Friday, May 24, 2019

Τα άμορφα κόμματα άμορφα καίγονται


Share/Bookmark
Τι μας (ξανα)διδάσκει η οικτρή κατάληξη (διάλυση και μετάλλαξη) των Tories, ενός κόμματος με ιστορία αιώνων και σημαντική προσφορά στη χώρα του (όπως και λάθη);

Ένα κόμμα, οποιασδήποτε δημοκρατικής ιδεολογικής τάσης, σε κρίσιμα θέματα που αφορούν το μέλλον του έθνους και υφίστανται διαφορετικές κρίσιμες προοπτικές στην κοινωνία (και στους ψηφοφόρους του) δεν μπορεί να είναι αμφίρροπο. Ούτε να ποντάρει στην ανάληψη της ευθύνης (και του κόστους) από τους αντιπάλους του, ψηφοθηρώντας. .

Δεν σηκώνει "ναι μεν αλλά" ή "αυτό τε κι εκείνο", επιδιώκοντας να μείνει πρόσκαιρα ενωμένο. Ούτε να πετάει την μπάλα στον λαό. Έτσι απλώς τη χάνει την μπάλα.

Οφείλει να παίρνει σαφή, ξεκάθαρη θέση, την οποία θέση και να τη στηρίζει με όλα τα μέσα και κάθε κόστος. Να ξεκαθαρίζει τα εσωτερικά του με δική του πρωτοβουλία. Αλλιώς θα τα ξεκαθαρίσει η κάλπη και η ιστορία. Κάποιους (πρόσκαιρα πιθανόν) θα χάσει, κάποιους άλλους θα κερδίσει. Όταν η μία ή η άλλη άποψη επικρατήσει. Πρέπει με συνέχεια και συνέπεια να προσπαθήσει χωρίς κανένα δισταγμό να πείσει τους ψηφοφόρους του για το ορθό της μιας, σαφούς και ξεκάθαρης πρότασης του.

Κάποιοι θα πειστούν, κάποιοι όχι. Αλλά αυτό είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΗΓΕΣΙΑ. Ακόμη κι αν του κοστίσει πρόσκαιρα έδρες και εξουσία. Θα την ξαναβρεί στο μέλλον.

Σε κρίσιμα θέματα δεν σηκώνει "ναι μεν αλλά", όταν οι δύο προοπτικές είναι αντιφατικές κι ασυμβίβαστες. Δεν μπορεί να μείνει τεχνηέντως ενωμένο, σαν πρόφαση για να κρατήσει λίγο ακόμη την εξουσία. Δεν θα αφορά τους πολίτες πια.

Το ποτάμι θα πάρει άλλο δρόμο. Το νερό δεν σταματά. Κι η χώρα θα το πληρώσει ακριβά.

Όσο για το ίδιο το κόμμα, θα ακολουθήσει τη μοίρα του. Αργά ή γρήγορα θα ταυτιστεί με τη μία ή άλλη εναλλακτική. Όμως τότε θα είναι πιθανότατα πια πολύ αργά για το ίδιο. Ο χώρος θα έχει καλυφθεί από άλλους.

Κι ενίοτε θα είναι πολύ αργά για τη χώρα. Η ζημιά θα έχει γίνει. 

.
Υ.Γ. ισχύει και για τους Εργατικούς του Κόρμπιν αυτό, φυσικά. Όπως και για τους εν Ελλάδι σχηματισμούς, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Το ζήσαμε. Το μάθαμε;

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Saturday, May 18, 2019

Είμαστε σε πόλεμο


Share/Bookmark
H υπόθεση του ακροδεξιού αντικαγκελάριου της Αυστρίας  Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε είναι το Ευρωπαϊκό αντίστοιχο της Ρωσικής παρέμβασης στις εκλογές στις ΗΠΑ.

Ήδη γνωρίζαμε τις προτιμήσεις του Ευρωπαϊκού εθνολαϊκισμού, ανοιχτά. Από τον Φάραντζ, τη Λεπέν, τον Τσίπρα, τον Ορμπάν, τον Σαλβίνι, και υποπτευόμαστε τις υπόγειες συναλλαγές τους με τον Πούτιν και την περί αυτόν ρωσική ολιγαρχία και τις κρατικές Υπηρεσίες της Ρωσίας. Που χρησιμοποιεί soft power και τους μηχανισμούς της ανοιχτής δυτικής Δημοκρατίας για να την αποσταθεροποιήσει.

Την τέχνη την ξέρει καλά. Από την εποχή της ΕΣΣΔ. Κόμματα μαριονέτες στη Δύση, έλεγχος ΜΜΕ από συνδεδεμένα πρόσωπα ή εταιρείες, μια ιδεολογία, άλλοτε ο κομμουνισμός, τώρα διάφορες άλλες αναχρονιστικές ουτοπίες φόβου, με κύριο στοιχείο την αμφισβήτηση των δημοκρατικών ηγεσιών (που τις αποκαλούν υποτιμητικά "ελίτ", όπως ακριβώς ο παλιός φασισμός και ο κομμουνισμός). Πότε με ακροδεξιό και πότε με ακροαριστερό περιτύλιγμα, για να πουλιέται εύκολα στις πιο δυσαρεστημένες τάξεις.

Σήμερα χρησιμοποιεί επίσης αριστοτεχνικά την ελευθερία του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων για να προωθήσει την αποσταθεροποίηση των Δυτικών Δημοκρατιών, των ΗΠΑ και κυρίως της ΕΕ, που είναι το άμεσο σύνορό του. Και του ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ επιχείρησε να το υπονομεύσει σχεδόν ανοιχτά, αμφισβητώντας το άρθρο-θεμέλιο της άμεσης αμοιβαίας συνδρομής των μελών σε επίθεση από τρίτους.

Οι Σκανδιναβοί και οι Βαλτικές χώρες το αισθάνθηκαν πρώτοι. Οι σκανδιναβικές χώρες η μια μετά την άλλη ενισχύουν τον στρατό τους σημαντικά. Η προσέγγιση του Πούτιν με την Τουρκία και οι περίφημοι S300 είναι ένα ακόμη βήμα.

Ο Πούτιν αναχρηματοδοτείται από τα ίδια τα χρήματα των κρατών της Δύσης και εταιρειών της, γιατί τα δικά του οικονομικά είναι πολύ πιο περιορισμένα. Ο Στράχε τους υποσχέθηκε σε αντάλλαγμα κρατικά συμβόλαια.

Ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί για να ανεβάσει την τιμή του πετρελαίου και αερίου. Από τη μια , περιορίζοντας την προσφορά (κυρώσεις στο Ιράν, η περίεργη υπόθεση Σαουδικής Αραβίας με τον αποκλεισμό του αδελφού Κατάρ, του μεγαλύτερου παραγωγού φυσικού αερίου) και από την άλλη, κρατώντας ψηλά τη ζήτηση (απόσυρση από τη συμφωνία για το κλίμα και πόλεμος στις ΑΠΕ και την απεξάρτηση από το πετρέλαιο και αέριο με κάθε μέσο και στην ίδια του τη χώρα, δασμοί στη εισαγωγή φθηνών φωτοβολταϊκών από την Κίνα, στο αλουμίνιο κλπ).

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αυτού του τύπου δεν έχουν όμως ανταγωνιστική οικονομία πέρα από πρώτες ύλες. Το αδύνατο σημείο τους, όπως και της ΕΣΣΔ. Οπότε χρειάζονται λεφτά .

Όταν κατορθώνει ο Πούτιν να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αδυναμίας αντίδρασης της Δύσης, με διαίρεση ή εκλογή αδύναμων ή ελεγχόμενων προσώπων, χρησιμοποιεί και hard power αδίστακτα, όπως στην Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Συρία.

Η ακραία σκληρότητα του Άσαντ έναντι του Συριακού πληθυσμού, με αντάλλαγμα την επιβίωση του ίδιου και του καθεστώτος του με την παρέμβαση του Ρωσικού στρατού, υπήρξε μεγαλύτερη και συστηματικότερη από αυτή που άσκησε και ο ISIS ακόμη. Μοιάζει σαν συνειδητή επιλογή για να δημιουργήσει το προσφυγικό κύμα που πυροδότησε εξελίξεις στην Ευρώπη και ισχυροποίησε αδελφά του Πούτιν κόμματα, ενώ ενίσχυσε την αστάθεια και τη διαίρεση. Το ίδιο συνέβη με το Brexit.

Είναι μια αδίστακτη γεωπολιτική, με χαρακτηριστικά του 18ου και 19ου αιώνα. Για την ανασύσταση της Ρωσικής αυτοκρατορίας και των πολιτικών και οικονομικών δομών που αντιστοιχούν σε εκείνη την εποχή.

Το τρομοκρατικό ισλαμιστικό φαινόμενο, τα ακροδεξιά και λαϊκίστικα αριστερά αντιευρωπαϊκά κόμματα και αντίστοιχες τρομοκρατικές δράσεις δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, τουλάχιστον στην έκταση που πήραν, χωρίς αυτήν τη στήριξη και τις διασυνδέσεις.

Τώρα, με την αυστριακή υπόθεση, για πρώτη φορά δημοσιεύονται απτές αποδείξεις σε ανώτατο επίπεδο. Η συναλλαγή του Στράχε με εντεταλμένους του Πούτιν το 2017 καταγράφηκε. Λίγο αργότερα, το 2018 με τις εκλογές, ζήτησε την άρση των κυρώσεων στη Ρωσία. Όπως και ο Σαλβίνι. Σίγουρα οι Ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας και αυτές των ΗΠΑ έχουν κι άλλες.

Για όσους ακόμη δεν το έχουν καταλάβει στην Ευρώπη και στη Δύση, οι Δυτικές Δημοκρατίες βρίσκονται ήδη σε πόλεμο. Με πρώτη απειλούμενη την Ευρώπη.

Είναι ώρα να γίνει σαφές αυτό στον πληθυσμό. Δεν αρκεί η οικονομική υπεροχή στις συνθήκες αυτές. Η Δύση, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρωτίστως, αλλά και οι άλλες Δημοκρατίες της, βρίσκονται σε πόλεμο. Έχουν ήδη δεχτεί επίθεση. Αναζητείται Τσώρτσιλ και Ρούσβελτ.

Οι Αυστριακοί πολίτες φαίνεται ότι ξυπνούν και βγαίνουν στους δρόμους. Η κυβέρνηση πέφτει. Η Ευρώπη πρέπει να ξυπνήσει. Χρειάζεται άμυνα, Ένωση, στρατό, εξωτερική πολιτική, Υπηρεσίες Ασφαλείας.

Τώρα! Χτες!


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Wednesday, May 15, 2019

Έμφυλη βία, "ανδροκτονία" ή κοινό έγκλημα;


Share/Bookmark
Μια κοπέλα 25 χρόνων έσπρωξε έναν άνδρα ηλικιωμένο από την πόρτα του λεωφορείου, με αποτέλεσμα αυτός να σκοτωθεί, γιατί της έκανε παρατήρηση "να μιλά ευγενέστερα", σε ένα λεωφορείο στο Λας Βέγκας.

Αν αυτό είχε συμβεί ανάποδα, αν ήταν ένας νεαρός που έσπρωχνε μια γυναίκα ακριβώς για τον ίδιο λόγο, μερικοί, όχι λίγοι δυστυχώς, θα το αποκαλούσαν έμφυλη βία αυτομάτως και "γυναικοκτονία". Πολιτικό θέμα!


Όμως αν το θύμα είναι άνδρας και πιο αδύναμος από γυναίκα και μάλιστα ισχυρότερη, τότε είναι απλώς ένα κοινό έγκλημα, ούτε ανδροκτονία, ούτε έμφυλη βία, ούτε τίποτε.

Να θυμίσουμε ότι τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με όσες στατιστικές υπάρχουν στην Ισπανία για παράδειγμα, είναι περίπου κατά 70 % γυναικείου φύλου . Δηλαδή υπάρχουν 30 % άνδρες. Πιθανόν συνομήλικοι, πιθανόν πιο ηλικιωμένοι, μπορεί πιο αδύναμοι, άλλοι σε ομόφυλα ζευγάρια. Ενδεχόμενα περισσότεροι, διότι αυτό είναι πιο μεγάλο στίγμα αν δηλωθεί για τον άνδρα, για την εικόνα του. Δεν υπάρχουν δομές και η νομοθεσία προβλέπει τη "ματσιστική", όχι τη "φεμιτσιστική" βία ως ιδιαίτερο έγκλημα. Και θα δικάζονταν από τα ίδια δικαστήρια. Δηλαδή το παράλογο, ένας άνδρας που έχει πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας να εμφανίζεται ως θύμα και κατήγορος σε δικαστήριο που ασχολείται ονομαστικά με τη λεγόμενη "ματσιστική" βία! Οπότε Η θύτης καταδικάζεται, αν καταδικαστεί, ως "βίαιη ματσίστρια" !

Αντιθέτως, το 60-70% των θυμάτων βίας στον δρόμο, εκτός ενδοοικογενειακής, είναι άνδρες.

Λοιπόν, αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η προφανής παράνοια του "πολιτικώς ορθού" που τροφοδοτεί τον ακροδεξιό μεσαίωνα και τρέφεται από αυτόν. Διότι ο απλός άνθρωπος το βλέπει και η γλώσσα δεν μπορεί να το πει και η κανονική πολιτική να το εκφράσει λόγω νεοπουριτανισμού.

Είναι ότι χάσανε οι λέξεις την αντιστοιχία τους με την πραγματικότητα. Από εκεί στον Τραμπ και στο VOX, ένα βήμα δρόμος. Πιάνονται από κάτι πασιφανές, που οι άλλοι δεν αναγνωρίζουν λόγω "πολιτικώς ορθού", για να χτίσουν τη δική τους αξιοπιστία και πάνω σε αυτήν μια ιδεολογία μίσους, που αναστηλώνει τον 17ο αιώνα, αν όχι τον 11ο αιώνα.

Λοιπόν 

Η βία είναι βία. 

Το έγκλημα είναι έγκλημα. 

Από όποιον και με όποιον τρόπο κι αν ασκείται και όποιο και να είναι το θύμα.

Και δυνητικά θύματα είναι όλοι, όπως και δυνητικοί θύτες. Ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας, φυλής, χρώματος.

Μπορεί να ασκηθεί από τον ισχυρότερο στον πιο ανίσχυρο σωματικά, ασθενείς, ηλικιωμένους, παιδιά, γυναίκες, με αυτή τη σειρά, μπορεί και από πιο ανίσχυρο στον ισχυρότερο, σε μια στιγμή που δεν έχει άμυνες, με κάποιον τρόπο ή κάποιο μέσο.

Και η πρόληψη, η αναζήτηση, η τιμωρία του δράστη, η στήριξη των θυμάτων, ψυχολογική, οικονομική, με κατάλληλες δομές, η απενοχοποίηση της καταγγελίας, πρέπει να είναι η ίδια.

Η απελευθέρωση των φύλων από τα στερεότυπα περνάει από την κατάργηση των στερεοτύπων του ισχυρού και ασθενούς φύλου, που απλώς διαιωνίζουν την εσωτερική και εξωτερική καταπίεση και των δύο φύλων.

Και, κυρίως, από την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων που δημιουργούν διαφορές στις ευκαιρίες. Ούτε από ποσοστώσεις ούτε από διακριτή αντιμετώπιση.

Αλλά από παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς για όλους, ολοήμερο σχολείο για όλους 8-5, ίση υποχρεωτική διαδοχική γονική άδεια και στους δύο γονείς και οτιδήποτε άλλο δημιουργεί ίσες ευκαιρίες ανεξάρτητα από το φύλο.

Όπως επίσης και η αντιμετώπιση της βίας είναι μια καίρια πολιτική για όλους.

Πρόληψη, διαπαιδαγώγηση, παιδεία ευγένειας, αστυνόμευση, υποστηρικτικές δομές για τα θύματα, απενοχοποίηση της καταγγελίας από άνδρες και γυναίκες, με έμφαση στη στήριξη των παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών κατά προτεραιότητα, αυτοί είναι εκ θέσεως οι πιο αδύναμοι.



Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος





Σχετικός σύνδεσμος: 

Wednesday, May 8, 2019

Η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού


Share/Bookmark
Σήμερα μου ήρθε το χαρτί που με ενημερώνει για το εκλογικό μου τμήμα στις Δημοτικές και Ευρωπαϊκές εκλογές στην Ισπανία, όπου ψηφίζω ως πολίτης κράτους μέλους της ΕΕ με μόνιμη κατοικία εδώ.

Με την ευκαιρία, μια ανακεφαλαίωση με τις απόψεις μου για την ψήφο των Ελλήνων κατοίκων εξωτερικού. Κατά τη γνώμη μου, ένα τόσο σοβαρό και περίπλοκο θέμα δικαιωμάτων και δημοκρατίας δεν προσφέρεται για εύκολη απλουστευτική συνθηματολογία και ευκαιριακές μικροκομματικές προσεγγίσεις.

1. Όσον αφορά τις Ευρωεκλογές και τις Δημοτικές εκλογές, οι Έλληνες μόνιμοι κάτοικοι εντός της ΕΕ  ορθά δεν δικαιούνται, όπως προβλέπει ο νόμος, ούτε ψήφο εξ αποστάσεως ούτε καν από κοντά, εάν δεν έχουν τη μόνιμη κατοικία τους στη χώρα. Αλλιώς θα δικαιούνταν δύο ψήφους, έναντι των υπολοίπων που έχουν μια. Ψηφίζουν για τους αντιπροσώπους τους στο ΕΚ εκεί όπου κατοικούν. Θα αντιπαραθέσει κάποιος ότι ίσως για τις δημοτικές θα έπρεπε, εφόσον έχουν περιουσία και δευτερεύουσα κατοικία στον Δήμο. Είναι λάθος. Κατά την ίδια λογική θα έπρεπε να έχουν 2 -3 ψήφους αν έχουν κατοικία στη Θεσσαλονίκη, εξοχικό στην Κέρκυρα και δεύτερο πατρικό στο Ηράκλειο.

2. Για τις Εθνικές εκλογές θα έπρεπε να υφίσταται δυνατότητα καθολικής επιστολικής ψήφου για όλους όσοι δεν διαθέτουν δεύτερη ιθαγένεια, διότι η ζωή και τα συμφέροντά τους εξαρτώνται αποκλειστικά από την πολιτική και την κατάσταση του Ελληνικού κράτους και τα δικαιώματα που τους εξασφαλίζει διεθνώς, τις υπηρεσίες που τους παρέχει και τις πολιτικές, φορολογικές, νομικές σχέσεις του με τη χώρα διαμονής τους.

3. Όσοι επιθυμούν να ψηφίσουν στην Ελλάδα στις Εθνικές εκλογές αλλά διαθέτουν δεύτερη ιθαγένεια, θα πρέπει να αποδείξουν ότι έχουν κάποια οργανική σχέση με το Ελληνικό κράτος, είτε διότι έχουν περιουσία και συμφέροντα σε αυτό είτε διότι διαμένουν σε αυτό τουλάχιστον για δύο χρόνια την τελευταία πενταετία, και να μετακινηθούν στη χώρα και στο δημοτολόγιο που είναι εγγεγραμμένοι για να ασκήσουν το δικαίωμά τους.

4. Ιδιαίτερο πρόβλημα για τις Εθνικές εκλογές υπάρχει με όσους διαθέτουν δύο ιθαγένειες χωρών εντός της ΕΕ. Το οποίο πρέπει να ρυθμιστεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με περαιτέρω πολιτική ολοκλήρωση. Εάν  όσοι έχουν διπλή Ευρωπαϊκή ιθαγένεια έχουν δικαίωμα ψήφου, έστω και δια προσωπικής παρουσίας σε δύο κράτη μέλη, τότε έχουν δύο ψήφους για την εκλογή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που αποτελείται από τους αρχηγούς των κυβερνήσεων και τους Υπουργούς, που λαμβάνει μαζί με το κοινοβούλιο τις αποφάσεις στην Ένωση. Πράγμα όχι και τόσο δημοκρατικό. Αν δε αυτό γίνεται και απλά δι' αλληλογραφίας, είναι ακόμη μεγαλύτερο το πρόβλημα.

Αυτό το ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Είτε με τον περιορισμό του ρόλου του Συμβουλίου και τη σαφή ομοσπονδιοποίηση, Κομισιόν, κοινοβούλιο, πρόεδρος απευθείας εκλεγμένοι, πράγμα μακροχρόνιο και δύσκολο αλλά ορθό, είτε με την αναγνώριση δικαιώματος μιας ψήφου σε κάθε Ευρωπαίο πολίτη στο κράτος μέλος που κατοικεί και μόνον, σε όλες τις εκλογές, εφόσον έχει κάποια ευρωπαϊκή Ιθαγένεια. Οπότε θα ισχύει ό,τι και για τις Ευρωεκλογές. Ένας πολίτης, μια ψήφος στο κράτος κυρίας κατοικίας του.

5. Φυσικά, όπως είπα στην αρχή, όσοι έχουν μόνον μια ιθαγένεια και είναι μόνον πολίτες του Ελληνικού κράτους, (εντός ΕΕ μέχρι να υπάρξει Ευρωπαϊκή ενιαία ρύθμιση, όπως προαναφέρθηκε, ή εκτός ΕΕ για πάντα) πρέπει στις Εθνικές εκλογές να δικαιούνται να ψηφίσουν επιστολικά χωρίς άλλες προϋποθέσεις, αφού εγγραφούν σε μια περιφέρεια κατοίκων εξωτερικού, στην οποία θα αντιστοιχούν τόσες έδρες όσοι και οι εγγεγραμμένοι. Και η εγγραφή θα πρέπει να ανανεώνεται κάθε τετραετία, ώστε να αποφεύγεται η αναντιστοιχία εδρών από μετοικήσεις ή επιστροφές ή απόκτηση δεύτερης ιθαγένειας.

Έτσι λύνεται και το πρόβλημα επιρροής στις αποφάσεις για την πορεία του Ελληνικού κράτους ανθρώπων που δεν έχουν κάποια οργανική σχέση με αυτό, που έχουν και άλλη ιθαγένεια, που δικαιούνται όμως να αποκτήσουν οργανική σχέση, εφόσον το επιθυμούν. Τόσο την Ιθαγένεια, άμεσα, όσο και το δικαίωμα ψήφου, εφόσον συνδεθούν οργανικά και κατοικήσουν κάποιο διάστημα σε αυτό. Οπότε το να μετακινηθούν για να ψηφίσουν είναι μέρος και απόδειξη αυτής της οργανικής τους σύνδεσης παρά το γεγονός ότι έχουν και δεύτερη ιθαγένεια και επομένως και συμφέροντα σε άλλο κράτος, στο οποίο έχουν δικαίωμα ψήφου.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος 



Friday, March 15, 2019

Οι σιωπηλοί συνένοχοι


Share/Bookmark
Παρακαλώ πολύ όσους αισθάνονται την παραμικρή διαφορά μέσα τους για τα θύματα του φυλετικού και θρησκευτικού μίσους στη Νέα Ζηλανδία, στη Νορβηγία, με αυτά στο Παρίσι, στη Γερμανία, στη Βαρκελώνη, στο Λονδίνο... οπουδήποτε, και την παραμικρή συμπάθεια για τα κτήνη που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα,

πέρα από πλήρη και απόλυτη αλληλεγγύη για τα θύματα και τους οικείους τους και από πλήρη και απόλυτη απέχθεια για τους θύτες και την ιδεολογία τους, την ψυχοπαθολογία του μίσους τους όπως κι αν εκφράζεται, ό,τι κι αν χρησιμοποιεί ως δικαιολογία,

όσους αισθάνονται την παραμικρή διαφορά εντός τους για τα 11 εκατομμύρια θύματα του Χίτλερ και για τα 9-10 του Στάλιν, την παραμικρή, ελάχιστη συμπάθεια για τους θύτες πέρα από απόλυτη και πλήρη καταδίκη και απέχθεια στα κτήνη, την ιδεολογία και τα κίνητρά τους

όσους σιωπούν στα μεν ή στα δε,

να μου αδειάσουν αυτοβούλως τη γωνιά, έστω την ψηφιακή. Δεν θέλω να κάνω την προσπάθεια ούτε να τους φτύσω. Με κουράζουν.

Δεν τους θέλω μήτε στην πραγματική μήτε στην ψηφιακή ζωή μου.

Στο κάτω κάτω, ένα βήμα παραπέρα θα μπορούσα να είμαι κι εγώ κι όσοι αγαπώ δικό τους θύμα. Των μεν ή των δε. Αδιάφορο και παντελώς ίδιο.

Είναι και είμαι, είμαστε, εντελώς απέναντι. Σε άλλα χαρακώματα, άλλες ζωές.

Οι σιωπηλοί συνένοχοι, αυτοί που κρύβονται, πιο πολύ κι απ' τους θύτες, είναι η μάστιγα της ανθρωπότητας. Η ίδια μάστιγα που επέτρεψε τον θάνατο έξι εκατομμυρίων Εβραίων, κι άλλων τόσων Ουκρανών, κι άλλων εκατομμυρίων Σύριων, Ελλήνων, Αρμενίων, Αράβων, Κινέζων, Καμποτζιανών, συγχωριανών μας στον εμφύλιο.

Τους περιφρονώ. 

Ανήκουμε σε δύο κόσμους διαφορετικούς.

Δεν αξίζουν τίποτε, δεν αξίζουμε εμείς τίποτε για αυτούς, και δεν τους αξίζουμε εμείς στη ζωή μας.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Tuesday, March 5, 2019

Βενεζουέλα, 2019


Share/Bookmark
"O θάνατος των άλλων είναι πιο σκληρός από τον δικό σου"

Ήμουν σήμερα το απόγευμα με έναν γείτονά μου Βενεζουελάνο. Γύρω στα 40, είναι ένα χρόνο και κάτι στη Βαρκελώνη. Εργάζεται για μια εταιρεία παραγωγής εκδηλώσεων εδώ και σε ένα μπαρ.

Στη χώρα του είχε τη δική του εταιρεία στο Μαρακάιμπο. Τουριστικό μέρος, Ευρωπαίοι τουρίστες, μεσοαστική οικογένεια σε καλή συνοικία. Πήγαινε καλά. Αγόρασε ένα σπίτι, σε ένα αστικό μέρος, στο οποίο πια μένει μόνο η μητέρα του. Αυτός εργάζεται εδώ, η αδελφή του σε ένα Ολλανδικό νησάκι κάπου στην Καραϊβική...

Η σύνταξη της μητέρας του επαρκεί για τα 3/4 του κιλού του τοπικού τυριού στη μαύρη αγορά. Στην κανονική οι ουρές είναι ατελείωτες ώρες όταν εμφανίζεται ένα προϊόν. Και πολλές φορές οι άνθρωποι λιποθυμούν περιμένοντας.

Έφυγε γιατί δεν γίνονταν να ζήσει πια. Οι τάξεις που ήταν φτωχότερες, τώρα κυριολεκτικά πεινούν. Η μητέρα του, αν δεν εργάζονταν τα δύο παιδιά στο εξωτερικό, θα ήταν ήδη νεκρή.

Το πιο δύσκολο είναι η εγκληματικότητα. "Πολλές φορές η επιλογή", μου έλεγε, "είναι να μαζέψω λεφτά να βρω φάρμακα, να πάω ως το φαρμακείο νωρίς, πριν εξαφανιστούν, ή να μην πάω, γιατί την ώρα εκείνη παραμονεύουν οι ληστές."

Και οι θάνατοι. Οι διαρκείς θάνατοι. Μέσα σε ένα μήνα, μόνο τον τελευταίο, έχασε 4 φίλους και γείτονες. Μια κοπέλα 32 ετών, από επιπλοκές διαβήτη. Δεν λάμβανε το κοινότατο φάρμακο γιατί δεν υπήρχε. Μια κυρία 40 ετών, γειτόνισσα, από μια γρίπη που κατέληξε στο νοσοκομείο σε πνευμονία και δεν υπήρχε κανένα κατάλληλο αντιβιοτικό να χορηγήσουν, μόνο ο,τι έβρισκαν κι έφερναν συγγενείς και φίλοι, η τρίτη μια κυρία 60 ετών που, από Αλτσχάιμερ επιπέδου 1 ελεγχόμενο, εξελίχθηκε σε πλήρη άνοια τάχιστα, μη αναστρέψιμη αφού σταμάτησε την αγωγή, ένας άλλος απεβίωσε από καρκίνο θεραπεύσιμο συνήθως, επειδή δεν υπήρχε καμία αγωγή...

Απλές ιστορίες της καθημερινότητας της κάποτε εύπορης μεσαίας τάξης. Οι φτωχότεροι απλώς πεθαίνουν λίγο λίγο.

"Είμαι από χριστιανική οικογένεια, αληθινά. Δεν μας αρέσει το μίσος. Νομίζω ότι δεν πρέπει να αισθάνομαι μίσος, θυμό. Όμως κάθε φορά που ακούω έναν θάνατο σαν αυτούς, νιώθω αυτό το άσχημο συναίσθημα,την οργή, να ξεχειλίζει μέσα μου για πρώτη φορά."

"Ξέρεις," μου είπε, "αυτό είναι το πιο σκληρό. Ο θάνατος των άλλων γύρω σου, είναι πιο σκληρός από τον δικό σου."

Τον ένιωσα.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Εικόνα:
Edvard Munch, "Next to the death bed", 1895



Monday, February 18, 2019

Οδηγίες προς ψηφοφόρους


Share/Bookmark
Θα υπενθυμίζω πολλές φορές ένα πράγμα, μέχρι τις εκλογές.

Το να ψηφίζει κάνεις πάντα για να φύγει κάποιος, ή για μην έρθει κάποιος που "δεν τον πάμε", είναι ο δρόμος προς το χειρότερο.

Αναπόδραστος.

Η χαρά του παρελθοντολάγνου, είτε πρόκειται για τον εμφύλιο, είτε για τη μικρασιατική καταστροφή, τη χούντα, το ΠΑΣΟΚ, ή απλά και μόνο την τελευταία τετραετία. 

Όλα αυτά είναι ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Τετελεσμένα! Δεν αλλάζουν. Τα μελετάμε τα πιο παλιά. Κρίνουμε όμως μόνο τους ζωντανούς και ενεργούς πολιτικούς. Αυτοί μας αφορούν.

Το καίριο: 

Ψηφίζουμε για την επόμενη τετραετία. Όχι για την παρελθούσα!!!

Γι' αυτό ρωτάμε ανακριτικά και σε βάθος τι προτείνει ο καθένας, τι πρότζεκτ έχει για τη χώρα, για κάθε τομέα. Σε τι δεσμεύεται και με ποιους θα το υλοποιήσει.

Το παρελθόν του κάθε φορέα και κάθε υποψηφίου Πρωθυπουργού η αρχηγού, συμπληρώνει την κρίση μας. Αλλά για το αν μπορεί ή θέλει να εφαρμόσει αυτά που προτείνει, αφού τα εκθέσει. Αφού τα μάθουμε.

Για ποιες πολιτικές ακριβώς δεσμεύεται. Κόστος, όφελος, για τους πολίτες . Και για ποιους πολίτες περισσότερο. Και πώς θα το υλοποιήσει. Πού θα βρει χρήματα, πού θα κόψει. Πώς θα επιλεγεί για κάθε πράγμα αυτός που θα το κάνει. Αν δεν ξέρει ήδη ποιος είναι. Τι συμμαχίες θα επιδιώξει. Τι θα αλλάξει. Πότε.

Αυτό το λέω πρόγραμμα. Πολιτική.

Εγώ λοιπόν έτσι, με καλή πρόθεση θα ρωτάω να μαθαίνω. Και μετά θα κρίνω.

Ποτέ όμως για "να φύγει κάποιος". Ούτε για "να έρθει κάποιος άλλος".

Τάδαμε τα αποτελέσματα αυτής της λογικής. Και τα ξανάδαμε πολλές φορές. Αυτή η λογική, η δική μας, των ψηφοφόρων, είναι ΤΟ πρόβλημα.

Πώς αλλάζει η χώρα, η πολιτική ελίτ; Εύκολα.

Αποφασίζουμε οι πολίτες έναν κανόνα: Δεν ψηφίζουμε ΚΑΝΕΝΑΝ πολιτικό ή κόμμα που ζητά την ψήφο μας με επιχείρημα : "να φύγει αυτός" ή "να μην έρθει ο άλλος". Να μην τολμούν να το πουν πια. Με το που θα το πουν, κόβονται για εμάς.

Ας προσπαθήσουν να σφιχτούν, να δουλέψουν, να πείσουν για το τι θα κάνουν αυτοί και ότι το μπορούν. Να εκτεθούν, ρε αδελφέ. Θετικά. Και να δέχονται την κριτική όταν πιάνονται αδιάβαστοι. Δεν θα τους πάρει κανείς το κεφάλι. Καλό είναι για να βελτιώνονται.

Έτσι αλλάζει ρότα μια χώρα. Όπως και πολιτική ελίτ.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος

Monday, January 21, 2019

Οι χαμένες ευκαιρίες των Πρεσπών


Share/Bookmark
Να μπούμε λιγάκι και στην ουσία τώρα που καταλάγιασαν τα πνεύματα και το πήραμε απόφαση.

Κατά τη γνώμη μου, το πιο προβληματικό μέρος της συμφωνίας, που θα μπορούσε να ήταν καλύτερο εάν είχαν λίγη φαντασία και γνώση οι κυβερνώντες, είναι δύο σημεία που λείπουν ή είναι επιφανειακά και γενικόλογα, όχι αυτά που υπάρχουν.

1. Η διαχείριση των ΠΟΠ, που δεν διασφαλίζει τα ΠΟΠ της Βορείου Ελλάδας με Μακεδονική ιδιαιτερότητα.

2. Συγκεκριμένο δεσμευτικό πλαίσιο συνεργασίας των δύο χωρών. Ειδικά σε θέματα παιδείας, πολιτισμού και επενδύσεων, όπως και σε μια ευρύτερη αμυντική συνεργασία όπου η Ελλάδα θα είχε τη δυνατότητα:

α. Να επενδύσει προνομιακά στη χώρα πριν γίνει μέλος της ΕΕ.

β. Να ιδρύσει και στηρίξει εκπαιδευτικά ιδρύματα και πανεπιστήμια τεχνικής και ανθρωπιστικής κατεύθυνσης καθώς και σχολεία για τις ελίτ, όπως το αμερικανικό κολλέγιο στην Αθήνα, στο πλαίσιο ΣΔΙΤ. Κι ακόμη θέατρα, μουσεία, πολιτιστικά ιδρύματα, χρησιμοποιώντας Ευρωπαϊκά Χρήματα του ΕΚΤ και του Ταμείου Συνοχής και δεσμεύοντας κονδύλια υψηλά στην προενταξιακή φάση, που τώρα είναι περιορισμένα, με διαχείριση με Ελληνική επιρροή. Δεν θα το αρνούνταν οι Ευρωπαίοι.

γ. Να εγγυηθεί την ασφάλεια της γείτονος με μια στενή αμυντική συνεργασία, συντονισμό αμυντικών συστημάτων και στρατών.

Κάποια από αυτά μπορούν με κατάλληλους χειρισμούς να επιτευχθούν στη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ. Για κάποια χάθηκε η ευκαιρία, όπως συνήθως ανάμεσα σε φανατισμούς, μεγαλέξανδρους και φωνασκίες.

Όσοι καταλαβαίνουν λίγο από πολιτική, οικονομική και πολιτιστική διπλωματία, σφαίρες επιρροής και συμμαχίες, μπορούν να αντιληφθούν τη σημασία τους.

Η επόμενη κυβέρνηση θα έχει πιο λίγα χαρτιά στα χέρια της για να το πετύχει. Με κατάλληλους χειρισμούς έχει όμως αρκετά περιθώρια, αν αποφορτίσει το γεγονός και δει τον ορίζοντα.


Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος


Sunday, January 6, 2019

Η στρέβλωση της στρέβλωσης


Share/Bookmark
Να διευκρινίσουμε λίγο τα πράγματα σε σχέση με το τι ισχύει στις πτήσεις.

Ο Ευρωπαϊκός κανονισμός που τέθηκε σε ισχύ πρόσφατα, και είναι από τους πλέον αυστηρούς στον κόσμο για την προστασία του καταναλωτή, προβλέπει τα εξής:

Εάν η πτήση ακυρωθεί ή καθυστερήσει πάνω από δυο ώρες, η εταιρεία οφείλει να προσφέρει γεύμα και διανυκτέρευση, εάν απαιτείται.

Επίσης, ο πελάτης έχει να επιλέξει μεταξύ εναλλακτικής πρότασης μεταφοράς, που του παρέχει η εταιρεία με όποιο μέσο κρίνει σκόπιμο, ή την επιστροφή των χρημάτων του εισιτηρίου του.

Δικαιούται και προσδιορισμένης αποζημίωσης μεταξύ 125 και 600 ευρώ, ανάλογα την απόσταση, εάν η ακύρωση ΔΕΝ οφείλεται σε καιρικές συνθήκες.

Ακύρωση νοείται και η καθυστέρηση πέραν των δυο ωρών ή η προσγείωση σε άλλο αεροδρόμιο.

Είναι πολύ ισορροπημένες προβλέψεις.

Εάν ο πελάτης έχει αγοράσει ένα εισιτήριο των 60 ευρώ Λονδίνο- Θεσσαλονίκη και βρεθεί λόγω καιρικών συνθηκών στο Βερολίνο ή στην Τιμισοάρα, έχει να επιλέξει ανάμεσα στην εναλλακτική πρόταση μεταφοράς (λεωφορείο, εν προκειμένω, ή ίσως μια άλλη πτήση δυο μέρες μετά) ή να ζητήσει τα χρήματά του πίσω (πέραν της διαμονής και διατροφής).

Εάν είχε πάρει εισιτήριο 350 ευρώ, τον συμφέρει να ζητήσει τα χρήματά του και με αυτά να αγοράσει όποιο εισιτήριο θέλει μιας άλλης εταιρείας, από την Τιμισοάρα στη Θεσσαλονίκη. Με 60 ευρώ θα πρέπει να πληρώσει ο ίδιος τη διαφορά ή να πάει με το προτεινόμενο λεωφορείο.

Είχε επίσης τη δυνατότητα να αγοράσει πρόσθετη ασφάλεια ακύρωσης είτε από αυτές που προσφέρει η εταιρεία είτε απ΄οποιαδήποτε ασφαλιστική ταξιδίων με κανένα 30ρι το άτομο, η οποία στην περίπτωση αυτή θα του κάλυπτε όλα τα έξοδα μεταφοράς και επιστροφής με μια άλλη εταιρεία. Πολλές φορές η ασφάλεια αυτή προσφέρεται δωρεάν από κάποιες εταιρείες πιστωτικών καρτών, εάν με αυτές έχει πληρωθεί το εισιτήριο. Δηλαδή, με κόστος αντί 60, 90 ευρώ για παράδειγμα, θα μπορούσε να έχει επιλέξει εξαρχής να ασφαλιστεί εφόσον πήρε φθηνό εισιτήριο, ώστε σε περίπτωση ακύρωσης να μην επιβαρυνθεί 350 ευρώ, που θα έβαζε από την τσέπη του ως διαφορά για να αγοράσει εισιτήριο με άλλη εταιρεία.

Αυτοί είναι οι κανόνες των ταξιδιών. Και την τήρησή τους οφείλει να διασφαλίζει το κράτος. Εάν μια εταιρεία δεν τους τηρεί, πρέπει να έχει κυρώσεις σοβαρές.

Το κράτος έχει υποχρέωση επίσης να παρέμβει για τη διάσωση πολιτών του στο εξωτερικό όταν πέφτουν θύματα κλοπής, βίας, καταστροφών κλπ, να τους προσφέρει χρήματα, στέγη, δυνατότητα επιστροφής. Πράγμα που το ελληνικό, σε αντίθεση με όλα τα πολιτισμένα κράτη, δεν κάνει. Και έχω πολλές παρόμοιες εμπειρίες στα ελληνικά προξενεία από φίλους. Επίσης, οφείλει να παρέμβει για τη διάσωση ανθρώπων από ναυάγιο, ατύχημα κλπ με κόστος των φορολογουμένων.

Δεν ήταν η περίπτωση της πτήσης Λονδίνο - Θεσσαλονίκη.

Οι πελάτες της Ryan δεν προσγειώθηκαν στη ζούγκλα. Αλλά σε έναν ΕυρωπαΪκό τόπο 700 χλμ από τον προορισμό τους, με ξενοδοχεία και φαγητό. Όσοι είχαν αγοράσει ακριβό εισιτήριο πιθανόν να τους συνέφερε να ζητήσουν την επιστροφή του. Όσοι είχαν φθηνό είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στη μεταφορά με λεωφορείο ή να πάρουν τα 60-70 ευρώ, να βάλουν τη διαφορά και να πετάξουν με άλλη εταιρεία. Όσοι είχαν πάρει πρόσθετη ασφάλεια ακύρωσης προφανώς τους συνέφερε το δεύτερο.

Αυτά είναι τα δεδομένα. Δεν κινδύνευσε η ζωή κανενός. Η πιθανότητα ταλαιπωρίας είναι μέρος ενός ταξιδιού. Κάθε ταξιδιού. Το κόστος της, εφόσον τηρούνται οι κανονισμοί, είναι μέρος του κόστους αυτού που ταξιδεύει.

Το Ελληνικό Κράτος δεν έχει λοιπόν καμιά δουλειά να επιβαρύνει τους φορολογούμενους με τη διασφάλιση πολυτελούς επιστροφής κάποιων επιβατών. Κάποιοι ανάμεσά τους δαπάνησαν πολύ περισσότερα από τα 30 ευρώ μιας ασφάλισης ταξιδίων σε ξενοδοχεία στο Λονδίνο, ψώνια, επισκέψεις. Κάποιοι ενδεχόμενα είναι πολύ πιο εύποροι από τον φορολογούμενο που καλείται να καλύψει τη δαπάνη αποφυγής της ταλαιπωρίας ή το κόστος αγοράς άλλου εισιτηρίου με άλλη εταιρεία Τιμισοάρα- Θεσσαλονίκη, για όσους δεν πρόβλεψαν ασφάλεια. Μπορεί ορισμένοι να μην έχουν να αγοράσουν δώρα στα παιδιά τους τις γιορτές και ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ να συμμετέχουν στην κάλυψη πολυτελούς κι ανέξοδης επιστροφής ενός πολύ πιο εύπορου ,πιθανότατα, που πέρασε τις διακοπές του στο Λονδίνο. Μου φαίνεται ανήθικο.

Επιπλέον, στρεβλώνει την αγορά. Δεν μπορεί το Δημόσιο να παίζει τον ρόλο της ασφαλιστικής εταιρείας ακύρωσης ταξιδίων. Ουσιαστικά έτσι επιχορηγεί τις low cost εταιρείες εις βάρος των ακριβότερων και παίρνει την δουλειά των ασφαλιστικών εταιρειών. Και αν το έκανε μια φορά, θα πρέπει να το ξανακάνει.

Εάν από την άλλη η Aegean, για δικούς της εμπορικούς λόγους και για να προσελκύσει πελατεία, προσέφερε δωρεάν την υπηρεσία της, είναι επίσης απολύτως θεμιτό. Πολύ καλά έκανε και δικαιούται να κερδίσει πελάτες.

Εάν όμως πληρωθεί γι' αυτό με λεφτά των φορολογουμένων, είναι και στρέβλωση της αγοράς και βαθιά ανήθικο.

Μια φορά πριν πολλά χρόνια, όταν ήταν κρατική η Ολυμπιακή, μας παράτησε στο Βερολίνο. Και με ακριβό εισιτήριο. Όχι για λόγους καιρικών συνθηκών μάλιστα, αλλά γιατί το πλήρωμα δεν πήγε διότι έτσι γούσταρε. Δεν εμφανίστηκε κανείς στο γκισέ, δεν μας πρόσφερε τίποτα και, επειδή οι περισσότεροι που ταξίδευαν ήταν Έλληνες μετανάστες, βγήκε μια μέγαιρα αεροσυνοδός και μας είπε, "ΟΚ,  δεν θα γίνει η πτήση, γυρίστε στα σπίτια σας". Πολλοί όμως ήμαστε επισκέπτες. Διαμαρτυρηθήκαμε στο αεροδρόμιο. Τότε ακόμη δεν ίσχυε ο νέος αυστηρός κανονισμός.

Εμφανίστηκε τότε μια εκπρόσωπος της Λουφτχάνσα και μας είπε επί λέξει: "Αγαπητοί φίλοι , αφού η αεροπορική εταιρεία της πατρίδας σας δεν σας προσφέρει φαγητό και στέγη, αποφασίσαμε να σας το προσφέρουμε εμείς". Ντράπηκα. Και ορκίστηκα ότι δεν θα ξαναπετάξω ποτέ με την Ολυμπιακή έκτοτε όσο παρέμενε κρατική, για οποιονδήποτε λόγο και με οποιοδήποτε κόστος. Και θα κάνω οτιδήποτε για να αποτρέψω άλλους και να πάψει να ζει με δημόσια λεφτά. Πράγμα που έκανα.

Αυτό λοιπόν είναι ανταγωνισμός και εμπορική πολιτική.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος



Thursday, January 3, 2019

Η συνομοταξία του Κουφοντίνα


Share/Bookmark
Υπάρχουν πολλά είδη δολοφόνων. Άλλοι που σκότωσαν από πάθος, ζήλεια ή μίσος, άλλοι σε βρασμό ψυχής, άλλοι για εκδίκηση, κάποιοι για να ληστέψουν, μερικοί από παράνοια, άλλοι από αμέλεια.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος όμως, που διαφέρει από όλα τα άλλα.

Είναι εκείνοι, όπως οι ναζί, για τους οποίους η δολοφονική βία δεν απορρέει από την έλλειψη ηθικής αντίστασης σε κάποια πάθη ή ανάγκες, αλλά πηγάζει από μια διαφορετική ηθική τάξη, μια διεστραμμένη ιδεολογία, στην οποία η βία και ο φόνος είναι ένα ουδέτερο και θεμιτό εργαλείο για την επίτευξη ενός υπέρτερου σκοπού: μιας νέας τάξης πραγμάτων, κοινωνικής ή/και θρησκευτικής, της οποίας οι ίδιοι αυτοανακηρύσσονται εκπρόσωποι, προάγγελοι, προφήτες, μαχητές, δικαστές, εκτελεστές και εντέλει κυρίαρχοι μέσω του τρόμου.

Στην κατηγορία αυτήν ανήκει ο Κουφοντίνας και η συνομοταξία του.

Για τον λόγο αυτό η κατηγορία αυτή δεν είναι ηθικό ούτε δίκαιο ούτε παραγωγικό να αντιμετωπίζεται με τα ίδια κριτήρια που αντιμετωπίζονται οι υπόλοιποι εγκληματίες. 

Τα εγκλήματά τους δεν αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους αλλά την ιδεολογία τους. 

Η μεταμέλεια δεν αφορά την πράξη τους αλλά τη διεστραμμένη και βίαιη ηθική που την παράγει, από την οποία η δημοκρατική και ανοιχτή κοινωνία έχει δικαίωμα και υποχρέωση προστασίας. Δεν είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού αλλά εγκληματίες πολέμου, ενός πολέμου που συνειδητά και σχεδιασμένα οι ίδιοι κήρυξαν στην ανοιχτή κοινωνία.

Προϋπόθεση για να τύχουν της όποιας ευνοϊκής μεταχείρισης, όπως ακριβώς και οι ναζί , θα έπρεπε να είναι η πλήρης αποδοχή της ήττας τους, η αποκήρυξη της αιμοσταγούς ιδεολογίας τους και η έμπρακτη συνεργασία με τις δυνάμεις της δημοκρατίας.

Δεν νοείται να κόβουν βόλτες ανάμεσα στους πολίτες εν ενεργεία μαχητές ενός πολέμου που δεν έχει κερδηθεί και στον οποίο εξακολουθούν να είναι στρατευμένοι ή σύμβολα της απέναντι πλευράς. Είτε λέγονται Μπρέιβικ, είτε Αμπντεσαλάμ, είτε Ρούντολφ Ες, είτε Κουφοντίνες.

Γιώργος Γιαννούλης- Γιαννουλόπουλος