Thursday, September 20, 2018

Στα γενέθλια του Ομάρ


Share/Bookmark

Σήμερα γιορτάσαμε τα γενέθλια ενός Τούρκου φίλου μου, που έκλεινε τα τριάντα τρία. Όμορφος, με μάτια Πέρσικα από τη μια μεριά των παππούδων του, καθαρά, με μεγάλες μαύρες βλεφαρίδες και κοψιά προσώπου ελληνική. Κάτι η χαλάρωση του κρασιού, κάτι η μουσική, είπαμε πολλά. Είπε πολλά δικά μου και εγώ πολλά δικά του.

Ταξιδέψαμε στις ταινίες και τις μουσικές, από κοινού, γιατί κοινές μας είναι, από τη Χαρούλα με τα "όνειρα, αγόρια" της, στον Mashrou Leila, στην Yasmine Hamdan και πίσω στον Μάνο και τον Elia Kazan, με το μεγάλο ταξίδι της μετανάστευσης, από τα βάθη της Ανατολίας στην Αμερική, την Οδύσσεια από τη σκληρή Καππαδοκία στη Νέα Υόρκη, του νεαρού Σταύρου. Το όνειρο της ελευθερίας και της δημιουργίας, που διάβηκε τον Ωκεανό κι έχτισε έναν άλλο καινούργιο κόσμο. Μαζί με όλο το χωριό του, Αρμένιοι και Έλληνες, που ένας Αρμένης κατάφερε να φέρει, έναν προς έναν, εκτός από τον γέρο πατέρα του, που διάλεξε να μείνει και να πεθάνει στον αρχαίο του τόπο.

Ο Τούρκος φίλος μου είναι φωτογράφος και σκηνοθέτης. Κατόρθωσε να στήσει ένα πολύ όμορφο project  με θέμα τους ηλικιωμένους gay, στη Βαρκελώνη, άνθρωποι 80 και βάλε χρονών, που ζήσαν στα πέτρινα μεταπολεμικά χρόνια, ακόμη πιο γρανιτένια εδώ, την εποχή του ακραίου εθνικοκαθολικισμού του Φράνκο ( κάτι σαν σαράντα χρόνια Ελληνορθοδοξία χούντας επί δέκα, πολύ πιο σκληρής, αλά Ισπανικά, μετά τον αιματηρό εμφύλιο). Ψυχές που καθένας έζησε τους έρωτες και τις απογοητεύσεις του και τώρα τις ανακαλεί, στη δύση της ζωής, με χαμόγελο, νοσταλγία ή συγκίνηση, μαζί με ανθρώπους, τόπους, άλλες ζωές που θα μπορούσαν νάναι κι άλλες που γίναν. Ο φίλος μου θέλει να κάνει μια ταινία, γράφει το σενάριο ήδη, και είναι σίγουρος ότι θα βρει χρηματοδότες, ότι κάποια στιγμή θα πάει στις Κάννες, γιατί απλά το θέλει πολύ.

Μιλήσαμε και για άλλα. 

Οι προπαππούδες του ήρθαν κάποια στιγμή από τη Μακεδονία στη Σμύρνη, σε ένα σάπιο βαπόρι, με ένα άρρωστο μωρό, τη γιαγιά του, που άφηνε το τόπο που γεννήθηκαν αυτοί κι οι πρόγονοί τους για δέκα γενιές, αυτόν τον μόνο που γνώρισαν κι αγαπούσαν, το σπίτι τους, τους πεθαμένους τους, τα όνειρά τους. Για να καταλήξουν στα βάθη της Τουρκίας, κάπου στην Άγκυρα. Κι όταν φτάσαν στον άγνωστο και ξένο τόπο, οι άλλοι Τούρκοι τους φώναζαν γκιαούρηδες, μη καθαρούς Τούρκους, ελληνόσπορους. Την ίδια στιγμή που η γιαγιά μου και η οικογένειά της έκανε την αντίστροφη πορεία, από τη Σμύρνη προς την Αθήνα, για να καταλήξει, "πρόσφηκας", όπως τους λέγαν οι "καθαροί" Έλληνες τότε τους Σμυρνιούς. "Βρωμιάρηδες που μας παίρνουν τις δουλειές κι οι γυναίκες τους άντρες", σε ένα ταπεινό προσφυγικό καλύβι στον Βύρωνα. Αφήνοντας πίσω ό,τι αγαπούσαν και κάτεχαν, τα σπίτια, τους Τούρκους γειτόνους τους και φίλους, τα μνήματα των προγόνων τους γενιές και γενιές. Αυτή την πόλη αγαπά ο φίλος μου περισσότερο στην πατρίδα του, την πιο ανοιχτή και σήμερα, που το καθεστώς του Σουλτάνου πήρε τις λιγότερες ψήφους. Γι' αυτό και την έχουν εγκαταλείψει. Εκεί κατέφυγε όταν έφυγε απ την Άγκυρα, πλάι στη θάλασσα.

Κι ακόμη, άφησαν και φέραν κι οι δυο οικογένειες τις μουσικές και τα όνειρα, που εντωμεταξύ έγιναν ρεμπέτικα της Σμύρνης, και του Πειραιά, και του Βοτανικού, και της Πόλης, κι από την άλλη μεριά αμανέδες και ρυθμοί και ταξίμια, και κατόπιν Χατζιδάκις, Μασρου Λειλα, Ελία Καζάν, και πιο πρόσφατα Çağan Irmak, που θα αφηγούνταν αυτές τις ιστορίες.

Ενώ το αόρατο χέρι κινούσε τα πόδια, τα μάτια και το σώμα, χωρίς καν να το προσπαθήσουμε, χωρίς να μπορούμε να του αντισταθούμε, η μουσική, άκουγα τον φίλο μου να μου λέει ότι «κανένας μας δεν διάλεξε τη σημαία του. Γεννήθηκα κάπου και μου την έδωσαν στα χέρια. … δουλεύω όπως όλοι οι καλλιτέχνες εκεί που υπάρχει ελευθερία και ερεθίσματα κι άλλοι καλλιτέχνες με ευαισθησίες και ιδέες» .

Θυμήθηκα την "εποχή της Μελισσάνθης" του Μάνου, με τον έφηβο που κείται στην άσφαλτο με μια σημαία του Έθνους καρφωμένη στην καρδιά. Ο φίλος μου εδώ και μερικούς μήνες ζει παράνομα, περιμένοντας να ανανεωθεί η βίζα του, πιθανότατα σε 3-4 εβδομάδες. Διότι, εάν κάπως ελεγχθεί νωρίτερα, μπορεί να μεταφερθεί πίσω στην Τουρκία και να μην μπορεί να ξαναμπεί στην Ευρώπη για δέκα χρόνια. Τα φέρνει βόλτα όπως μπορεί, δεν μπορεί εύκολα να συγκεντρωθεί στα πρόζεκτς του, όμως γελά. Κι οι δικοί του φίλοι γελούν με το γέλιο του, και τον βοηθούν γιατί τους προσφέρει το όνειρό του. Οι δικές του δυσκολίες, οι δικές μας, των ανθρώπων από αυτό το πάντα "αλλού", εμείς οι πάντα "άλλοι", είναι η αέναη ηχώ της συμμετρικής μας άγνωστης ιστορίας . Αυτής που όλα τη μολογάνε, όλα τη φανερώνουν, αλλά περνάει απαρατήρητη, σαν σκιά σε μια ματιά που δεν βλέπει αυτό που γεμίζει τις εικόνες της, σε ένα αυτί που δεν θέλει να ακούσει αυτό το αληθινό που μας διαπερνά από κοινού: την ευαισθησία, την αναζήτηση, την αναθεώρηση, τη μουσική.

Ναι, ο Κεμάλ δεν τα κατάφερε, γιατί προσπάθησε να αλλάξει τον κόσμο. Έτσι τούπε ο Αλλάχ, όταν έφτασε σταυρωμένος μπροστά του. Ο καθένας μας μπορεί να αλλάξει όμως κάτι μικρό, στον δικό του μικρό κόσμο.

