Tuesday, June 14, 2016



Simone Peterzano: Angelica, Medoro and the dead Cloridano, 1580
Κάποτε στην πολιορκία του Παρισιού από τους Σαρακηνούς, στα χρόνια του Καρλομάγνου, συμμετείχε κι ένα ζευγάρι Σαρακηνών, ο Μεντόρο κι ο Κλοριντάνο. Ο Μεντόρο αποφασίζει να βγει νύχτα στο πεδίο της μάχης να μαζέψει το σώμα του βασιλιά τους που σκοτώθηκε. Κι ο Κλοριντάνο που, όπως λέει:

« Τι άλλο μου μένει να κάνω εδώ πάνω
αν σε χάσω, Μεντόρο μου; Ας πεθάνω
κάλιο με σένα στην αγκάλη και να λείψει
-αν χαθείς- η ζωή μου μες στη θλίψη»

τον ακολουθεί στην παράτολμη επιχείρηση, αλλά πέφτουν σε ενέδρα χριστιανών, ο Κλοριντάνο σκοτώνεται και ο Μεντόρο κείται λαβωμένος στο χώμα. Εκεί τον βρίσκει η Αντζέλικα, που ο Καρλομάγνος έχει τάξει σε όποιον από τους δυο επίδοξους μνηστήρες της, τον Ορλάνδο ή τον Ρινάλδο, φανεί πιο γενναίος στη μάχη. Η χριστιανή Αντζέλικα, ωστόσο, ερωτεύεται τον Σαρακηνό Μεντόρο και φεύγει μαζί του. Όταν ο Ορλάνδος το μαθαίνει τρελαίνεται από πάθος και ζήλεια, και την αναζητά παντού σε Ευρώπη και Αφρική, καταστρέφοντας ό,τι βρει στο διάβα του. Σε παράλληλες ιστορίες η ειδωλολάτρισσα Ιζαμπέλα ερωτεύεται τον χριστιανό Τσερμπίνο, και η χριστιανή πολεμίστρια Μπρανταμάντε τον Σαρακηνό Ρουτζέρο.

Έρωτες παντού. Πάνω από φύλα, θρησκείες και στρατόπεδα.
Ίσως γι’ αυτό τόσοι και τόσοι, από τον Μάντελσταμ ως τον Μπόρχες, ένιωσαν πως χρωστούσαν στον Αριόστο. Και διαλέγοντας μνήμες υφαίνεται το χρέος προς τους νεκρούς.

Two Moors amid the paynim army were,
From stock obscure in Ptolomita grown;
Of whom the story, an example rare
Of constant love, is worthy to be known:
Medoro and Cloridan were named the pair;
Who, whether Fortune pleased to smile or frown,
Served Dardinello with fidelity,
And late with him to France had crost the sea.
Seeing that nought would bend him, nought would move,
“I too will go,” was Cloridan’s reply,
“In such a glorious act myself will prove;
As well such famous death I cover, I:
What other thing is left me, here above,
Deprived of thee, Medoro mine? To die
With thee in arms is better, on the plain,
Than afterwards of grief, should’st thou be slain.”

Ludovico Ariosto, "Orlando furioso" 1532, Canto 18
transl.: William Stewart Rose 1823-1831

No comments:

Post a Comment