωνικό κράτος αυτό δεν υφίσταται ως έννοια.

Είναι υποχρέωση του νοσοκομείου να παρέχει αυτή την υπηρεσία. Η Ελλάδα καταναλώνει περίπου το ίδιο ποσοστό του ΑΕΠ (8.38%) με την Ισπανία (9.17%) ή την Ιρλανδία (7.76%) (στοιχεία eurostat link εδώ)  Αν δεν παρέχει αυτά που οφείλει, οι πολίτες πρέπει να τα απαιτήσουν. Τα πληρώνουν. Ήδη. Με φόρους και εισφορές. Και να κάνουν αγωγές στα νοσοκομεία για ελλιπή περίθαλψη και μηνύσεις για βλάβες στην υγεία των ασθενών από την έλλειψη ή ανεπάρκειά τους. Αν κάποιοι ασθενείς έχουν ανάγκη διαρκούς προσοχής, το νοσοκομείο οφείλει το ίδιο να προσθέσει νοσοκόμο/α στον θάλαμό τους. 

Αντιθέτως, πρόσωπα συνοδείας (όχι νοσοκόμοι) που μένουν με τον ασθενή για να του κάνουν παρέα, να τον εμψυχώσουν, να τον βοηθήσουν σε μικροανάγκες ή προσωπικές δραστηριότητες, επικοινωνία ή να ειδοποιήσουν την ή τον νοσοκόμο υπηρεσίας για να κάνει τα πρέποντα ιατρικά, όπως οφείλει, να τον αλλάξει, να καθαρίσει, να φροντίσει τους ορούς, τα φάρμακα, θα έπρεπε να επιτρέπονται χωρίς κανέναν περιορισμό. Στον βαθμό που η κατάσταση της υγείας του ασθενούς το επιτρέπει ή το καθιστά αναγκαίο και εκτός ωρών επισκεπτηρίου. Όπως και όταν επιτρέπονται και οι οικείοι του.

Πώς και ποιος τα πληρώνει, αν πληρώνονται, διότι μπορεί απλά να είναι φίλοι, συγγενείς ή οι άνθρωποι που τον βοηθούν και στο σπίτι κλπ, είναι αποκλειστικό θέμα του ασθενούς και των οικείων του. Εμπίπτει στην ιδιωτική του ζωή και τις προσωπικές του σχέσεις . Μπορεί από ενδιαφέρον, μπορεί από συμφέρον, να τους αφήσει την περιουσία του, από οτιδήποτε. Δεν αφορά το κράτος.

Εάν έχει ανάγκη διαρκούς στήριξης, η οικογένεια θα έπρεπε επίσης να λαμβάνει ένα επίδομα φροντίδας του ασθενούς, το οποίο να καλύπτει είτε άτομο φροντίδας ή ακόμη τις ώρες που αφιερώνουν οι οικείοι του για να τον φροντίζουν, αφήνοντας άλλες δουλειές. Είτε στο σπίτι είτε στο νοσοκομείο.

Μόνο στην Ελλάδα του ψευτοκοινωνικού κράτους (για τον εαυτό του και τις συντεχνίες του) συμβαίνουν αυτά.

Φτάνει πια με την κοροϊδία! Η φροντίδα του ασθενούς είναι κατά 30% ο γιατρός, που κάνει την διάγνωση και αποφασίζει τη θεραπεία, και κατά 70% οι υλικές και ανθρώπινες υποδομές εφαρμογής της.

Το Ελληνικό κράτος μετά βίας παρέχει το μισό από το πρώτο και το 1/5 από το δεύτερο. Ενώ εισπράττει και δαπανά το 100% και για τα δύο.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Δείτε όλα τα σχετικά στοιχεία εδώ:

https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Healthcare_expenditure_statistics?fbclid=IwAR3um840zay3ShEn-5zNOoLiaHO7ALoV9BZMwr9Zr2_aQuP7d2LdkfEUETE

Ο Χατζιδάκις και ο Αρκάς

 Στη μεταπολίτευση και τη δεκαετία του '80, ένας μόνο πνευματικός άνθρωπος, του οποίου το τεράστιο διαχρονικό έργο δεν ήταν ποτέ στρατευμένο αλλά λυρικό, ερωτικό και πολιτικό με τη βαθιά ιστορική έννοια της πολιτικής, τόλμησε να υψώσει το ανάστημά του ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ απέναντι στους κρατικούς τραμπούκους της δεξιάς και τον φασισμό και απέναντι στο διαλυτικό φαινόμενο του περονικού αυριανισμού.

Ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις.

Υπερασπίστηκε την ευαισθησία μας, τη σκέψη, την αναθεώρηση, την ελευθερία, με τον εαυτό του. Δέχτηκε τόνους λάσπης και προσωπικών επιθέσεων κι από τη μια κι από την άλλη πλευρά. Όταν οι άλλοι λαλίστατοι και βολεμένοι πνευματικοί ταγοί σιωπούσαν, αυτός με αληθινό ανδρισμό βγήκε μπροστά. Ρίσκαρε το κοινό του και το κέρδισε για πάντα.

Στη δεκαετία του 2010, ο μόνος αντίστοιχός του είναι ο Αρκάς.

Δειλά στην αρχή και ταπεινά, με πεποίθηση στην απόφασή του στη συνέχεια, βγήκε από τη σιωπή. Είναι κάποιος που το ευαίσθητο διαχρονικό έργο του αγγίζει τα βαθύτερα αισθήματα, τους φόβους και τα όνειρα όλων μας τέσσερις δεκαετίες κοντά, όπως και του Μάνου. Το έργο του που ταράζει τις βεβαιότητες μας, αναστατώνει τα πιο κρυφά αισθήματα, υπήρξε πάντα υπαρξιακό και πολιτικό με τη βαθιά ιστορική έννοια. Παιδαγώγησε τις ψυχές μας όπως και το έργο του Μάνου. Ποτέ δεν ήταν κι αυτό στρατευμένο.

Όταν όμως αισθάνθηκε την απειλή του φασισμού, του νέου αυριανισμού και του ολοκληρωτικού φασισμού, κι αυτός διάλεξε να μη σιωπήσει. Μπήκε μπροστά όπως όφειλε. Δέχτηκε κι αυτός τόνους λάσπης. Όμως δεν σιώπησε, όπως οι άλλοι πνευματικοί άνθρωποι με αντίστοιχο έργο. Ρίσκαρε κι αυτός το κοινό του. Και θα το κερδίσει, όπως κι Μάνος.

Ένας μάγος μουσικός κι ένας μάγος σκιτσογράφος έσωσαν την τιμή του πνευματικού κόσμου της χώρας σε δύο εποχές. Απέναντι στους ίδιους εχθρούς. Μαζί με τις ευαισθησίες μας. Αυτό το αόρατο νήμα θα τους συνδέει πάντα στη νεοελληνική ιστορία, όπως όλους τους ελεύθερους ανθρώπους.

Τους ευγνωμονούμε (και) γι' αυτό.

Υ.Γ. Την επισήμανση αυτή είχαμε κάνει πριν τέσσερα χρόνια σε ένα μικρό σημείωμα στο λινκ παρακάτω, χωρίς να μπορούμε να φανταστούμε τη συνέχεια:

Ένας άλλος Αρκάς

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Άθροισμα 165!

Άσχετα από την προσωπική άποψή μου για το έργο του κ. Γραμματικάκη ή του κ. Βασιλικού, (δεν με συγκινεί ιδιαίτερα, ανέκαθεν, αλλά αυτό δεν έχει σημασία) ή για την προσωπικότητά τους (επίσης δεν έχω την καλύτερη άποψη, ειδικά για τον δεύτερο, έχοντας συνυπάρξει σε κάποιους κοινούς κύκλους την δεκαετία του '90 στο Παρίσι, πιτσιρικάς εγώ τότε, σέβομαι όμως όσους τους εκτιμούν) και, άσχετα από τις πολιτικές τους θέσεις, πρόκειται αναμφίβολα για δύο ανθρώπους που έχουν μια δημιουργική πορεία και έχουν επιτύχει ορισμένα σημαντικά πράγματα στη μακρά ζωή τους.

Είναι δίχως αμφιβολία ένα ποιοτικό άλμα στα ψηφοδέλτια του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα για τα μέτρα του, αλλά και αρκετά πάνω από τον μέσο όρο των βουλευτών ως σύνολο. Εύχομαι στον κ. Βασιλικό καλή εκλογή, αν δεν αποσυρθεί κι αυτός σαν τον κ. Γραμματικάκη.

Ένα άλλο ζήτημα, όμως, μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον (ισχύει και για άλλες υποψηφιότητες γενικά και άλλων κομμάτων).

Το άθροισμα της ηλικίας τους προσεγγίζει τα 165 χρόνια. Ο κ. Βασιλικός είναι γεννηθείς το 1934! Ζωή να έχει ο άνθρωπος! Ο κ. Γραμματικάκης είναι 80.

Τώρα γιατί ένας επιτυχημένος επαγγελματικά άνθρωπος 85 ετών μπορεί να θέλει να εκλεγεί βουλευτής, με όποιο κόμμα, ως τα 89, να συμμετέχει σε επιτροπές, να ψηφίζει αποφάσεις και νόμους που αφορούν το μέλλον άλλων, να κάνει κοινοβουλευτικό έλεγχο, να ασκεί εξουσία, αντί να αρθρογραφεί, να δίνει συνεντεύξεις, να δίνει συμβουλές στους νεώτερους, είναι το ερώτημα μου!

Και δεν αφορά μόνο τον συγκεκριμένο. Ούτε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια απορία θα είχα εάν η ΝΔ επέλεγε την αξιολογότατη κα Αρβελέρ ως υποψήφια βουλευτή και εκείνη το αποδεχόταν.

Όπως αναρωτιέμαι και γιατί ένα κόμμα μπορεί να τους επιλέξει αντί κάποιου νεώτερου ανθρώπου με αντίστοιχη πορεία για βουλευτή. Να ψηφίζει (υποχρεωτικά) ένας δεκαοχτάρης τον προπάππο του, ένας τριανταπεντάρης τον παππού του, να αποφασίζει για το δικό του αύριο. Έχω την εντύπωση πως στην Ελλάδα οι άνθρωποι δεν ξέρουν πότε να αποσύρονται σε άλλους, κατάλληλους, ρόλους. Από την οικογένεια ως την πολιτική.

Η μητέρα μου πρόσφατα, στα 83, μου είπε: "μωρέ ξέρω πως είναι σημαντικό, αλλά ντρέπομαι λίγο στην ηλικία μου να πάω να ψηφίσω για 4 χρόνια που αφορούν εσάς, κι εγώ δεν ξέρω αν θα ζω".

Στη χώρα του συλλογικού ονείρου των πρόωρων συνταξιούχων των 40-55 χρόνων, πώς γίνεται το πολιτικό προσωπικό να θέλει να εργάζεται μέχρι τα 90; Τι παράδοξο!

Κι ακόμη αναρωτιέμαι, ένα κόμμα, όποιο κόμμα, δεν μπορεί να βρει κάποιον νεώτερο συμβολικά παρόμοιου διαμετρήματος για το ψηφοδέλτιο επικρατείας για ενεργό βουλευτή (όχι επίτιμο), που να πείθει για την εικόνα του ως κόμμα του μέλλοντος;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Απόπειρα εκτροπής

Εάν αυτά που αναφέρονται από τον Αντεισαγγελέα είναι ακριβή, τότε δεν μπορεί να τεθεί θέμα ποινικοποίησης ή μη της πολιτικής ζωής.

Απόπειρα ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής ήταν η απαγγελία με δόλο κατηγοριών με ψευδομαρτυρίες και κατασκευασμένα στοιχεία εναντίον πρώην Πρωθυπουργών και άλλων στοχευμένων πολιτικών προσώπων. Δεν έχει σημασία αν τους συμπαθεί ή όχι κανείς. Δεν χωρούν κομματικές διαφορές.

Ουσιαστικά ήταν απόπειρα εκτροπής του πολιτεύματος, "πουτινοποίησης" της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Αυτά που πρέπει να γίνουν, πρέπει να γίνουν για να μην επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα και να αποκατασταθεί το κύρος της Δικαιοσύνης. Χωρίς αλήθεια, συμφιλίωση δεν θα υπάρξει. Αλλά ένα σκοτεινό σύννεφο δυσπιστίας προς τη Δημοκρατία και τις εξουσίες της θα συνεχίζει να πλανάται παντού.

Μετά τη δίκη, που πρέπει να διεξαχθεί γρήγορα για να μη δηλητηριάζει την πολιτική, 

μετά τη δημόσια συγγνώμη, εάν ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί και πολιτικά πρόσωπα αποδειχθούν ένοχοι, 

τότε και μόνο θα μπορεί να ανοίξει με τρόπο θεμιτό η κουβέντα περί απόδοσης χάρης προς όφελος της συμφιλίωσης.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Σχετικός σύνδεσμος:
www.kathimerini.gr/Βαρύτατες καταγγελίες από τον Ιωάννη Αγγελή