«Κάποτε δυο φίλοι βρέθηκαν σε μια ακτή της Μικρασίας, κοντά στη Σμύρνη, που το κύμα είχε ξεβράσει μυριάδες αστέρια της θάλασσας. Σκέφτηκαν τι να κάνουν. Ο ένας είπε: "Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, είμαστε δυο κι είναι χιλιάδες!". Ο άλλος το σκέφτηκε λίγο. Έσκυψε, έπιασε έναν αστερία και τον έριξε πίσω στην θάλασσα. "Έσωσα ένα άστρο", είπε. "Αυτό μπορώ. Αυτό έκανα". Κι έτσι έσωσε κάτι μέσα του.»

Έτσι έκλεισε κι η βραδιά, με αυτή την μικρή ιστορία που μου αφηγήθηκε. Κι έσβησαν τα αστέρια.

Καληνύχτα, Κεμάλ! Ο μεγάλος κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Με φωτιά και με μαχαίρι προχωρεί.

Καληνύχτα, Ομάρ! Χρόνια πολλά κι αληθινά! Ο δικός μας κόσμος, ο μικρός, ο μέγας, αλλάζει λίγο-λίγο κι εμείς μαζί του, με "λίγο στάρι για τις γιορτές, λίγο κρασί για τη θύμηση, λίγο νερό για τη σκόνη", που λέει ο Γκάτσος . Κι άσε να λέει ο Αλλάχ.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



εικόνα: Ελλάδα και Τουρκία, όπως φαίνονται από το διάστημα




Friday, September 14, 2018

Εθνικόν το Αληθές


Share/Bookmark


"Οι όχλοι ποτέ δε δίψασαν για αλήθειες. Αποστρέφονται τα ολοφάνερα πράγματα που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν η πλάνη τους γοητεύει.
Εκείνος που ξέρει να τους προκαλεί ψευδαισθήσεις, εύκολα γίνεται ο αφέντης τους, κι εκείνος που προσπαθεί να τους απαλλάξει από τις ψευδαισθήσεις τους, είναι πάντοτε το θύμα τους."
~ Gustav Le Bon, "Η ψυχολογία των όχλων" (Γαλλία, 1895).
--------------
Σαν χθες -στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922- ξεκινά η πιο μεγάλη (και εθνική, αλλά κυρίως) ανθρωπιστική τραγωδία του Ελληνισμού: 
οι Νεότουρκοι του Κεμάλ Ατατούρκ εισβάλλουν στην ανυπεράσπιστη πλέον Σμύρνη και την καίνε ολοσχερώς.
Ταυτόχρονα, επιδίδονται σε σφαγές των όσων Ελλήνων δεν είχαν προλάβει να την εγκαταλείψουν, αλλά και Αρμενίων.
Η πυρπόληση της Σμύρνης συνεχίζεται, μέχρι την 17η Σεπτεμβρίου.

Ο Αμερικανός πρόξενος, George Horton, σοκαρισμένος από τις θηριωδίες, θα δηλώσει:
"Το συναίσθημα που πήρα μαζί μου από τη Σμύρνη, ήταν ντροπή!
Ντροπή, γιατί ανήκω στο ανθρώπινο γένος..."
( Νωρίτερα, αντίστοιχες κτηνωδίες και σφαγές είχαν σημειωθεί από τον ελληνικό στρατό.
Ιδιαίτερα στις περιοχές της Γιάλοβα, Κίου και Νικομήδειας).

"ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΜΕΝΑΝ ΕΚΕΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ;"
Θυμίζει κατι..;
--------------------------------

H Μικρασιατική καταστροφή άφησε πίσω της 25.000 νεκρούς Έλληνες στρατιώτες.
Άφησε πίσω της 600.000 Έλληνες μικρασιάτες, νεκρούς.
Και ΕΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ πάνω απο 1.500.000 πρόσφυγες.
Αυτούς τους πρόσφυγες, οι Έλληνες της "παλαιάς Ελλάδας" τους ονόμασαν "πρόσφηκες".
Γιατί προέκυψαν ως "σφήκες":
"ΧΑΛΑΣΑΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, ΕΙΝΑΙ ΒΡΩΜΙΚΟΙ, ΜΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ..."
Θυμίζει κάτι...;

Για να δούμε κι' αυτό:
ημερολόγιο Γιώργου Σεφέρη, 28 Μαΐου 1926.
"Σήμερα άκουσα από έναν πρόσφυγα τούτο: έφευγαν από τη Σμύρνη.
Όταν έβγαιναν στη Χίο, μαγαζιά...σπίτια...πόρτες...παράθυρα, έκλειναν όλα μονομιάς.
Αυτός με τη γυναίκα του και το μωρό -έξι μέρες να τραφεί- να κλαίει συνεχώς, χαλούσε τον κόσμο.
Η μάνα ζητά νερό· αδιαφορία.
Από ένα σπίτι, τέλος πάντων, αποκρίνονται: «ένα φράγκο το ποτήρι».
Και ο πατέρας διηγείται: «έφτυσα τότε μέσα στο στόμα του παιδιού, για να το ξεδιψάσω»... "

ΕΤΣΙ βλέπαμε και ΕΤΣΙ υποδεχτήκαμε τους πρόσφυγες των "χαμένων πατρίδων".
Φτάνει, λοιπόν, με την επιτηδευμένη "συγκίνηση".
Η αλήθεια ελευθερώνει. 
----------------------------

Τι συνέβη όμως; Πώς φτάσαμε, στην "καταστροφή";
Να θυμηθούμε; Ή μήπως ειναι άβολο..;

• Μαξιμαλισμός, εντός της χώρας:
Το σχέδιο του Βενιζέλου για την "Ελλάδα των δυο ηπείρων και των πέντε θαλασσών", άγγιξε τα όριά του.
Συνεχώς επιμήκυνε τον χρόνο της εκστρατείας του, δίχως να λαμβάνει υπόψη του ούτε τους διεθνείς συσχετισμούς, που άλλαζαν υπέρ του Κεμάλ, ούτε την κόπωση στρατού αλλά και λαού από τους συνεχείς πολέμους (Βαλκανικοί πόλεμοι, Α' Παγκόσμιος, Μικρά Ασία).

• Λαϊκισμός:
Το αντιβενιζελικό στρατόπεδο πολέμησε με λύσσα τον Βενιζέλο.
Με τόση λύσσα, που στην πραγματικότητα πολέμησε την ίδια την επιχείρηση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία.
Ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές του 1920, με άξονα την εκστρατεία των συντηρητικών αντιβενιζελικών του Γούναρη κατά του πολέμου.
Η "Μεγάλη Ιδέα", είχε αφήσει τη θέση της στη "μικρά, αλλ' έντιμον Ελλάδα."
Μόλις όμως οι αντιβενιζελικοί κέρδισαν τις εκλογές, συνέχισαν την εκστρατεία ανακαλώντας κάθε τους αντίθετη, προεκλογική υπόσχεση.

• Κομματοκρατία:
Το αντιβενιζελικό στρατόπεδο ξεκίνησε ένα πογκρόμ κατά των βενιζελικών αξιωματικών.
Πολλοί άξιοι στρατιωτικοί ανακλήθηκαν από το μέτωπο και η αντικατάστασή τους έγινε με κριτήριο και μόνο την αφοσίωση στον αντιβενιζελισμό.
Ο στρατός έχασε σε ποιότητα, σε συνοχή και σε ηθικό.
Σχεδόν διαλύθηκε.
Δυο μόλις μέρες πριν την εισβολή των Κεμαλικών στη Σμύρνη, εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα στη Χίο και στη Μυτιλήνη.
Όλος ο ελληνικός στόλος, που προστάτευε τα παράλια της Μικράς Ασίας, αφιερώθηκε στο "έργο" της μεταγωγής Ελλήνων στρατιωτών στο Λαύριο, προκειμένου να επικρατήσει το κίνημα.
Είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι θωρηκτό με έδρα τη Σμύρνη απέπλευσε για τη Σάμο, προκειμένου να επιβάλει και εκεί την "επανάσταση".
Έμεινε δε στη Σάμο, ακόμα και όταν οι φωτιές από την πυρπόληση της Σμύρνης ήταν ξεκάθαρα ορατές από το λιμάνι του νησιού...

• Ο διεθνής περίγυρος:
Η επικράτηση του Κεμάλ έναντι του Σουλτάνου στην Τουρκία έφερε σημαντικές αλλαγές στη στάση των μεγάλων δυνάμεων.
Ο Κεμάλ έξυπνα προσέγγισε τη νέα κατάσταση στη Ρωσία, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί με την επικράτηση των Μπολσεβίκων.
Αυτό θορύβησε τους Αγγλο-Γάλλους, με αποτέλεσμα να φανούν πιο διαλλακτικοί απέναντι στον Κεμάλ.
Ταυτόχρονα, η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 και η επιστροφή του Βασιλιά Κωνσταντίνου ήταν μια εσωτερική εξέλιξη στην Ελλάδα, που απογοήτευσε τους συμμάχους της.
Ο Κωνσταντίνο, δεν ήθελε τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ουσιαστικά η "ουδετερότητα" του ήταν στήριξη στον Κάιζερ.
Έτσι, η επιλογή του ελληνικού λαού να τον επαναφέρει μετά από δημοψήφισμα στον θρόνο άλλαξε την στάση των αλλοτινών μας συμμάχων: 
τα δάνεια που είχαν αποφασιστεί για την Ελλάδα σταμάτησαν.
Αντίθετα, ξεκίνησε πια η οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση των δυνάμεων του Κεμάλ.
Ιδιαίτερα, απο τους "ως χθες" συμμάχους μας, τους Γάλλους.
Λίγο πριν την ολική κατάρρευση, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τους συμμάχους την έγκρισή τους για να προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση κατά της Κωνσταντινούπολης.
Η έγκριση αυτή δεν δόθηκε ποτέ.
Αντίθετα, οι συμμαχικές δυνάμεις κατοχής της Κωνσταντινούπολης διατάχθηκαν να αποκρούσουν κάθε προσπάθεια του ελληνικού στρατού να μπει στην πόλη.
Ο διεθνής παράγοντας και η σημασία των συμμαχιών είχαν υποτιμηθεί κατά τρόπο εγκληματικό.

Η "καταστροφή" στη Μικρά Ασία δεν μας προέκυψε από το πουθενά.
Λαϊκισμός...εθνικιστικός μαξιμαλισμός...φανατισμός και διχόνοια...κομματοκρατία...διαφθορά...αλλά και απουσία στοιχειώδους λογικής στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και υποτίμηση του παράγοντα των διεθνών συμμαχιών.
Ούτε αυτά θυμίζουν κάτι..; Χτυπάει κάποιο καμπανάκι..;
Ή μήπως όχι..;

Θα μπορούσα εύκολα να βρω μια φωτογραφία με νεκρούς Έλληνες ή με πυρπολημένα σπίτια και εκκλησίες από τους "κακούς Τουρκαλάδες", για να ανεβάσω.
Δεν θέλω να το κάνω.
Με αυτήν ή χωρίς αυτήν, η ιστορία δεν αλλάζει.
Είναι όμως, που θέλω να βλέπω διαφορετικά την ιστορία: όχι σαν αφήγηση που αναζωπυρώνει πάθη και μίση.
Μα σαν τον τρόπο να βρούμε τι οδήγησε στις καταστροφές και στα δράματα, ώστε να μην επαναληφθούν.

Έτσι επιλέγω αυτή την φωτογραφία της Ελλάδας και της Τουρκίας, από τον δορυφόρο.
Αυτή η εικόνα είναι αυτό που είναι.
Αυτό είναι. Τίποτα άλλο.
Αυτή η ηρεμία, αυτή η γαλήνη.
Όλα τα άλλα, το χώμα ΜΟΥ...τα βράχια ΜΟΥ...η θάλασσα ΜΟΥ...ο αέρας ΜΟΥ, είναι μόνο ανθρώπων έργα.
Και αν αυτή η αιτιολογία δεν σας είναι αρκετή, αν δεν σας φτάνει για να καταλάβετε γιατί δεν διαλέγω νεκρούς και καταστροφή για να δείξω, τότε έχω άλλη μια:
γιατί η ηρεμία, η γαλήνη και η σιωπή είναι περισσότερο ανθρώπινες από το απάνθρωπο θορυβώδες ουρλιαχτό του πόνου.
Και αν ούτε πάλι σας κάλυψα, έχω μια τελευταία:
γιατί το όμορφο, είναι πιο όμορφο από το άσχημο.
Τέλος.


ΥΓ: Πολλές χιλιάδες κυνηγημένοι Έλληνες της Μικράς Ασίας, βρήκαν πόρτες και καρδιές ανοιχτές στη Συρία.
Οικογένειες Σύρων έσωσαν τις ζωές χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων.
Ας το πω αλλιώς: ο παππούς κι η γιαγιά του Σύρου πρόσφυγα που αναζητά μια γωνιά γης να ζήσει, ίσως έσωσαν τον πατέρα ή τη μάνα του Έλληνα που σήμερα ουρλιάζει: "Δεν τους θέλω εδώ. Να φύγουν, να πάνε αλλού..."

ΥΥΓ: για τη γιαγιά μου την Ανδρονίκη και του παππού μου Αλέκο, που ήρθαν μικρά παιδιά, κυνηγημένα, για να κυνηγηθούν κι εδώ ως "Τουρκόσποροι" από τους "καθαρούς" Έλληνες.
Ευτυχώς πρόλαβαν να φύγουν από τη ζωή, πριν ζήσουν ξανά ένα κυνήγι και μιαν άλλη εκμετάλλευση και ένα άλλο μίσος, απέναντι σε απεγνωσμένους πρόσφυγες.

ΥΥΥΓ: "Εθνικόν, το αληθές."

Από τη σελίδα του FB του



Thursday, September 6, 2018

O tempora o mores!


Share/Bookmark
Το θέμα με την αμορφωσιά, την προκατάληψη και το ασύστολο ψέμα δεν είναι ότι υπάρχουν. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Είναι ότι στον καιρό μας, μετά από πολλά χρόνια, απέκτησαν ισότιμο βήμα.

Δεν είναι ότι εκφράζονται ελεύθερα. Πάντα εκφράζονταν ελεύθερα. Τουλάχιστον στις Δημοκρατίες.

Είναι ότι εκφράζονται ανενδοίαστα, χωρίς συνείδηση της κατωτερότητάς τους, χωρίς ενοχή, χωρίς συστολή. Είναι πως από πρόβλημα προς αντιμετώπιση, που όσοι το αντιμετωπίζουν το διαισθάνονται και ντρέπονται γι' αυτό, έγιναν ισότιμη κανονικότητα που, όσοι την εντοπίζουν, την εκφράζουν, σαν αντισυστημικό λόγο ή επαναστατική μπαρούφα.

Είναι πως άνοιξαν και πάλι οι πύλες της κολάσεως που είχαν μισοκλείσει και βγήκαν τα αρχαία δαιμόνια.

Η ελληνική φαρσοκωμωδία υπήρξε ο πρόλογος αυτού που συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου ο Πρόεδρος αποκαλείται πλέον ανοιχτά ηλίθιος, μωρός, καθ' έξιν ψεύτης από τους πιο στενούς συνεργάτες και στελέχη του, που του λένε ότι θα καταλήξει να του φορέσουν έναν πορτοκαλί ζουρλομανδύα, γιατί είναι ανίκανος να πει μια αλήθεια, όπως του είπε ο δικηγόρος του. Που κλέβουν τα έγγραφα από το γραφείο του πριν τα υπογράψει, για να προστατεύσουν τη χώρα τους και τον κόσμο, πριν αποσύρει τα μυστικά αντιπυραυλικά συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης από τη νότια Κορέα.

Και προσπαθούν ανώτατα στελέχη του να καθησυχάσουν τους Αμερικανούς και τους φίλους, και να αποτρέψουν τους εχθρούς, λέγοντας ότι κάνουν αντίσταση στην τρέλα και πως υπάρχουν ενήλικοι στο δωμάτιο.

Όλα αυτά αποκαλύπτει, αφενός, ο παλαίμαχος ανεξάρτητος δημοσιογράφος που αποκάλυψε και το watergate, Woodward, με δυο Πούλιτζερ και επιβεβαιωμένες αποκαλύψεις στο βιογραφικό του και για Δημοκρατικούς και για Ρεπουμπλικάνους Προέδρους, στο νέο του βιβλίο "Fear: Trump in the White House", μετά από εκατοντάδες συνεντεύξεις με ανώτατα στελέχη του Λευκού Οίκου και άλλο υλικό.

Και τα επιβεβαιώνει, αφετέρου, με ανώνυμο πρωτοσέλιδο στους NYT ανώτατο στέλεχος της Διοίκησης Τραμπ. Που δηλώνει ότι οι σοβαροί κάνουν "αντίσταση" για να προστατεύσουν τη χώρα και πως συζητήθηκε ακόμη και η προσφυγή στο άρθρο 25 του Συντάγματος, για την αντικατάσταση του Προέδρου με απόφαση της Κυβέρνησής του και επικύρωση από το Κογκρέσο.

Πρωτόγνωρα και όμως εξίσου παλιά πράγματα. Τάζησαν και στην Αθήνα, και στη Ρώμη, και αλλού πολλές φορές έκτοτε οι άνθρωποι.

O tempora o mores!

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 

Saturday, September 1, 2018

Οι ιερόδουλες και η υφυπουργός


Share/Bookmark
Οδός Ιάσονος, Αθήνα
Οι ιερόδουλες (και οι ιερόδουλοι) ασκούν ένα από τα αρχαιότερα επαγγέλματα, ή καλύτερα λειτουργήματα, στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και από τα πλέον δύσκολα. Δυστυχώς, συχνά σε συνθήκες απάνθρωπες ή βίαιες. Υπηρετούν μια ανθρώπινη φυσική ανάγκη, ένα ισχυρό ένστικτο όπως αυτό της τροφής, που σε διαφορετική περίπτωση, αν έμενε ανικανοποίητο, θα δημιουργούσε ή θα όξυνε σοβαρά προβλήματα σε πάρα πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούν να το καλύψουν. Κατάθλιψη, ψυχολογικές διαταραχές, ενδοοικογενειακή βία, βιασμοί, επιθετικότητα.

Για πολλά δύσκολα χρόνια, ειδικά οι ιερόδουλες, είχαν αναλάβει και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και ενηλικίωση των νέων, ρόλο που ήταν ανίκανη να παίξει η Ελληνική οικογένεια και το σχολείο, λόγω του πουριτανισμού και της γενικευμένης κοινωνικής υποκρισίας.

Όταν στα χρόνια μετά τον πόλεμο ξεκίνησε η βίαιη μαζική αστικοποίηση και τις απέκλεισαν από τις νέες πολυτελείς πολυκατοικίες, που αντικαθιστούσαν καταστροφικά τα αρχιτεκτονικά στολίδια της παλιάς Αθήνας, που τα σάρωσε η αντιπαροχή και η ανυπαρξία κρατικής προστασίας, εκείνες κατέφυγαν στα εγκαταλειμμένα νεοκλασικά, στα κοσμήματα της art nouveau και του εκλεκτικισμού. Τους έδωσαν δεύτερη ζωή και προορισμό, σε δεκάδες γειτονιές, στον Βοτανικό, στην Αθηνάς, στο Μεταξουργείο, την Κυψέλη, την Φυλής.... Εκεί από όπου εξορίζονται και πάλι για να αναδειχθούν πλέον και να μοσχοπουληθούν τα κοσμήματα που αυτές διέσωσαν, με το κορμί τους κυριολεκτικά.

Κατά κάποιον τρόπο, εκτός από τον ανδρισμό του ρωμέϊκου, εκτός από πάρα πολλούς γάμους που θα διαλύονταν χωρίς τις υπηρεσίες τους, τους χρωστάμε και σημαντικό μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που διαφορετικά θα είχαμε αφανίσει ανέμελοι.

Τους αξίζει ευγνωμοσύνη και σεβασμός!

Το να αποκαλεί κανείς "πουτανάκι" το κάθε τυχάρπαστο τσόκαρο που έγινε (όπως ακριβώς πολλές και πολλοί άλλοι στο παρελθόν και ακόμη περισσότερες και περισσότεροι στο παρόν) υφυπουργίσκος του τίποτα, τις προσβάλλει βάναυσα.

Δεν επιτρέπεται. Ας τις σεβαστούμε!

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος