Saturday, August 17, 2019

Ιδού ο Πόντος, ιδού και το πήδημα


Share/Bookmark
Αν, αντί να μοιρολογάμε διαρκώς για τις παλιές συμφορές σαν να ψάχνουμε δικαίωση στο παρελθόν, κάναμε την ίδια ή μεγαλύτερη ακόμη προσπάθεια στη διάσωση των πιο πολύτιμων που μας έμειναν ζωντανά, ο Ελληνισμός θα είχε εκτός από παρελθόν και μέλλον.

Ένα από αυτά τα πολύτιμα είναι η Ποντιακή γλώσσα, όχι διάλεκτος. Μια από τις λίγες Ελληνογενείς γλώσσες που εξελίχθηκαν ζωντανές ως τις μέρες μας. Με τεράστια γραπτή και προφορική παράδοση. Μουσική , δημοτική ποίηση, ρυθμούς, πολυμορφία, ένας ολόκληρος κόσμος, αυτός του Πόντου, από την αρχαιότητα, που σχεδόν τον σάρωσε η ιστορία, σε διάφορες εποχές, όμως αντιστάθηκε μέσα μας κι εκεί κι εδώ.

Μια από τις πρώτες προτεραιότητες του Υπουργείου Παιδείας θα έπρεπε να είναι η εισαγωγή της ποντιακής συμπληρωματικά στην εκπαίδευση εκεί που υπάρχουν μεγάλοι ποντιακής καταγωγής πληθυσμοί. Όπως και του Υπουργείου Πολιτισμού με έξυπνες πρωτοβουλίες και δράσεις. Η δημιουργία ψηφιοποιημένου thesaurus, αρχείων προσβάσιμων στους ερευνητές και το ευρύ κοινό, γενεαλογίες μνήμης και τεκμηρίων, οργάνωση φεστιβάλ με μίξη της παραδοσιακής μουσικής και χορών με νέα κινήματα και μουσικές, διαγωνισμοί και βραβεία.

Έξω από τις σκουριασμένες ακαδημαϊκές αίθουσες και μυαλά. Η μεταφορά καλών πρακτικών γλωσσών που διασώθηκαν και αναβίωσαν στην Ευρώπη και αλλού. Πρόσφατα είδα εξαιρετικές δουλειές στη Νότια Πολωνία, στο Μεξικό, στον Καναδά, με τη χρήση τεχνολογιών, παραστατικών τεχνών και μουσικής, κέντρων εκμάθησης, μουσείων, κέντρων μελετών.

Η Ε.Ε. επενδύει ως προτεραιότητα πλέον στην πολιτιστική ποικιλομορφία της και στη διατήρηση των γλωσσών και της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Αυτό είναι ο Ελληνισμός, αυτό είναι και η Ευρώπη.

Τα ποντιακά μπορούν και πρέπει να ξαναζήσουν. Θα μας κάνουν πιο πλούσιους. Από κάθε άποψη.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Δείτε σχετικά: Τhe revival of a second greek language



Friday, July 12, 2019

Οι ρατσιστικές ποσοστώσεις


Share/Bookmark
Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, τίποτε που διαιωνίζει τις διακρίσεις περισσότερο από τις ποσοστώσεις με βάση τη φυλή, το φύλο, τον γενετήσιο προσανατολισμό, το θρήσκευμα, την αναπηρία.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ταλέντα και αδυναμίες. Σε κάποιες κατηγορίες εμφανίζονται συχνότερα κάποια ταλέντα και δεξιότητες, σε άλλες άλλα. Και σε κάποιες, κάποια είναι σπανιότερα.

Οι μαύροι είναι πολύ συχνότερα εξαιρετικοί δρομείς, υπάρχουν φυσικά και λευκοί εξαιρετικοί δρομείς. Στους πρώτους είναι συχνότερο. Φανταστείτε ένα σύστημα ποσοστώσεων στις εθνικές ομάδες δρομέων ή μπάσκετ. Ή ένα σύστημα ποσοστώσεων με βάση το φύλο στους οικοδόμους, σίγουρα υπάρχουν πολλές γυναίκες που έχουν τα προσόντα. Λιγότερες από τους άνδρες, όμως. Υπάρχουν εξαιρετικές γυναίκες οδηγοί, ταξιτζήδες, μαστόρισσες, επίσης στο συνεργείο που πάω το μηχανάκι μου, λαϊκά παιδιά, είναι η καλύτερη. Άνδρες νηπιαγωγοί, νοσοκόμοι, δάσκαλοι εξαιρετικοί.

Το πρόβλημα είναι οι διακρίσεις και τα στερεότυπα.

Και δεν λύνεται, αλλά ενισχύεται από τις ποσοστώσεις. Όταν για να επιδείξουμε επιφανειακή ισότητα διαλέγουμε με βάση το φύλο, για παράδειγμα. Το απέδειξε η προηγούμενη κυβέρνηση, που δυσφήμισε ανάμεσα στα άλλα τις ικανότητες των γυναικών, από τη Δούρου ως την Τασία, επιβεβαιώνοντας αδίκως το στερεότυπο που υποτίθεται θέλησε να διαλύσει.

Το πρόβλημα είναι ο αποκλεισμός. Όταν κάποιος δεν επιλέγεται, ενώ είναι ικανότερος για μια δουλειά, επί ίσοις όροις, αλλά αποκλείεται από κάποιον λιγότερο κατάλληλο ΕΠΕΙΔΗ είναι μαύρος, γυναίκα, άνδρας, λευκός, ομοφυλόφιλος, χριστιανός, μουσουλμάνος, έχει κάποια αναπηρία.

Είναι ακόμη ο διαρκής αποκλεισμός από τις ευκαιρίες, το να μην μπορεί να καλλιεργήσει τα ταλέντα και τις δεξιότητές του γιατί τα στερεότυπα και η κοινωνική οργάνωση δεν το επιτρέπουν: παιδικοί σταθμοί, ίσες υποχρεωτικές γονικές άδειες, πρόσβαση σε καλά σχολεία και παιδεία κάθε είδους με βάση τις ικανότητες και τη θέληση, μηχανισμοί και υποδομές υποστήριξης για όσους έχουν κάποια αναπηρία.

Σήμερα δύο από τις μεγάλες χώρες της Ευρώπης διοικούνται από γυναίκες, η ίδια η Επιτροπή επίσης σύντομα. Δύο χώρες έχουν ικανότατους πρωθυπουργούς ομοφυλόφιλους και παντρεμένους με τον σύντροφό τους, Λουξεμβούργο και Ιρλανδία. Ο δεύτερος μάλιστα καταγωγής ινδικής.

Είναι η πολιτική βάθους που απελευθερώνει τα ταλέντα, διαλύει τα κόμπλεξ, αποσυνθέτει τα στερεότυπα και προβάλλει θετικά ακομπλεξάριστα πρότυπα. Δια του θετικού παραδείγματος εξελίσσεται ο κόσμος. Όχι με τις ρατσιστικές στρεβλές ποσοστώσεις, που απλώς τα επιβεβαιώνουν.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Tuesday, July 2, 2019

Η "αποκλειστική" κρατική απάτη


Share/Bookmark
Να καταργηθούν πλήρως οι αποκλειστικές/οι νοσοκόμες/οι!

Κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται καμιά αποκλειστική νοσοκόμα/ος και θα έπρεπε να απαγορεύονται πλήρως στα δημόσια νοσοκομεία. Στις περισσότερες πολιτισμένες χώρες με σοβαρό κοινωνικό κράτος αυτό δεν υφίσταται ως έννοια.

Είναι υποχρέωση του νοσοκομείου να παρέχει αυτή την υπηρεσία. Η Ελλάδα καταναλώνει περίπου το ίδιο ποσοστό του ΑΕΠ (8.38%) με την Ισπανία (9.17%) ή την Ιρλανδία (7.76%) (στοιχεία eurostat link εδώ)  Αν δεν παρέχει αυτά που οφείλει, οι πολίτες πρέπει να τα απαιτήσουν. Τα πληρώνουν. Ήδη. Με φόρους και εισφορές. Και να κάνουν αγωγές στα νοσοκομεία για ελλιπή περίθαλψη και μηνύσεις για βλάβες στην υγεία των ασθενών από την έλλειψη ή ανεπάρκειά τους. Αν κάποιοι ασθενείς έχουν ανάγκη διαρκούς προσοχής, το νοσοκομείο οφείλει το ίδιο να προσθέσει νοσοκόμο/α στον θάλαμό τους. 

Αντιθέτως, πρόσωπα συνοδείας (όχι νοσοκόμοι) που μένουν με τον ασθενή για να του κάνουν παρέα, να τον εμψυχώσουν, να τον βοηθήσουν σε μικροανάγκες ή προσωπικές δραστηριότητες, επικοινωνία ή να ειδοποιήσουν την ή τον νοσοκόμο υπηρεσίας για να κάνει τα πρέποντα ιατρικά, όπως οφείλει, να τον αλλάξει, να καθαρίσει, να φροντίσει τους ορούς, τα φάρμακα, θα έπρεπε να επιτρέπονται χωρίς κανέναν περιορισμό. Στον βαθμό που η κατάσταση της υγείας του ασθενούς το επιτρέπει ή το καθιστά αναγκαίο και εκτός ωρών επισκεπτηρίου. Όπως και όταν επιτρέπονται και οι οικείοι του.

Πώς και ποιος τα πληρώνει, αν πληρώνονται, διότι μπορεί απλά να είναι φίλοι, συγγενείς ή οι άνθρωποι που τον βοηθούν και στο σπίτι κλπ, είναι αποκλειστικό θέμα του ασθενούς και των οικείων του. Εμπίπτει στην ιδιωτική του ζωή και τις προσωπικές του σχέσεις . Μπορεί από ενδιαφέρον, μπορεί από συμφέρον, να τους αφήσει την περιουσία του, από οτιδήποτε. Δεν αφορά το κράτος.

Εάν έχει ανάγκη διαρκούς στήριξης, η οικογένεια θα έπρεπε επίσης να λαμβάνει ένα επίδομα φροντίδας του ασθενούς, το οποίο να καλύπτει είτε άτομο φροντίδας ή ακόμη τις ώρες που αφιερώνουν οι οικείοι του για να τον φροντίζουν, αφήνοντας άλλες δουλειές. Είτε στο σπίτι είτε στο νοσοκομείο.

Μόνο στην Ελλάδα του ψευτοκοινωνικού κράτους (για τον εαυτό του και τις συντεχνίες του) συμβαίνουν αυτά.

Φτάνει πια με την κοροϊδία! Η φροντίδα του ασθενούς είναι κατά 30% ο γιατρός, που κάνει την διάγνωση και αποφασίζει τη θεραπεία, και κατά 70% οι υλικές και ανθρώπινες υποδομές εφαρμογής της.

Το Ελληνικό κράτος μετά βίας παρέχει το μισό από το πρώτο και το 1/5 από το δεύτερο. Ενώ εισπράττει και δαπανά το 100% και για τα δύο.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Δείτε όλα τα σχετικά στοιχεία εδώ:

Thursday, June 20, 2019

Ο Χατζιδάκις και ο Αρκάς


Share/Bookmark
 Στη μεταπολίτευση και τη δεκαετία του '80, ένας μόνο πνευματικός άνθρωπος, του οποίου το τεράστιο διαχρονικό έργο δεν ήταν ποτέ στρατευμένο αλλά λυρικό, ερωτικό και πολιτικό με τη βαθιά ιστορική έννοια της πολιτικής, τόλμησε να υψώσει το ανάστημά του ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ απέναντι στους κρατικούς τραμπούκους της δεξιάς και τον φασισμό και απέναντι στο διαλυτικό φαινόμενο του περονικού αυριανισμού.

Ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις.

Υπερασπίστηκε την ευαισθησία μας, τη σκέψη, την αναθεώρηση, την ελευθερία, με τον εαυτό του. Δέχτηκε τόνους λάσπης και προσωπικών επιθέσεων κι από τη μια κι από την άλλη πλευρά. Όταν οι άλλοι λαλίστατοι και βολεμένοι πνευματικοί ταγοί σιωπούσαν, αυτός με αληθινό ανδρισμό βγήκε μπροστά. Ρίσκαρε το κοινό του και το κέρδισε για πάντα.



Στη δεκαετία του 2010, ο μόνος αντίστοιχός του είναι ο Αρκάς.

Δειλά στην αρχή και ταπεινά, με πεποίθηση στην απόφασή του στη συνέχεια, βγήκε από τη σιωπή. Είναι κάποιος που το ευαίσθητο διαχρονικό έργο του αγγίζει τα βαθύτερα αισθήματα, τους φόβους και τα όνειρα όλων μας τέσσερις δεκαετίες κοντά, όπως και του Μάνου. Το έργο του που ταράζει τις βεβαιότητες μας, αναστατώνει τα πιο κρυφά αισθήματα, υπήρξε πάντα υπαρξιακό και πολιτικό με τη βαθιά ιστορική έννοια. Παιδαγώγησε τις ψυχές μας όπως και το έργο του Μάνου. Ποτέ δεν ήταν κι αυτό στρατευμένο.

Όταν όμως αισθάνθηκε την απειλή του φασισμού, του νέου αυριανισμού και του ολοκληρωτικού φασισμού, κι αυτός διάλεξε να μη σιωπήσει. Μπήκε μπροστά όπως όφειλε. Δέχτηκε κι αυτός τόνους λάσπης. Όμως δεν σιώπησε, όπως οι άλλοι πνευματικοί άνθρωποι με αντίστοιχο έργο. Ρίσκαρε κι αυτός το κοινό του. Και θα το κερδίσει, όπως κι Μάνος.

Ένας μάγος μουσικός κι ένας μάγος σκιτσογράφος έσωσαν την τιμή του πνευματικού κόσμου της χώρας σε δύο εποχές. Απέναντι στους ίδιους εχθρούς. Μαζί με τις ευαισθησίες μας. Αυτό το αόρατο νήμα θα τους συνδέει πάντα στη νεοελληνική ιστορία, όπως όλους τους ελεύθερους ανθρώπους.

Τους ευγνωμονούμε (και) γι' αυτό.




Υ.Γ. Την επισήμανση αυτή είχαμε κάνει πριν τέσσερα χρόνια σε ένα μικρό σημείωμα στο λινκ παρακάτω, χωρίς να μπορούμε να φανταστούμε τη συνέχεια:

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, June 15, 2019

Άθροισμα 165!


Share/Bookmark
Άσχετα από την προσωπική άποψή μου για το έργο του κ. Γραμματικάκη ή του κ. Βασιλικού, (δεν με συγκινεί ιδιαίτερα, ανέκαθεν, αλλά αυτό δεν έχει σημασία) ή για την προσωπικότητά τους (επίσης δεν έχω την καλύτερη άποψη, ειδικά για τον δεύτερο, έχοντας συνυπάρξει σε κάποιους κοινούς κύκλους την δεκαετία του '90 στο Παρίσι, πιτσιρικάς εγώ τότε, σέβομαι όμως όσους τους εκτιμούν) και, άσχετα από τις πολιτικές τους θέσεις, πρόκειται αναμφίβολα για δύο ανθρώπους που έχουν μια δημιουργική πορεία και έχουν επιτύχει ορισμένα σημαντικά πράγματα στη μακρά ζωή τους.

Είναι δίχως αμφιβολία ένα ποιοτικό άλμα στα ψηφοδέλτια του συγκεκριμένου πολιτικού φορέα για τα μέτρα του, αλλά και αρκετά πάνω από τον μέσο όρο των βουλευτών ως σύνολο. Εύχομαι στον κ. Βασιλικό καλή εκλογή, αν δεν αποσυρθεί κι αυτός σαν τον κ. Γραμματικάκη.

Ένα άλλο ζήτημα, όμως, μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον (ισχύει και για άλλες υποψηφιότητες γενικά και άλλων κομμάτων).

Το άθροισμα της ηλικίας τους προσεγγίζει τα 165 χρόνια. Ο κ. Βασιλικός είναι γεννηθείς το 1934! Ζωή να έχει ο άνθρωπος! Ο κ. Γραμματικάκης είναι 80.

Τώρα γιατί ένας επιτυχημένος επαγγελματικά άνθρωπος 85 ετών μπορεί να θέλει να εκλεγεί βουλευτής, με όποιο κόμμα, ως τα 89, να συμμετέχει σε επιτροπές, να ψηφίζει αποφάσεις και νόμους που αφορούν το μέλλον άλλων, να κάνει κοινοβουλευτικό έλεγχο, να ασκεί εξουσία, αντί να αρθρογραφεί, να δίνει συνεντεύξεις, να δίνει συμβουλές στους νεώτερους, είναι το ερώτημα μου!

Και δεν αφορά μόνο τον συγκεκριμένο. Ούτε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια απορία θα είχα εάν η ΝΔ επέλεγε την αξιολογότατη κα Αρβελέρ ως υποψήφια βουλευτή και εκείνη το αποδεχόταν.

Όπως αναρωτιέμαι και γιατί ένα κόμμα μπορεί να τους επιλέξει αντί κάποιου νεώτερου ανθρώπου με αντίστοιχη πορεία για βουλευτή. Να ψηφίζει (υποχρεωτικά) ένας δεκαοχτάρης τον προπάππο του, ένας τριανταπεντάρης τον παππού του, να αποφασίζει για το δικό του αύριο. Έχω την εντύπωση πως στην Ελλάδα οι άνθρωποι δεν ξέρουν πότε να αποσύρονται σε άλλους, κατάλληλους, ρόλους. Από την οικογένεια ως την πολιτική.

Η μητέρα μου πρόσφατα, στα 83, μου είπε: "μωρέ ξέρω πως είναι σημαντικό, αλλά ντρέπομαι λίγο στην ηλικία μου να πάω να ψηφίσω για 4 χρόνια που αφορούν εσάς, κι εγώ δεν ξέρω αν θα ζω".

Στη χώρα του συλλογικού ονείρου των πρόωρων συνταξιούχων των 40-55 χρόνων, πώς γίνεται το πολιτικό προσωπικό να θέλει να εργάζεται μέχρι τα 90; Τι παράδοξο!

Κι ακόμη αναρωτιέμαι, ένα κόμμα, όποιο κόμμα, δεν μπορεί να βρει κάποιον νεώτερο συμβολικά παρόμοιου διαμετρήματος για το ψηφοδέλτιο επικρατείας για ενεργό βουλευτή (όχι επίτιμο), που να πείθει για την εικόνα του ως κόμμα του μέλλοντος;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Wednesday, June 12, 2019

Απόπειρα εκτροπής


Share/Bookmark
Εάν αυτά που αναφέρονται από τον Αντεισαγγελέα είναι ακριβή, τότε δεν μπορεί να τεθεί θέμα ποινικοποίησης ή μη της πολιτικής ζωής.

Απόπειρα ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής ήταν η απαγγελία με δόλο κατηγοριών με ψευδομαρτυρίες και κατασκευασμένα στοιχεία εναντίον πρώην Πρωθυπουργών και άλλων στοχευμένων πολιτικών προσώπων. Δεν έχει σημασία αν τους συμπαθεί ή όχι κανείς. Δεν χωρούν κομματικές διαφορές.

Ουσιαστικά ήταν απόπειρα εκτροπής του πολιτεύματος, "πουτινοποίησης" της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Αυτά που πρέπει να γίνουν, πρέπει να γίνουν για να μην επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα και να αποκατασταθεί το κύρος της Δικαιοσύνης. Χωρίς αλήθεια, συμφιλίωση δεν θα υπάρξει. Αλλά ένα σκοτεινό σύννεφο δυσπιστίας προς τη Δημοκρατία και τις εξουσίες της θα συνεχίζει να πλανάται παντού.

Μετά τη δίκη, που πρέπει να διεξαχθεί γρήγορα για να μη δηλητηριάζει την πολιτική, 

μετά τη δημόσια συγγνώμη, εάν ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί και πολιτικά πρόσωπα αποδειχθούν ένοχοι, 

τότε και μόνο θα μπορεί να ανοίξει με τρόπο θεμιτό η κουβέντα περί απόδοσης χάρης προς όφελος της συμφιλίωσης.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Tuesday, June 11, 2019

Οι τοξικοί


Share/Bookmark
Με τον καιρό κατάλαβα τι με ενοχλεί και με ενοχλούσε ανέκαθεν σε αυτού του είδους την αριστερά (δεν εννοώ τα λαμόγια, εννοώ αυτούς που αισθάνονται αυτά που λένε χωρίς νάναι της Θεολογίας του ΚΚΕ.)

Είναι η ιδιοσυγκρασία τους που με ενοχλεί. Είναι τοξική. 

Δεν είναι μια ψυχοσύνθεση ανήσυχη, αναθεωρητική, όπως ήταν αυτή ανθρώπων σαν τον Κύρκο, τον Παπαγιαννάκη και άλλων πολλών.

Αλλά είναι διαρκής  βολεμένη άρνηση από μια ζώνη φυσικής και ψυχολογικής ευκολίας κι ασφάλειας προσωπικής (μικρής ή μεγάλης).

"Δεν μου αρέσει ο καπιταλισμός, ο κόσμος όπως είναι, είναι φοβερό ετούτο, ή εκείνο..."

Όμως όταν ρωτάς συγκαταβατικά, "OK, σύμφωνοι, ούτε εμένα μου αρέσει, πες μας τι προτείνεις,  πώς να το κάνουμε, πού να πάμε; Πώς να το λειτουργήσουμε το σύστημα;", τότε στροφάρουν σαν χαλασμένο γραμμόφωνο, επιστρέφουν στο ίδιο  και στο ίδιο:  "είναι ετούτοι που φταίνε, ή εκείνοι, δεν είναι καλό αυτό που προτείνει ο Μακρόν, ο Μητσοτάκης, η Μέρκελ, οι Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι, οι φιλελεύθεροι", όποιος τέλος πάντων προτείνει κάτι με τα καλά και τα στραβά του.  "Όχι, δεν μας γουστάρει, έχει αυτό το απαίσιο πρόβλημα ή το άλλο, κάποιος κάπου  θα ζοριστεί και εμείς τον νοιαζόμαστε".

Λες και τώρα δεν ζορίζεται κανείς, ή αν δεν κάνεις τίποτα πάλι δεν θα υπάρχει ζόρι και μάλιστα  χειρότερο.   Υπονοώντας τελικά υπόγεια πως εσύ είσαι ανάλγητος, όχι η πραγματικότητα ατελής.

 Πέφτεις έτσι στην παγίδα να αναγκάζεσαι να προτείνεις εσύ, θετικά, καλοπροαίρετα, κάτι, στο οποίο  φυσικά θα βρουν αμέσως χίλια μειονεκτήματα, ή έστω ένα που θα είναι το μόνο σημείο  που θα εντοπίσουν... ποτέ τα πλεονεκτήματα. Κι έτσι καταλήγεις διαρκώς απολογούμενος, στην άμυνα, καταναλώνοντας πολύτιμη  ενέργεια για να πείσεις (και να κάνεις), ενώ εκείνοι ασκούν απλώς κριτική... Διπλασιάζοντας τη δική σου προσπάθεια.

Είναι σαν τους τοξικούς ανθρώπους στη ζωή μας. 

Από αυτή την άποψη, προτιμώ ακόμη και τη θεολογία του ΚΚΕ ή της εκκλησίας. Είναι συνεπέστερη με τον εαυτό της. Δεν σε εξαντλεί. Δεν είναι αρνητική στο παρόν. Κινείται σε άλλο επίπεδο. Μεταφυσικό σε μέλλοντα χρόνο, Αποκάλυψης. Αλλά στον τωρινό  χρόνο είναι συνεννοήσιμοι σε 2-3 πρακτικά. Θέλουν έναν άλλο κόσμο,  που τον έχουν ξεκάθαρο και προδιαγεγραμμένο, στις  γραφές, αλλά  δεν είναι της στιγμής, είναι θέλημα Κυρίου πότε θάρθει και θα ωριμάσουν οι παραγωγικές δυνάμεις. Μέχρι τότε δεν διεκδικούν την εξουσία να τον εφαρμόσουν τώρα.  Όταν την είχαν (κι ήταν  απόλυτη), κι οι  δύο απέτυχαν τρομακτικά - στον μεσαίωνα και στον κομμουνισμό του 20ού αιώνα. Τώρα βολεύονται με την περιουσία και κάποιες τελετουργίες, να κρατιέται το μαγαζί ή, καλύτερα, το μουσείο με τα απολιθώματα.

Οι άλλοι όμως είναι τοξικοί όσο δεν παίρνει. 

Δες τώρα που γυρίζει το πράγμα.  Οι  πιο ευαίσθητοι ανάμεσά τους καταφεύγουν στη λεπτολογία και το παράπονο, σε μια αυτοαναφορική μελαγχολία, ενώ για τα τέρατα που βλέπουμε κάθε μέρα  σιωπούν!

Δεν μασάμε όμως! Θα χαλαρώσουμε μετά, αλλά όχι τώρα. Όταν θα έχουν βγει απ' τη ζωή μας οι εκπρόσωποι των τοξικών, για πολύ  ελπίζω, στις 8 Ιουλίου. Μέχρι τότε ας ζορίζονται αυτοί.

Τότε θα ξαναβρεθούμε ίσως σε παρέες, θα ανασυνταχθούν τα δίκτυά μας, θα μιλήσουμε πάλι για πράγματα όμορφα, αλλά τους τοξικούς μάλλον δεν θα τους ξαναβρούμε γύρω μας χωρίς άμυνες και τα αντισώματα της ειρωνείας μας.

Οι συριζα-ΚΚΕδες μαζί με τη λαϊκοδεξιά  ήταν το δύσκολο εμβόλιο που έκανε η αντιεμβολιαστική ελληνική κοινωνία, ήθελε δεν ήθελε. Με πολλές παρενέργειες.  Τελικά, νομίζω όμως ότι θα είναι αποτελεσματικό. Τουλάχιστον για κάνα δυο δεκαετίες!

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Sunday, June 9, 2019

Οι πρώην


Share/Bookmark
Θάτσερ, Μέητζορ, Μπλαιρ, Γκονζάλες, Κολ, Σρέντερ, Ραχόι, Αθνάρ, Θαπατέρο, Ολάντ, Βαλς, Ρέντζι, Κάμερον ..... για να μείνουμε στην Ευρώπη.

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί και άλλοι, ων ουκ έστι αριθμός;

Υπήρξαν αρχηγοί κυβερνήσεων ή κρατών και αρχηγοί των κομμάτων τους. Πολλοί ήταν νέοι μάλιστα όταν αντικαταστάθηκαν.

Μετά το τέλος της ηγεσίας τους στη χώρα ή στο κόμμα, ουδείς τους παρέμεινε μέλος του Κοινοβουλίου υπό άλλον αρχηγό, εφόσον παρέδωσε την αρχηγία του ή/και αυτήν του κόμματός του. Δεν ταιριάζει. Μερικοί έφυγαν αμέσως, άλλοι μόλις τελείωσε η θητεία τους, και δεν ξαναπαρουσιάστηκαν προς εκλογή.

Με την παρουσία τους και μόνο στο κοινοβούλιο έχουν δυσανάλογο βάρος για τις αποφάσεις του κόμματος τους. Και αδικούν τον πρότερο εαυτό τους και τον θεσμό που υπηρέτησαν.

Κάποιοι ανέλαβαν άλλον ρόλο, Ευρωπαϊκό, Διεθνή.

Κάποιοι έκαναν δημόσιες παρεμβάσεις με το κύρος τους, που ακούγονται και συζητώνται από τους πολίτες ή τα κόμματα τους.

Είναι αυτονόητο.

Καραμανλής, Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σαμαράς, Έβερτ, Σημίτης, Μητσοτάκης...και άλλοι που δεν τελειώνουν, δεν το κατάλαβαν μόνοι τους.

Και όχι μόνο παρέμειναν μέχρι να τους διώξουν, αλλά ορισμένοι δεν έκαναν καν τη δουλειά του βουλευτή. Που δεν είναι αυτή του αρχηγού. Να συμμετέχουν σε επιτροπές, να προτείνουν και επεξεργάζονται νόμους, να ελέγχουν με επερωτήσεις την κυβέρνηση.

Ασχέτως προσώπων και της αξίας τους, ασχέτως της σημερινής συγκυρίας και γεγονότων, το Ελληνικό σύστημα, και μάλιστα η θεσμοθετημένη εκλογή των πρώην πρωθυπουργών πέρα από την κανονική διαδικασία επιλογής, η εμμονή πρώην πρωθυπουργών και πρώην αρχηγών των κομμάτων τους να παραμείνουν στη βουλή, στρεβλώνει την κοινοβουλευτική Δημοκρατία και μπλοκάρει τη φυσική εξέλιξη των κομμάτων με την ανάδειξη άλλων, καινούργιων στελεχών. Να πάρουν την κατεύθυνση που επιλέγουν, καλή ή όχι. Αλλά δική τους και νέα.

Των πρώην τελείωσε η εποχή σε αυτόν τον ρόλο. Είναι φυσικό. Θάπρεπε νάναι και αυτονόητο, από τους ίδιους.

"Οι πρώην Πρωθυπουργοί είναι σαν τα Κινέζικα βάζα", συνήθιζε να λέει ο Φελίπε Γκονζάλες. "Είναι πολύτιμα, αλλά είναι δύσκολο να βρεις πού να τα βάλεις στο σπίτι και σε τι μπορούν να χρησιμεύσουν".

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Tuesday, June 4, 2019

Το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού;


Share/Bookmark
Κι ενόσω οι μικροκαυγάδες μας για το ποιος θα πάρει μιαν εδρούλα εδώ ή εκεί, τη συνταξούλα και το εξοχικό του, το αμάξι και το κινητό του, η μητέρα Γη αλλάζει αδιάφορα, όπως έκαμε πάντα.

Μόνο που αυτήν την φορά αλλάζει ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ, κι αυτή η αλλαγή δεν είναι από μια απότομη τεκτονική μετακίνηση μιας ηπείρου, έναν ξεστρατημένο αστεροειδή, ένα υπερηφαίστειο που σκάει μια φορά στα 500 χιλιάδες χρόνια.

Την αλλάζουμε εμείς, η δική μας έκρηξη είναι που κρατά και καίει τώρα μονάχα 200 χρόνια.

Μια στιγμή, ένα χιλιοστό του δέκατου του δευτερολέπτου στη γεωλογική ιστορία.

Η περίπλοκη ανώτερη ζωή και οι όλο και πιο περίπλοκες κι ανώτερες κοινωνίες φαίνονται ισχυρές αλλά χρειάζονται σταθερότητα. Είναι οι πιο ευάλωτες στις γρήγορες αλλαγές.

Ζήσαμε 5-10 χιλιάδες χρόνια σχετικής κλιματικής σταθερότητας. Κι αλλά 70 χρόνια, τα τελευταία, μιας παγκόσμιας σχετικά ειρήνης. Αυτό μας έκανε ακόμη πιο περίπλοκους. Βελτίωσε τις γνώσεις, την ποιότητα και τη διάρκεια της ζωής μας, τις υποδομές, τα φάρμακα, τη διατροφή. Αλλά και πιο ευάλωτους.

Στις μεγάλες προηγούμενες ξαφνικές αλλαγές επιβίωσαν μόνο οι απλούστερες μορφές ζωής. Απόγονοι των οποίων, ενός μικρού θηλαστικού σαν αρουραίου, είμαστε κι εμείς.

Οι προβλέψεις πρόσφατης επιστημονικής έρευνας δεν είναι πια μακρινές. Βρίσκονται στο δικό μας προσδόκιμο ζωής, το 2030 - 2050 , κι αυτό της πρώτης γενιάς που μας ακολουθεί. Είμαστε ήδη 6 -7 δις. Το 2050 θα έχουμε ξεπεράσει τα 10. Μπορεί και να μην προλάβουμε.

Η παγκόσμια αποσταθεροποίηση των κοινωνιών μας όπως τις ξέρουμε δεν είναι μακριά. Μια μικρή αλλαγή του Jet Stream και μια ελάχιστη επιβράδυνση του Gulf Stream, θα κάνει αγνώριστα τα τοπία στα οποία μάθαμε να ζούμε, εδώ στην Ευρώπη, από όπου προέρχεται η τροφή και το νερό μας.

Δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον πλανήτη θα αναζητούν καταφύγιο αλλού, εκεί που δεν θα υπάρχει πια. Θα αναζητούν σωτήρες. Δεν θα μιλούμε για μεταναστευτικές ροές και θρησκείες και άλλα τέτοια φαιδρά, αλλά για αλλαγές της ανθρωπογεωγραφίας του πλανήτη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις μεταξύ μας σχέσεις, κρατών, εθνών, νομάδων φυλών, οικογενειών και λίγων μοναχικών ανθρώπων, που θα δουν την τελευταία σπίθα .

Μιλούμε για το αν θα επιβιώσει ό,τι και όποιος απομείνει από το είδος μας. Να ψάχνει προφήτες, Θεούς κι αγρίμια.
..............................

"The increasingly disastrous impacts of the climate crisis, coupled with inaction to tackle it are sending our planet down a bleak path towards an increasingly chaotic world which could overwhelm societies around the globe, the report’s authors contend."
..............................

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Σχετικός σύνδεσμος: www.independent.co.uk/environment/climate-change



Friday, May 31, 2019

Homo όχι-και-τόσο Sapiens 15%


Share/Bookmark
Δεν καταλαβαίνω γιατί απορούν μερικοί με τις παλαβές ψήφους ενός μέρους των Ελλήνων, και γραφικούς ή λιγότερο γραφικούς των άκρων που θα εκλεγούν σε κάθε εκλογές.

Αν αθροίσει κάνεις τα ποσοστά αυτά, θα βρει πως είναι σταθερά περίπου ένα 15% - 20%, άλλοτε 5 πάνω 5 κάτω, του εκλογικού σώματος.

Άλλοτε λέγονται ΕΠΕΝ, ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ, ΑΝΤΑΡΣΥΕΣ, ΧΑ, μ-λ διάφορα, Σώρρες διάφοροι, δεξιά ή αριστερά ή στο κέντρο, Μέρες 2.99 και Νύχτες αμέτρητες. Αν σε αυτά αθροίσει κάποιος και το ποσοστό του ΚΚΕ, το οποίο δεν είναι ακριβώς κόμμα αλλά μοναστικό τάγμα, κάτι σαν τους Βενεδικτίνους ή, κατ' άλλους, τις Ουρσουλίνες, μαζί με τις αιρέσεις του, είναι ο αριθμός αυτός μια φυσική μεταπολιτευτική σταθερά.

Εκεί που τα παραδοσιακά τάγματα εξασθένησαν, στα πιο κοσμικά κράτη, το ποσοστό αυτό αθροίστηκε στα υπόλοιπα απρόσμενα ή τυχοδιωκτικά σχήματα ή σε νέα τάγματα (όχι τυχαία το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν Μαρί θέριεψε στα λαϊκά προάστια του Παρισιού,  το πρώην "κόκκινο στεφάνι", μαζί με την εξαφάνιση των Καρμελιτών μοναχών του ΚΚΓ).

Οι ψηφοφόροι αυτοί, που κατά βάση είναι μεταφυσικής ευαισθησίας, έχουν ανάγκη μια πίστη κι έναν δαίμονα, πότε βρίσκουν μια κομματική έκφραση πειθαρχημένη, πιο οργανωμένη γύρω από μια αντίστοιχη ιδεολογία, άλλοτε πιο επιθετική κι άλλοτε πιο άκακη ή διαχειρίσιμη. 

Κι όταν αυτή εκλείπει πριν φανερωθεί άλλη, καταφεύγουν στα γραφικά της υποκατάστατα όλων των ειδών που η ανθρώπινη φαντασία μπορεί να παράξει. Σαν τους πίνακες του Ιερώνυμου Μπος.

Πότε αυξάνεται λίγο το ποσοστό αυτό, πότε μειώνεται, ανάλογα πόσο ισχυρή συναισθηματική έλξη ασκούν οι ηγέτες των σοβαρών κομμάτων πάνω τους, με κάποια συναισθηματικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους.

Είναι το ποσοστό αυτό η ελληνική αλλά μάλλον κι η παγκόσμια σταθερά των μεταφυσικών, των ανασφαλών, των ζηλωτών, των αγίων και των δαιμονισμένων, που αναζητούν διαχρονικά προφήτες.

Μην το συγκρίνετε με κανένα άλλο ποσοστό σχετικά ορθολογικών μικρών ή μεγάλων κομμάτων. Είναι άτοπο. Κάνετε σοβαρό μεθοδολογικό λάθος. Συγκρίνετε ανόμοια υλικά, άλλο ανθρωπολογικό είδος, χρησιμοποιώντας την ίδια μονάδα μέτρησης και τα ίδια σταθμά.

Μόνο με τον εαυτό της και τις εκάστοτε δικές της μεταλλάξεις στον χρόνο και το οικοσύστημα μπορεί να συγκριθεί αυτή η μερίδα Homo όχι-και-τόσο Sapiens.

Κι ας το πάρουμε απόφαση και ας το διαχειριστούμε: ζουν από καταβολής του είδους και θα συνεχίσουν να ζουν, όπως έκαναν πάντα, ανάμεσά μας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος







Wednesday, May 29, 2019

Οι ανύπαρκτες έδρες


Share/Bookmark
Όταν ανακοινώθηκαν οι πρώτοι αξιολογότατοι υποψήφιοι της ΝΔ, 21 Φεβρουαρίου, είχα γράψει το ακόλουθο σχόλιο, με πολλή μελαγχολία γι' αυτά τα παιδιά. Η μελαγχολία μου γίνεται εντονότερη τρεις μήνες μετά, διότι επαληθεύτηκε επακριβώς, και ενδιάμεσα στον κατάλογο προστέθηκαν εξίσου αξιόλογοι και πιο ώριμοι άνθρωποι, ικανοί και κατάλληλοι για τη δουλειά, που το πάλεψαν τίμια και σοβαρά.

Δεν εξελέγη κανείς τους.

Το ίδιο συνέβη και στα άλλα κόμματα πάνω κάτω.Το ίδιο θα συμβεί και στις εθνικές εκλογές.

Απολύτως φυσικό και μαθηματικά προβλέψιμο. Δεν φταίει ο "λαός" έτσι γενικά, στον οποίο τα ρίχνουμε όλα για να μη διορθώσουμε τίποτα.

Ο σταυρός προτίμησης σε κομματικές λίστες σε τεράστιες περιφέρειες είναι το ΚΥΡΙΟ μέσο υποβάθμισης, διαφθοράς και εξάρτησης του πολιτικού προσωπικού και ελέγχου του από την Ελληνική ολιγαρχία, τα ΜΜΕ, διάφορες οργανώσεις με επιρροή (εκκλησίες, δίκτυα, ομάδες). Από 1000 σόγια. Όχι φυσικά μόνο στη ΝΔ. Είναι καθολικό. Είναι απλώς μαθηματικά αδύνατο να εκλεγεί οποιοσδήποτε άλλος. Σε όποιο κόμμα, αν δεν είναι τηλεπερσόνα ή διασημότητα κάποιου είδους.  Όταν δεν έχεις άποψη και γνώσεις, απλώς κάνεις αυτό που σου υπαγορεύουν, ρίχνεις μια ψήφο όπου σου πουν και δεν έχεις καμία δυνατότητα επιρροής στις αποφάσεις

Η υποβάθμιση της ποιότητας των Ελλήνων ευρωβουλευτών και του έργου τους με την εισαγωγή του σταυρού ήταν το πιο τρανταχτό παράδειγμα με την αλλαγή του συστήματος. Σκεφτείτε μόνο πόσοι ήταν οι αξιόλογοι Έλληνες βουλευτές στην προηγούμενη ευρωβουλή, καθένας στον χώρο του, και το έργο τους. Και συγκρίνετε με την απερχόμενη και τη νέα.

Σε καλή μεριά!
__________________



.
(21 Φεβρουαρίου 2019)

Η Ελληνική εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι 21 βουλευτές. Οι οποίοι εκλέγονται, μετά την μέγιστη προώθηση της μετριότητας και της διαπλοκής με την αλλαγή του εκλογικού νόμου από την κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, με εκλογή με ΣΤΑΥΡΟ στην ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ!

Που σημαίνει ότι, αν δεν είσαι διάσημος και αναγνωρίσιμος με κάποιον τρόπο, (λεφτά και σπόνσορες, στήριξη ΜΜΕ, δημόσια περσόνα ή οικογενειακό όνομα) δεν έχεις πιθανότητα να εκλεγείς αν στο ίδιο ψηφοδέλτιο συνυπάρχουν άτομα που έχουν αυτές τις ιδιότητες.

Νομός της στατιστικής. Όταν η περιφέρεια είναι όλη η Ελλάδα, το 90% των ψηφοφόρων δεν θα σε ξέρουν όταν βάζουν τον σταυρό τους, αν δεν ανήκεις σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες.

Κάποιοι θα σε στηρίξουν. Αλλά το 90% θα ψάξει κάποιον που ήδη έχει ακούσει.

Η ΝΔ θα εκλέξει στην καλύτερη περίπτωση 6-7 βουλευτές. Ανακοίνωσε 15 + τον Μεϊμαράκη. Ανάμεσά τους 10 τουλάχιστον πολύ αξιόλογοι άνθρωποι με κατάρτιση κατάλληλη. Και μια κοπέλα Παναγιωταρέα, δεν ξέρω αν έχει κάποια συγγένεια με τη γνωστή υπερφίαλη κακόγουστη δημοσιογράφο.

Θα θεωρούσα πολύ μεγάλη επιτυχία αν τουλάχιστον 3 από αυτούς τους 10 ικανούς και πολύ αξιόλογους μπορούσαν να εκλεγούν.

Μαθηματικά τώρα. Απομένουν να ανακοινωθούν άλλοι μέχρι 42 κατ ανώτατο ανά κόμμα, δηλαδή μέχρι άλλοι 22 αν δεν κάνω λάθος, συν τον Μεϊμαράκη, που θα εκλεγεί πιθανότατα. Πιθανόν κι αυτή η Παναγιωταρέα λόγω ονόματος προηγείται. Άρα μένουν 4-5 εκλόγιμες θέσεις. Αν λοιπόν η ΝΔ ανακοινώσει κάμποσους ονοματούχους από τις πολιτικές οικογένειες ή 10 άσχετες διασημότητες, οι πιθανότητες να εκλεγούν αυτοί οι 3 τουλάχιστον αξιόλογοι άνθρωποι, που παρουσίασαν από τους 10 καλούς, είναι ίσες με μηδέν.

Οπότε δεν θα ψήφιζα ΝΔ και θα λυπηθώ πολύ γι' αυτούς τους ικανούς ανθρώπους στο ψηφοδέλτιο της, που δαπάνησαν την προσπάθειά τους για να εκλεγούν κάποιοι πολύ λιγότερο ικανοί.

Αν η ΝΔ επιλέξει τους υπόλοιπους, μέχρι τους 42, με εξίσου άγνωστα ονόματα με αντίστοιχα ή καλύτερα προσόντα, θα τους ψήφιζα. Αν όχι, λυπάμαι, δεν θα συνεργαστώ στην ενδογαμία του συστήματος. Να στείλουν πρώτο κομματικομιντιακής ποιότητας πράγμα στο ΕΛΚ, που ανήκουν.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Sunday, May 26, 2019

Η Ευρώπη νίκησε!


Share/Bookmark
Οι Ευρωπαίοι πολίτες διαισθάνθηκαν το πρόσωπο του τέρατος, πίσω από τους κάθε λογής "αγανακτισμένους". Και τον κίνδυνο γι' αυτό που εξασφάλισε τη μακρότερη περίοδο ειρήνης κι ευημερίας στην ήπειρο: το κοινό Ευρωπαϊκό μας σπίτι. Η συμμετοχή ανέβηκε στο 51%.

Μεγάλη η νίκη για τους Ευρωπαίους φιλελεύθερους, το ALDE, που ξεπερνά τις 100 έδρες και γίνεται ρυθμιστής των εξελίξεων. Όπως και για τους Ευρωπαίους Πράσινους, που ανεβάζουν σημαντικά τα ποσοστά τους.

Ο αριστεροδεξιός εθνικοσοσιαλισμός  (ναι, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ό,τι γιλέκο και να φορά, φαιό ή κιτρινο!)   δεν κινήθηκε μακριά από το κρίσιμο 30%. 

Ηττήθηκε. Αυτό το ποσοστό όμως παραμένει ακόμη υψηλό κι επικίνδυνο.

Για πρώτη φορά εδώ και καιρό ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ιταλία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο φαίνεται πως επίσης αντίρροπες δυνάμεις στον λαϊκισμό αφυπνίζονται. Οι liberals σχεδόν ισοφαρίζουν τους εργατικούς.

Στην Ιταλία γεννήθηκε ο φασισμός, μην το ξεχνάμε αυτό, πριν έναν αιώνα (ο αληθινός, όχι αυτός που χρησιμοποιείται σήμερα, υφαρπαγμένος όρος, σαν προσβολή από τους ίδιους τους φασίστες κατά των αντιπάλων τους). Ο Μουσολίνι σοσιαλιστής ξεκίνησε, κατά της πλουτοκρατίας, των ελίτ και των "παρηκμασμένων" δημοκρατιών και των θεσμών τους, για και με το πόπολο και τον απλό λαό. Με τον ίδιο λόγο με τον τωρινό του Μελανσόν, του Σαλβίνι, του Ορμπάν, της Λεπέν. Γοήτευσε σταδιακά τους υπερσυντηρητικούς της φεουδαρχίας αλλά και μέρος της προοδευτικής ιντελιγκέντσιας της εποχής. Κατόπιν βρέθηκε ο αναγκαίος αποδιοπομπαίος τράγος, η πηγή όλων των δεινών, τότε οι Εβραίοι, σήμερα οι όποιοι "άλλοι". Και οι αναγκαίοι εχθροί.

Το αυγό του φιδιού γεννήθηκε αριστερά κι εκκολάφθηκε δεξιά. Γνωστή κι αναπόφευκτη πορεία. Οι πεντάστεροι κι οι μελανσόνοι απορροφήθηκαν από τους Σαλβίνιδες και τις Λεπέν.

Ανακούφιση, όχι εφησυχασμός!

Όσο για τα Ελληνικά, τείνει να επανέλθει περίπου στον Ευρωπαϊκό μέσον όρο, αν αθροίσει κανείς ναζιστές, Βελόπουλους, Βαρουφάκηδες κι άλλους παρόμοιους και τον μισό ΣΥΡΙΖΑ.

Το άλλο μισό είναι η ώρα να τον εγκαταλείψει. Θα εξαρτηθεί από την επιτυχή κομματογένεση στο φιλελεύθερο προοδευτικό κέντρο και τη μετάλλαξη του ΚΙΝΑΛ σε σοβαρό κεντροαριστερό πόλο.

Όπως και από την μετριοπάθεια και σεμνότητα του νικητή, Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματός του, ώστε να απεγκλωβιστούν κι οι ψηφοφόροι αυτοί. Αφενός με την αυτοσυγκράτηση προς τα αριστερά, δεν ταπεινώνεις τους ηττημένους, τους καλείς να σε ακολουθήσουν

Αφετέρου, με την απονομιμοποίηση (κυριολεκτικά) της ακροδεξιάς. Είναι στα χέρια του η απαλλαγή της Ελλάδας από το καρκίνωμα αυτό.

Και τις πρώτες ουσιαστικές βαθιές μεταρρυθμίσεις του στο πολιτικό σύστημα: Σύνταγμα, εκλογικός νόμος, διαχωρισμός εξουσιών, εκτελεστικής, δικαστικής, νομοθετικής , ανεξάρτητες αρχές, πρωτοπορία στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Είμαι ταυτόχρονα χαρούμενος, ανακουφισμένος και ανήσυχος.

Κατά τα άλλα, αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει τώρα! Δεν μπορεί, δεν πρέπει να σταθεί ούτε λεπτό παραπάνω.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος




Friday, May 24, 2019

Τα άμορφα κόμματα άμορφα καίγονται


Share/Bookmark
Τι μας (ξανα)διδάσκει η οικτρή κατάληξη (διάλυση και μετάλλαξη) των Tories, ενός κόμματος με ιστορία αιώνων και σημαντική προσφορά στη χώρα του (όπως και λάθη);

Ένα κόμμα, οποιασδήποτε δημοκρατικής ιδεολογικής τάσης, σε κρίσιμα θέματα που αφορούν το μέλλον του έθνους και υφίστανται διαφορετικές κρίσιμες προοπτικές στην κοινωνία (και στους ψηφοφόρους του) δεν μπορεί να είναι αμφίρροπο. Ούτε να ποντάρει στην ανάληψη της ευθύνης (και του κόστους) από τους αντιπάλους του, ψηφοθηρώντας. .

Δεν σηκώνει "ναι μεν αλλά" ή "αυτό τε κι εκείνο", επιδιώκοντας να μείνει πρόσκαιρα ενωμένο. Ούτε να πετάει την μπάλα στον λαό. Έτσι απλώς τη χάνει την μπάλα.

Οφείλει να παίρνει σαφή, ξεκάθαρη θέση, την οποία θέση και να τη στηρίζει με όλα τα μέσα και κάθε κόστος. Να ξεκαθαρίζει τα εσωτερικά του με δική του πρωτοβουλία. Αλλιώς θα τα ξεκαθαρίσει η κάλπη και η ιστορία. Κάποιους (πρόσκαιρα πιθανόν) θα χάσει, κάποιους άλλους θα κερδίσει. Όταν η μία ή η άλλη άποψη επικρατήσει. Πρέπει με συνέχεια και συνέπεια να προσπαθήσει χωρίς κανένα δισταγμό να πείσει τους ψηφοφόρους του για το ορθό της μιας, σαφούς και ξεκάθαρης πρότασης του.

Κάποιοι θα πειστούν, κάποιοι όχι. Αλλά αυτό είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΗΓΕΣΙΑ. Ακόμη κι αν του κοστίσει πρόσκαιρα έδρες και εξουσία. Θα την ξαναβρεί στο μέλλον.

Σε κρίσιμα θέματα δεν σηκώνει "ναι μεν αλλά", όταν οι δύο προοπτικές είναι αντιφατικές κι ασυμβίβαστες. Δεν μπορεί να μείνει τεχνηέντως ενωμένο, σαν πρόφαση για να κρατήσει λίγο ακόμη την εξουσία. Δεν θα αφορά τους πολίτες πια.

Το ποτάμι θα πάρει άλλο δρόμο. Το νερό δεν σταματά. Κι η χώρα θα το πληρώσει ακριβά.

Όσο για το ίδιο το κόμμα, θα ακολουθήσει τη μοίρα του. Αργά ή γρήγορα θα ταυτιστεί με τη μία ή άλλη εναλλακτική. Όμως τότε θα είναι πιθανότατα πια πολύ αργά για το ίδιο. Ο χώρος θα έχει καλυφθεί από άλλους.

Κι ενίοτε θα είναι πολύ αργά για τη χώρα. Η ζημιά θα έχει γίνει. 

.
Υ.Γ. ισχύει και για τους Εργατικούς του Κόρμπιν αυτό, φυσικά. Όπως και για τους εν Ελλάδι σχηματισμούς, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Το ζήσαμε. Το μάθαμε;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, May 18, 2019

Είμαστε σε πόλεμο


Share/Bookmark
H υπόθεση του ακροδεξιού αντικαγκελάριου της Αυστρίας  Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε είναι το Ευρωπαϊκό αντίστοιχο της Ρωσικής παρέμβασης στις εκλογές στις ΗΠΑ.

Ήδη γνωρίζαμε τις προτιμήσεις του Ευρωπαϊκού εθνολαϊκισμού, ανοιχτά. Από τον Φάραντζ, τη Λεπέν, τον Τσίπρα, τον Ορμπάν, τον Σαλβίνι, και υποπτευόμαστε τις υπόγειες συναλλαγές τους με τον Πούτιν και την περί αυτόν ρωσική ολιγαρχία και τις κρατικές Υπηρεσίες της Ρωσίας. Που χρησιμοποιεί soft power και τους μηχανισμούς της ανοιχτής δυτικής Δημοκρατίας για να την αποσταθεροποιήσει.

Την τέχνη την ξέρει καλά. Από την εποχή της ΕΣΣΔ. Κόμματα μαριονέτες στη Δύση, έλεγχος ΜΜΕ από συνδεδεμένα πρόσωπα ή εταιρείες, μια ιδεολογία, άλλοτε ο κομμουνισμός, τώρα διάφορες άλλες αναχρονιστικές ουτοπίες φόβου, με κύριο στοιχείο την αμφισβήτηση των δημοκρατικών ηγεσιών (που τις αποκαλούν υποτιμητικά "ελίτ", όπως ακριβώς ο παλιός φασισμός και ο κομμουνισμός). Πότε με ακροδεξιό και πότε με ακροαριστερό περιτύλιγμα, για να πουλιέται εύκολα στις πιο δυσαρεστημένες τάξεις.

Σήμερα χρησιμοποιεί επίσης αριστοτεχνικά την ελευθερία του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων για να προωθήσει την αποσταθεροποίηση των Δυτικών Δημοκρατιών, των ΗΠΑ και κυρίως της ΕΕ, που είναι το άμεσο σύνορό του. Και του ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ επιχείρησε να το υπονομεύσει σχεδόν ανοιχτά, αμφισβητώντας το άρθρο-θεμέλιο της άμεσης αμοιβαίας συνδρομής των μελών σε επίθεση από τρίτους.

Οι Σκανδιναβοί και οι Βαλτικές χώρες το αισθάνθηκαν πρώτοι. Οι σκανδιναβικές χώρες η μια μετά την άλλη ενισχύουν τον στρατό τους σημαντικά. Η προσέγγιση του Πούτιν με την Τουρκία και οι περίφημοι S300 είναι ένα ακόμη βήμα.

Ο Πούτιν αναχρηματοδοτείται από τα ίδια τα χρήματα των κρατών της Δύσης και εταιρειών της, γιατί τα δικά του οικονομικά είναι πολύ πιο περιορισμένα. Ο Στράχε τους υποσχέθηκε σε αντάλλαγμα κρατικά συμβόλαια.

Ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί για να ανεβάσει την τιμή του πετρελαίου και αερίου. Από τη μια , περιορίζοντας την προσφορά (κυρώσεις στο Ιράν, η περίεργη υπόθεση Σαουδικής Αραβίας με τον αποκλεισμό του αδελφού Κατάρ, του μεγαλύτερου παραγωγού φυσικού αερίου) και από την άλλη, κρατώντας ψηλά τη ζήτηση (απόσυρση από τη συμφωνία για το κλίμα και πόλεμος στις ΑΠΕ και την απεξάρτηση από το πετρέλαιο και αέριο με κάθε μέσο και στην ίδια του τη χώρα, δασμοί στη εισαγωγή φθηνών φωτοβολταϊκών από την Κίνα, στο αλουμίνιο κλπ).

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αυτού του τύπου δεν έχουν όμως ανταγωνιστική οικονομία πέρα από πρώτες ύλες. Το αδύνατο σημείο τους, όπως και της ΕΣΣΔ. Οπότε χρειάζονται λεφτά .

Όταν κατορθώνει ο Πούτιν να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αδυναμίας αντίδρασης της Δύσης, με διαίρεση ή εκλογή αδύναμων ή ελεγχόμενων προσώπων, χρησιμοποιεί και hard power αδίστακτα, όπως στην Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Συρία.

Η ακραία σκληρότητα του Άσαντ έναντι του Συριακού πληθυσμού, με αντάλλαγμα την επιβίωση του ίδιου και του καθεστώτος του με την παρέμβαση του Ρωσικού στρατού, υπήρξε μεγαλύτερη και συστηματικότερη από αυτή που άσκησε και ο ISIS ακόμη. Μοιάζει σαν συνειδητή επιλογή για να δημιουργήσει το προσφυγικό κύμα που πυροδότησε εξελίξεις στην Ευρώπη και ισχυροποίησε αδελφά του Πούτιν κόμματα, ενώ ενίσχυσε την αστάθεια και τη διαίρεση. Το ίδιο συνέβη με το Brexit.

Είναι μια αδίστακτη γεωπολιτική, με χαρακτηριστικά του 18ου και 19ου αιώνα. Για την ανασύσταση της Ρωσικής αυτοκρατορίας και των πολιτικών και οικονομικών δομών που αντιστοιχούν σε εκείνη την εποχή.

Το τρομοκρατικό ισλαμιστικό φαινόμενο, τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα αριστερά αντιευρωπαϊκά κόμματα και αντίστοιχες τρομοκρατικές δράσεις δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, τουλάχιστον στην έκταση που πήραν, χωρίς αυτήν τη στήριξη και τις διασυνδέσεις.

Τώρα, με την αυστριακή υπόθεση, για πρώτη φορά δημοσιεύονται απτές αποδείξεις σε ανώτατο επίπεδο. Η συναλλαγή του Στράχε με εντεταλμένους του Πούτιν το 2017 καταγράφηκε. Λίγο αργότερα, το 2018 με τις εκλογές, ζήτησε την άρση των κυρώσεων στη Ρωσία. Όπως και ο Σαλβίνι. Σίγουρα οι Ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας και αυτές των ΗΠΑ έχουν κι άλλες.

Για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει στην Ευρώπη και στη Δύση, οι Δυτικές Δημοκρατίες βρίσκονται ήδη σε πόλεμο. Με πρώτη απειλούμενη την Ευρώπη.

Είναι ώρα να γίνει σαφές αυτό στον πληθυσμό. Δεν αρκεί η οικονομική υπεροχή στις συνθήκες αυτές. Η Δύση, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρωτίστως, αλλά και οι άλλες Δημοκρατίες της, βρίσκονται σε πόλεμο. Έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Αναζητείται Τσώρτσιλ και Ρούσβελτ.

Οι Αυστριακοί πολίτες φαίνεται ότι ξυπνούν και βγαίνουν στους δρόμους. Η κυβέρνηση πέφτει. Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει. Χρειάζεται άμυνα, Ένωση, στρατό, εξωτερική πολιτική, Υπηρεσίες Ασφαλείας.

Τώρα! Χτες!


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Wednesday, May 15, 2019

Έμφυλη βία, "ανδροκτονία" ή κοινό έγκλημα;


Share/Bookmark
Μια κοπέλα 25 χρόνων έσπρωξε έναν άνδρα ηλικιωμένο από την πόρτα του λεωφορείου, με αποτέλεσμα αυτός να σκοτωθεί, γιατί της έκανε παρατήρηση "να μιλά ευγενέστερα", σε ένα λεωφορείο στο Λας Βέγκας.

Αν αυτό είχε συμβεί ανάποδα, αν ήταν ένας νεαρός που έσπρωχνε μια γυναίκα ακριβώς για τον ίδιο λόγο, μερικοί, όχι λίγοι δυστυχώς, θα το αποκαλούσαν έμφυλη βία αυτομάτως και "γυναικοκτονία". Πολιτικό θέμα!


Όμως αν το θύμα είναι άνδρας και πιο αδύναμος από γυναίκα και μάλιστα ισχυρότερη, τότε είναι απλώς ένα κοινό έγκλημα, ούτε ανδροκτονία, ούτε έμφυλη βία, ούτε τίποτε.

Να θυμίσουμε ότι τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με όσες στατιστικές υπάρχουν στην Ισπανία για παράδειγμα, είναι περίπου κατά 70 % γυναικείου φύλου . Δηλαδή υπάρχουν 30 % άνδρες. Πιθανόν συνομήλικοι, πιθανόν πιο ηλικιωμένοι, μπορεί πιο αδύναμοι, άλλοι σε ομόφυλα ζευγάρια. Ενδεχόμενα περισσότεροι, διότι αυτό είναι πιο μεγάλο στίγμα αν δηλωθεί για τον άνδρα, για την εικόνα του. Δεν υπάρχουν δομές και η νομοθεσία προβλέπει τη "ματσιστική", όχι τη "φεμιτσιστική" βία ως ιδιαίτερο έγκλημα. Και θα δικάζονταν από τα ίδια δικαστήρια. Δηλαδή το παράλογο, ένας άνδρας που έχει πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας να εμφανίζεται ως θύμα και κατήγορος σε δικαστήριο που ασχολείται ονομαστικά με τη λεγόμενη "ματσιστική" βία! Οπότε Η θύτης καταδικάζεται, αν καταδικαστεί, ως "βίαιη ματσίστρια" !

Αντιθέτως, το 60-70% των θυμάτων βίας στον δρόμο, εκτός ενδοοικογενειακής, είναι άνδρες.

Λοιπόν, αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η προφανής παράνοια του "πολιτικώς ορθού" που τροφοδοτεί τον ακροδεξιό μεσαίωνα και τρέφεται από αυτόν. Διότι ο απλός άνθρωπος το βλέπει και η γλώσσα δεν μπορεί να το πει και η κανονική πολιτική να το εκφράσει λόγω νεοπουριτανισμού.

Είναι ότι χάσανε οι λέξεις την αντιστοιχία τους με την πραγματικότητα. Από εκεί στον Τραμπ και στο VOX, ένα βήμα δρόμος. Πιάνονται από κάτι πασιφανές, που οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν λόγω "πολιτικώς ορθού", για να χτίσουν τη δική τους αξιοπιστία και πάνω σε αυτήν μια ιδεολογία μίσους, που αναστηλώνει τον 17ο αιώνα, αν όχι τον 11ο αιώνα.

Λοιπόν 

Η βία είναι βία. 

Το έγκλημα είναι έγκλημα. 

Από όποιον και με όποιον τρόπο κι αν ασκείται και όποιο και να είναι το θύμα.

Και δυνητικά θύματα είναι όλοι, όπως και δυνητικοί θύτες. Ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας, φυλής, χρώματος.

Μπορεί να ασκηθεί από τον ισχυρότερο στον πιο ανίσχυρο σωματικά, ασθενείς, ηλικιωμένους, παιδιά, γυναίκες, με αυτή τη σειρά, μπορεί και από πιο ανίσχυρο στον ισχυρότερο, σε μια στιγμή που δεν έχει άμυνες, με κάποιον τρόπο ή κάποιο μέσο.

Και η πρόληψη, η αναζήτηση, η τιμωρία του δράστη, η στήριξη των θυμάτων, ψυχολογική, οικονομική, με κατάλληλες δομές, η απενοχοποίηση της καταγγελίας, πρέπει να είναι η ίδια.

Η απελευθέρωση των φύλων από τα στερεότυπα περνάει από την κατάργηση των στερεοτύπων του ισχυρού και ασθενούς φύλου, που απλώς διαιωνίζουν την εσωτερική και εξωτερική καταπίεση και των δύο φύλων.

Και, κυρίως, από την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων που δημιουργούν διαφορές στις ευκαιρίες. Ούτε από ποσοστώσεις ούτε από διακριτή αντιμετώπιση.

Αλλά από παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς για όλους, ολοήμερο σχολείο για όλους 8-5, ίση υποχρεωτική διαδοχική γονική άδεια και στους δύο γονείς και οτιδήποτε άλλο δημιουργεί ίσες ευκαιρίες ανεξάρτητα από το φύλο.

Όπως επίσης και η αντιμετώπιση της βίας είναι μια καίρια πολιτική για όλους.

Πρόληψη, διαπαιδαγώγηση, παιδεία ευγένειας, αστυνόμευση, υποστηρικτικές δομές για τα θύματα, απενοχοποίηση της καταγγελίας από άνδρες και γυναίκες, με έμφαση στη στήριξη των παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών κατά προτεραιότητα, αυτοί είναι εκ θέσεως οι πιο αδύναμοι.



Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Σχετικός σύνδεσμος: 

Wednesday, May 8, 2019

Η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού


Share/Bookmark
Σήμερα μου ήρθε το χαρτί που με ενημερώνει για το εκλογικό μου τμήμα στις Δημοτικές και Ευρωπαϊκές εκλογές στην Ισπανία, όπου ψηφίζω ως πολίτης κράτους μέλους της ΕΕ με μόνιμη κατοικία εδώ.

Με την ευκαιρία, μια ανακεφαλαίωση με τις απόψεις μου για την ψήφο των Ελλήνων κατοίκων εξωτερικού. Κατά τη γνώμη μου, ένα τόσο σοβαρό και περίπλοκο θέμα δικαιωμάτων και δημοκρατίας δεν προσφέρεται για εύκολη απλουστευτική συνθηματολογία και ευκαιριακές μικροκομματικές προσεγγίσεις.

1. Όσον αφορά τις Ευρωεκλογές και τις Δημοτικές εκλογές, οι Έλληνες μόνιμοι κάτοικοι εντός της ΕΕ  ορθά δεν δικαιούνται, όπως προβλέπει ο νόμος, ούτε ψήφο εξ αποστάσεως ούτε καν από κοντά, εάν δεν έχουν τη μόνιμη κατοικία τους στη χώρα. Αλλιώς θα δικαιούνταν δύο ψήφους, έναντι των υπολοίπων που έχουν μια. Ψηφίζουν για τους αντιπροσώπους τους στο ΕΚ εκεί όπου κατοικούν. Θα αντιπαραθέσει κάποιος ότι ίσως για τις δημοτικές θα έπρεπε, εφόσον έχουν περιουσία και δευτερεύουσα κατοικία στον Δήμο. Είναι λάθος. Κατά την ίδια λογική θα έπρεπε να έχουν 2 -3 ψήφους αν έχουν κατοικία στη Θεσσαλονίκη, εξοχικό στην Κέρκυρα και δεύτερο πατρικό στο Ηράκλειο.

2. Για τις Εθνικές εκλογές θα έπρεπε να υφίσταται δυνατότητα καθολικής επιστολικής ψήφου για όλους όσοι δεν διαθέτουν δεύτερη ιθαγένεια, διότι η ζωή και τα συμφέροντά τους εξαρτώνται αποκλειστικά από την πολιτική και την κατάσταση του Ελληνικού κράτους και τα δικαιώματα που τους εξασφαλίζει διεθνώς, τις υπηρεσίες που τους παρέχει και τις πολιτικές, φορολογικές, νομικές σχέσεις του με τη χώρα διαμονής τους.

3. Όσοι επιθυμούν να ψηφίσουν στην Ελλάδα στις Εθνικές εκλογές αλλά διαθέτουν δεύτερη ιθαγένεια, θα πρέπει να αποδείξουν ότι έχουν κάποια οργανική σχέση με το Ελληνικό κράτος, είτε διότι έχουν περιουσία και συμφέροντα σε αυτό είτε διότι διαμένουν σε αυτό τουλάχιστον για δύο χρόνια την τελευταία πενταετία, και να μετακινηθούν στη χώρα και στο δημοτολόγιο που είναι εγγεγραμμένοι για να ασκήσουν το δικαίωμά τους.

4. Ιδιαίτερο πρόβλημα για τις Εθνικές εκλογές υπάρχει με όσους διαθέτουν δύο ιθαγένειες χωρών εντός της ΕΕ. Το οποίο πρέπει να ρυθμιστεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με περαιτέρω πολιτική ολοκλήρωση. Εάν  όσοι έχουν διπλή Ευρωπαϊκή ιθαγένεια έχουν δικαίωμα ψήφου, έστω και δια προσωπικής παρουσίας σε δύο κράτη μέλη, τότε έχουν δύο ψήφους για την εκλογή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που αποτελείται από τους αρχηγούς των κυβερνήσεων και τους Υπουργούς, που λαμβάνει μαζί με το κοινοβούλιο τις αποφάσεις στην Ένωση. Πράγμα όχι και τόσο δημοκρατικό. Αν δε αυτό γίνεται και απλά δι' αλληλογραφίας, είναι ακόμη μεγαλύτερο το πρόβλημα.

Αυτό το ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Είτε με τον περιορισμό του ρόλου του Συμβουλίου και τη σαφή ομοσπονδιοποίηση, Κομισιόν, κοινοβούλιο, πρόεδρος απευθείας εκλεγμένοι, πράγμα μακροχρόνιο και δύσκολο αλλά ορθό, είτε με την αναγνώριση δικαιώματος μιας ψήφου σε κάθε Ευρωπαίο πολίτη στο κράτος μέλος που κατοικεί και μόνον, σε όλες τις εκλογές, εφόσον έχει κάποια ευρωπαϊκή Ιθαγένεια. Οπότε θα ισχύει ό,τι και για τις Ευρωεκλογές. Ένας πολίτης, μια ψήφος στο κράτος κυρίας κατοικίας του.

5. Φυσικά, όπως είπα στην αρχή, όσοι έχουν μόνον μια ιθαγένεια και είναι μόνον πολίτες του Ελληνικού κράτους, (εντός ΕΕ μέχρι να υπάρξει Ευρωπαϊκή ενιαία ρύθμιση, όπως προαναφέρθηκε, ή εκτός ΕΕ για πάντα) πρέπει στις Εθνικές εκλογές να δικαιούνται να ψηφίσουν επιστολικά χωρίς άλλες προϋποθέσεις, αφού εγγραφούν σε μια περιφέρεια κατοίκων εξωτερικού, στην οποία θα αντιστοιχούν τόσες έδρες όσοι και οι εγγεγραμμένοι. Και η εγγραφή θα πρέπει να ανανεώνεται κάθε τετραετία, ώστε να αποφεύγεται η αναντιστοιχία εδρών από μετοικήσεις ή επιστροφές ή απόκτηση δεύτερης ιθαγένειας.

Έτσι λύνεται και το πρόβλημα επιρροής στις αποφάσεις για την πορεία του Ελληνικού κράτους ανθρώπων που δεν έχουν κάποια οργανική σχέση με αυτό, που έχουν και άλλη ιθαγένεια, που δικαιούνται όμως να αποκτήσουν οργανική σχέση, εφόσον το επιθυμούν. Τόσο την Ιθαγένεια, άμεσα, όσο και το δικαίωμα ψήφου, εφόσον συνδεθούν οργανικά και κατοικήσουν κάποιο διάστημα σε αυτό. Οπότε το να μετακινηθούν για να ψηφίσουν είναι μέρος και απόδειξη αυτής της οργανικής τους σύνδεσης παρά το γεγονός ότι έχουν και δεύτερη ιθαγένεια και επομένως και συμφέροντα σε άλλο κράτος, στο οποίο έχουν δικαίωμα ψήφου.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 



Friday, March 15, 2019

Οι σιωπηλοί συνένοχοι


Share/Bookmark
Παρακαλώ πολύ όσους αισθάνονται την παραμικρή διαφορά μέσα τους για τα θύματα του φυλετικού και θρησκευτικού μίσους στη Νέα Ζηλανδία, στη Νορβηγία, με αυτά στο Παρίσι, στη Γερμανία, στη Βαρκελώνη, στο Λονδίνο... οπουδήποτε, και την παραμικρή συμπάθεια για τα κτήνη που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα,

πέρα από πλήρη και απόλυτη αλληλεγγύη για τα θύματα και τους οικείους τους και από πλήρη και απόλυτη απέχθεια για τους θύτες και την ιδεολογία τους, την ψυχοπαθολογία του μίσους τους όπως κι αν εκφράζεται, ό,τι κι αν χρησιμοποιεί ως δικαιολογία,

όσους αισθάνονται την παραμικρή διαφορά εντός τους για τα 11 εκατομμύρια θύματα του Χίτλερ και για τα 9-10 του Στάλιν, την παραμικρή, ελάχιστη συμπάθεια για τους θύτες πέρα από απόλυτη και πλήρη καταδίκη και απέχθεια στα κτήνη, την ιδεολογία και τα κίνητρά τους

όσους σιωπούν στα μεν ή στα δε,

να μου αδειάσουν αυτοβούλως τη γωνιά, έστω την ψηφιακή. Δεν θέλω να κάνω την προσπάθεια ούτε να τους φτύσω. Με κουράζουν.

Δεν τους θέλω μήτε στην πραγματική μήτε στην ψηφιακή ζωή μου.

Στο κάτω κάτω, ένα βήμα παραπέρα θα μπορούσα να είμαι κι εγώ κι όσοι αγαπώ δικό τους θύμα. Των μεν ή των δε. Αδιάφορο και παντελώς ίδιο.

Είναι και είμαι, είμαστε, εντελώς απέναντι. Σε άλλα χαρακώματα, άλλες ζωές.

Οι σιωπηλοί συνένοχοι, αυτοί που κρύβονται, πιο πολύ κι απ' τους θύτες, είναι η μάστιγα της ανθρωπότητας. Η ίδια μάστιγα που επέτρεψε τον θάνατο έξι εκατομμυρίων Εβραίων, κι άλλων τόσων Ουκρανών, κι άλλων εκατομμυρίων Σύριων, Ελλήνων, Αρμενίων, Αράβων, Κινέζων, Καμποτζιανών, συγχωριανών μας στον εμφύλιο.

Τους περιφρονώ. 

Ανήκουμε σε δύο κόσμους διαφορετικούς.

Δεν αξίζουν τίποτε, δεν αξίζουμε εμείς τίποτε για αυτούς, και δεν τους αξίζουμε εμείς στη ζωή μας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Tuesday, March 5, 2019

Βενεζουέλα, 2019


Share/Bookmark
"O θάνατος των άλλων είναι πιο σκληρός από τον δικό σου"

Ήμουν σήμερα το απόγευμα με έναν γείτονά μου Βενεζουελάνο. Γύρω στα 40, είναι ένα χρόνο και κάτι στη Βαρκελώνη. Εργάζεται για μια εταιρεία παραγωγής εκδηλώσεων εδώ και σε ένα μπαρ.

Στη χώρα του είχε τη δική του εταιρεία στο Μαρακάιμπο. Τουριστικό μέρος, Ευρωπαίοι τουρίστες, μεσοαστική οικογένεια σε καλή συνοικία. Πήγαινε καλά. Αγόρασε ένα σπίτι, σε ένα αστικό μέρος, στο οποίο πια μένει μόνο η μητέρα του. Αυτός εργάζεται εδώ, η αδελφή του σε ένα Ολλανδικό νησάκι κάπου στην Καραϊβική...

Η σύνταξη της μητέρας του επαρκεί για τα 3/4 του κιλού του τοπικού τυριού στη μαύρη αγορά. Στην κανονική οι ουρές είναι ατελείωτες ώρες όταν εμφανίζεται ένα προϊόν. Και πολλές φορές οι άνθρωποι λιποθυμούν περιμένοντας.

Έφυγε γιατί δεν γίνονταν να ζήσει πια. Οι τάξεις που ήταν φτωχότερες, τώρα κυριολεκτικά πεινούν. Η μητέρα του, αν δεν εργάζονταν τα δύο παιδιά στο εξωτερικό, θα ήταν ήδη νεκρή.

Το πιο δύσκολο είναι η εγκληματικότητα. "Πολλές φορές η επιλογή", μου έλεγε, "είναι να μαζέψω λεφτά να βρω φάρμακα, να πάω ως το φαρμακείο νωρίς, πριν εξαφανιστούν, ή να μην πάω, γιατί την ώρα εκείνη παραμονεύουν οι ληστές."

Και οι θάνατοι. Οι διαρκείς θάνατοι. Μέσα σε ένα μήνα, μόνο τον τελευταίο, έχασε 4 φίλους και γείτονες. Μια κοπέλα 32 ετών, από επιπλοκές διαβήτη. Δεν λάμβανε το κοινότατο φάρμακο γιατί δεν υπήρχε. Μια κυρία 40 ετών, γειτόνισσα, από μια γρίπη που κατέληξε στο νοσοκομείο σε πνευμονία και δεν υπήρχε κανένα κατάλληλο αντιβιοτικό να χορηγήσουν, μόνο ο,τι έβρισκαν κι έφερναν συγγενείς και φίλοι, η τρίτη μια κυρία 60 ετών που, από Αλτσχάιμερ επιπέδου 1 ελεγχόμενο, εξελίχθηκε σε πλήρη άνοια τάχιστα, μη αναστρέψιμη αφού σταμάτησε την αγωγή, ένας άλλος απεβίωσε από καρκίνο θεραπεύσιμο συνήθως, επειδή δεν υπήρχε καμία αγωγή...

Απλές ιστορίες της καθημερινότητας της κάποτε εύπορης μεσαίας τάξης. Οι φτωχότεροι απλώς πεθαίνουν λίγο λίγο.

"Είμαι από χριστιανική οικογένεια, αληθινά. Δεν μας αρέσει το μίσος. Νομίζω ότι δεν πρέπει να αισθάνομαι μίσος, θυμό. Όμως κάθε φορά που ακούω έναν θάνατο σαν αυτούς, νιώθω αυτό το άσχημο συναίσθημα,την οργή, να ξεχειλίζει μέσα μου για πρώτη φορά."

"Ξέρεις," μου είπε, "αυτό είναι το πιο σκληρό. Ο θάνατος των άλλων γύρω σου, είναι πιο σκληρός από τον δικό σου."

Τον ένιωσα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Εικόνα:
Edvard Munch, "Next to the death bed", 1895



Monday, February 18, 2019

Οδηγίες προς ψηφοφόρους


Share/Bookmark
Θα υπενθυμίζω πολλές φορές ένα πράγμα, μέχρι τις εκλογές.

Το να ψηφίζει κάνεις πάντα για να φύγει κάποιος, ή για μην έρθει κάποιος που "δεν τον πάμε", είναι ο δρόμος προς το χειρότερο.

Αναπόδραστος.

Η χαρά του παρελθοντολάγνου, είτε πρόκειται για τον εμφύλιο, είτε για τη μικρασιατική καταστροφή, τη χούντα, το ΠΑΣΟΚ, ή απλά και μόνο την τελευταία τετραετία. 

Όλα αυτά είναι ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Τετελεσμένα! Δεν αλλάζουν. Τα μελετάμε τα πιο παλιά. Κρίνουμε όμως μόνο τους ζωντανούς και ενεργούς πολιτικούς. Αυτοί μας αφορούν.

Το καίριο: 

Ψηφίζουμε για την επόμενη τετραετία. Όχι για την παρελθούσα!!!

Γι' αυτό ρωτάμε ανακριτικά και σε βάθος τι προτείνει ο καθένας, τι πρότζεκτ έχει για τη χώρα, για κάθε τομέα. Σε τι δεσμεύεται και με ποιους θα το υλοποιήσει.

Το παρελθόν του κάθε φορέα και κάθε υποψηφίου Πρωθυπουργού η αρχηγού, συμπληρώνει την κρίση μας. Αλλά για το αν μπορεί ή θέλει να εφαρμόσει αυτά που προτείνει, αφού τα εκθέσει. Αφού τα μάθουμε.

Για ποιες πολιτικές ακριβώς δεσμεύεται. Κόστος, όφελος, για τους πολίτες . Και για ποιους πολίτες περισσότερο. Και πώς θα το υλοποιήσει. Πού θα βρει χρήματα, πού θα κόψει. Πώς θα επιλεγεί για κάθε πράγμα αυτός που θα το κάνει. Αν δεν ξέρει ήδη ποιος είναι. Τι συμμαχίες θα επιδιώξει. Τι θα αλλάξει. Πότε.

Αυτό το λέω πρόγραμμα. Πολιτική.

Εγώ λοιπόν έτσι, με καλή πρόθεση θα ρωτάω να μαθαίνω. Και μετά θα κρίνω.

Ποτέ όμως για "να φύγει κάποιος". Ούτε για "να έρθει κάποιος άλλος".

Τάδαμε τα αποτελέσματα αυτής της λογικής. Και τα ξανάδαμε πολλές φορές. Αυτή η λογική, η δική μας, των ψηφοφόρων, είναι ΤΟ πρόβλημα.

Πώς αλλάζει η χώρα, η πολιτική ελίτ; Εύκολα.

Αποφασίζουμε οι πολίτες έναν κανόνα: Δεν ψηφίζουμε ΚΑΝΕΝΑΝ πολιτικό ή κόμμα που ζητά την ψήφο μας με επιχείρημα : "να φύγει αυτός" ή "να μην έρθει ο άλλος". Να μην τολμούν να το πουν πια. Με το που θα το πουν, κόβονται για εμάς.

Ας προσπαθήσουν να σφιχτούν, να δουλέψουν, να πείσουν για το τι θα κάνουν αυτοί και ότι το μπορούν. Να εκτεθούν, ρε αδελφέ. Θετικά. Και να δέχονται την κριτική όταν πιάνονται αδιάβαστοι. Δεν θα τους πάρει κανείς το κεφάλι. Καλό είναι για να βελτιώνονται.

Έτσι αλλάζει ρότα μια χώρα. Όπως και πολιτική ελίτ.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος